Er is een biografie over Ruud Geels met als titel Altijd raak. Die titel had ook uitstekend gepast bij de biografie van voetballer Patrick Goots. Want bij welke club Patje Boem Boem ook speelde, hij scoorde erop los.Toch had ik nog nooit van Patrick Goots gehoord. Dat is niet zo vreemd. Hij speelde zijn hele carrière in België, kwam nooit uit voor de Rode Duivels. Hij speelde eerste klasse, maar ook in de tweede klasse. Daardoor bleef hij aan deze kant van de grens voor mij buiten beeld.
Jammer eigenlijk, want Patrick Goots blijkt een zeer interessante verschijning op de voetbalvelden te zijn geweest. Dat ontdek ik bij het lezen van Patje Boem Boem(100% rock-'n-roll), geschreven door Dave Peters.
83 keer raak bij Antwerp
Vooral bij Royal Antwerp FC maakte Patrick Goots furore. Tussen 1999 en 2004 speelde hij vijf seizoenen voor RAFC en scoorde hij maar liefst 83 doelpunten. De supporters dragen hem er nog altijd op handen. Vijf seizoenen en 83 goals: dat zijn cijfers die voor zichzelf spreken. Maar dat zijn naam in Antwerpen nog steeds met zoveel warmte wordt uitgesproken, zegt ook iets over de indruk die hij heeft achtergelaten.
De vergelijking met Ruud Geels dringt zich dan ook vanzelf op. Altijd raak zou een passende titel zijn geweest voor deze biografie. Al heeft Patje Boem Boem natuurlijk een heel eigen geluid.
Een Belgische voetbalwereld
Veel van de namen van zijn medespelers en trainers zeggen mij weinig. Het Belgische voetbal heeft nu eenmaal zijn eigen geschiedenis, die niet altijd samenvalt met de mij vertrouwde Nederlandse voetbalwereld. Maar gelukkig komen er ook bekenden voorbij, zoals Simon Tahamata, Barry Hughes, Hendrie Krüzen en Stanley Menzo. Dat maakt de verhalen af en toe wat herkenbaarder.
Een naam die mij evenmin iets zei, was Davy Oyen, ooit ploeggenoot van Patrick Goots bij Racing Genk. Maar ook hier blijkt de voetbalwereld kleiner dan je denkt. Davy Oyen blijkt de vader van Luca Oyen, de jonge Belg die regelmatig als invaller in actie komt voor mijn SC Heerenveen. Afgelopen vrijdag liet Luca nog van zich spreken door fraai de derde goal tegen Excelsior te scoren. Zo lees je over een voetballer uit een voor jou onbekende generatie en duikt ineens de naam op van een speler die je zelf op de voet volgt. Een aardig detail.
Leo van der Elst ken ik natuurlijk wel. Hij maakte deel uit van de Belgische succesploeg op het WK van 1986. Ook hij duikt op in het verhaal van Patrick Goots. De twee waren ook ploeggenoten bij Genk, maar hun onderlinge geschiedenis ging verder dan het voetbal. De toenmalige echtgenote van Patrick Goots verruilde hem namelijk voor Van der Elst. Dat moet de onderlinge verhoudingen binnen de ploeg een bijzondere dimensie hebben gegeven. Samen trainen en spelen terwijl zich buiten het veld zoiets afspeelde: het is een verhaal dat je niet in iedere voetbalbiografie tegenkomt.
Pinten, doelpunten en hardrock
De ondertitel 100% rock-'n-roll is bepaald niet uit de lucht gegrepen. In het verhaal spelen vrouwen en vooral bier een grote rol. Vrouwen, pinten en doelpunten: het zijn de terugkerende ingrediënten in het voetballeven van Patje.
En dan was er zijn uiterlijk. Lang voordat Erling Haaland zijn haar in een paardestaart droeg, deed Patrick Goots dat al. Met zijn lange haar had hij de uitstraling van een hardrocker. De combinatie van die verschijning, de doelpunten en de pinten maakt hem tot een voetballer die zich niet gemakkelijk laat vergeten.
Een biografie die tot leven komt
De verdienste van Dave Peters is dat hij Patrick Goots op een bijzondere manier tot leven brengt. Hij baseert zich niet alleen op de vele gesprekken die hij één-op-één met Goots heeft gevoerd, maar heeft ook uitgebreid gesproken met mensen uit diens omgeving.
Dat levert een mooi 360-gradenbeeld op. We krijgen niet uitsluitend het verhaal van Patrick Goots zelf, maar leren hem ook kennen door de ogen van anderen. Zo ontstaat een veelzijdiger portret dan wanneer alleen de voetballer zelf aan het woord zou zijn.
Een aardige extra zijn de vele QR-codes in het boek, die doorlinken naar YouTube-filmpjes met wedstrijdbeelden. Zo blijft het niet bij verhalen over doelpunten en bijzondere momenten: je kunt ze ook met eigen ogen bekijken. Voor mij, die Patrick Goots nooit bewust heeft zien voetballen, is dat een welkome aanvulling. De verhalen krijgen er letterlijk bewegend beeld bij.
Een nieuwe naam in mijn voetbalgeheugen
Ik heb het boek met plezier gelezen. Niet omdat ik vooraf al veel over Patrick Goots wist, maar juist omdat hij voor mij een volslagen onbekende was. Het is altijd aardig om een nieuwe naam aan je voetbalgeheugen toe te voegen, zeker wanneer blijkt dat daarachter een verhaal schuilgaat dat de moeite waard is.
Dave Peters heeft mij laten kennismaken met een Belgische spits die jarenlang buiten mijn blikveld bleef, maar die bij zijn clubs en vooral bij Antwerp een blijvende indruk heeft gemaakt. Dankzij de gesprekken, de verhalen uit zijn omgeving en de wedstrijdbeelden wordt Patrick Goots meer dan een naam met indrukwekkende statistieken.
Patje Boem Boem: 83 keer raak bij Antwerp, een hardrocker met een neus voor doelpunten en een voorliefde voor pinten.
En eigenlijk blijft die alternatieve boektitel door mijn hoofd spelen: Altijd raak.
Vanmiddag bracht de postbode een brievenbuspakketje.
Lang geleden schreef ik 
