Tussen vis en staal

Voor mijn verjaardag kreeg ik een boekenbon, en ik besloot die bon te besteden aan een boek dat op vrijdag 10 juli zou verschijnen: Het mirakel van IJmuiden, geschreven door Willem Vissers en Pieter de Waard. Op de verschijningsdag, gisteren dus, kreeg ik om half twaalf een berichtje van Bruna Balk: het bestelde boek lag voor me klaar. En om zeven uur 's avonds sloeg ik het boek weer dicht. Bijna driehonderd pagina's. Dat gebeurt me niet vaak.

Maar ik ben niet objectief.

Ik ben geboren in Oud-IJmuiden. Letterlijk tussen vis en staal. De visafslag lag een paar honderd meter ten zuiden van ons huis aan de Kanaalstraat. Aan de overkant van het Noordzeekanaal, ongeveer een kilometer noordelijk, lagen de Hoogovens. Alles rook naar vis. 's Avonds kleurde de hemel boven de kooksfabriek oranje. De zuidwestenwind was er bijna altijd. 's Morgens reden mannen in lange jassen op hun brommers via de sluizen naar de Hoogovens, op weg naar de vroege dienst. En als de avond viel, draaiden de beide vuurtorens onverstoorbaar hun licht over de pieren.

Dat was mijn IJmuiden.

Het bestaat niet meer. De vis is geen vis meer. De haven haalt tegenwoordig het nieuws vanwege de cocaïne. Het staal is geen staal meer. Tata Steel staat vaker in de krant vanwege CO₂ en fijnstof dan vanwege de kwaliteit van het staal. Het is tegenwoordig tussen coke en kooks.

Eén ding is gebleven: Telstar.

Ik was een jaar of acht toen mijn vader me voor het eerst meenam naar Schoonenberg. Lopend door IJmuiden. Ik herinner me de uitslagen allang niet meer, maar de wandeling wel, de staanplaats achter het doel, muziek uit de luidsprekers, The Tornados speelden "Telstar". Tegen het hek achter Heinz Stuy, Malle Wimpie en een zakje chips in de rust.

Toen ik gisteren Het mirakel van IJmuiden opensloeg, wist ik eigenlijk al dat dit geen gewone leeservaring zou worden. Ik verliet IJmuiden als jongetje van tien. Bijna zestig jaar later bracht dit boek me voor een paar uur terug.

De titel van het boek is goed gekozen. We kennen allemaal het Mirakel van Bern. Een mirakel is een woord dat in het voetbal vooral voor de underdog wordt bewaard. Toch beschrijft dit boek niet alleen een mirakel, maar eigenlijk een annus mirabilis: het wonderjaar van Telstar. Van de gewonnen nacompetitie in mei 2025 tot de handhaving in de Eredivisie, precies een jaar later. Achteraf bezien was die handhaving misschien nog wel een groter mirakel dan de promotie.

Beide auteurs kende ik natuurlijk al. Willem Vissers schrijft al jaren over sport in de Volkskrant. Sinds 1999 woont hij in Velsen en is hij een regelmatige bezoeker van het stadion. En Pieter de Waard? Die was zeventien jaar voorzitter van Telstar. Hij trad in 2023 terug en beleefde het wonderjaar als supporter.

Een mooi koppel: een journalist die van Telstar houdt, en een Telstar-supporter in hart en nieren die kan schrijven.

Het boek bestaat uit 58 (waarom eigenlijk geen 63?) korte stukjes, afwisselend geschreven door Willem Vissers en Pieter de Waard. Het voorwoord is van succestrainer Anthony Correia. Nergens staat vermeld wie welk stukje schreef. Dat hoeft ook niet. Al snel hoor je de twee stemmen. Verschillende invalshoeken, verschillende stijlen. Juist daardoor vullen ze elkaar uitstekend aan.

De rode draad door het boek is presteren met minimale middelen. Tegen de economische logica van het betaalde voetbal in. Voetbal kent af en toe van die verhalen die bijna te mooi zijn om waar te zijn. Leicester City werd kampioen van Engeland. Bodø/Glimt schreef Europese voetbalgeschiedenis. En nu Telstar, dat met de kleinste begroting van de Eredivisie niet alleen promoveert, maar zich ook handhaaft. Pieter de Waard schrijft ergens dat geluk niet voortvloeit uit beleid. Dat is waar. Maar dit boek laat ook zien dat goed beleid de kans vergroot dat je af en toe een zes gooit. En soms vallen er in één seizoen verrassend veel zessen achter elkaar. Twee keer winnen van PSV bijvoorbeeld.

De verzamelde stukjes bieden een frisse inkijk in het hart van de club. Natuurlijk gaat het ook over doelpuntenmakers, over busreizen naar uitwedstrijden en over Louis van Gaal. Dat hoort erbij. Maar ik geniet vooral van de verhalen die laten zien wat Telstar nu eigenlijk Telstar maakt. Dat hun thuiswedstrijden vroeger op zondagmiddag half drie begonnen, en niet al om twee uur zoals bij veel andere clubs. Dat zou zijn omdat de vroege dienst bij Hoogovens pas om twee uur afliep. En zo konden de mannen toch nog op tijd voor de aftrap in het stadion zijn. Zo'n verhaal is bijna te mooi om waar te zijn. Over de eerste Brazilianen in het Nederlandse betaalde voetbal, een Telstar-primeur uit 1965 toen Wilson en Carlos het middenveld vormden. 

De Waard is een realist: geluk is niet het resultaat van management. Geen pech is al geluk genoeg, schrijft hij ergens.

Telstar streeft naar de gunfactor, ze koesteren het beeld van die sympathieke kleine club, waar ze niet gekker doen dan nodig is. Waar ze mandjes aan een paal omhoog hijsen als scorebord. Waar ze nog steeds The Tornados met "Telstar" laten horen voordat de wedstrijd begint. Waar ze geen transfersommen betalen om spelers aan te trekken. Telstar wil van iedereen de favoriete tweede club zijn. 

Bij mij werkt dat. Misschien komt dat omdat ik er ben opgegroeid.

Verhuisbericht

Wie de afgelopen maanden op Franz' Golden Years heeft rondgekeken, zal gemerkt hebben dat ik onregelmatig publiceer. Maar wees gerust, ik ben niet gestopt met schrijven, ik heb een tweede huis gevonden.

De afgelopen weken verschenen op Substack, onder de naam Francesco Bryuzga, een serie artikelen onder de naam Echo's van de 19e eeuw, een virtuele reis door Amerika, Canada en Mexico.

Je kunt die echo's niet alleen horen, je kunt ze hier ook lezen.

Inmiddels werk ik aan een nieuw project: Van 9 tot 69.

In 1966 was ik negen jaar oud.
Dit jaar word ik negenenzestig.

Daartussen liggen zestig jaar muziek, herinneringen, familiegeschiedenis en maatschappelijke veranderingen. De WK's voetbal dienen als wegwijzers, maar het gaat uiteindelijk over iets anders: de tijd die ertussen ligt.

Wie nieuwsgierig is geworden, vindt hier het overzicht van de reeds verschenen hoofdstukken en de route voor de komende dagen:

Franz' Golden Years blijft gewoon bestaan. Maar nieuwe verhalen verschijnen voorlopig vooral op Substack.

Misschien zie ik jullie daar.

Van Melkert tot Mandelson: politieke valpartijen in popcultuur

Melkert in 2002 – wat een val! De architect van Paars leed onherstelbaar gezichtsverlies na een ontluisterende verkiezingsuitslag. Politieke zekerheid verdween sneller dan Andries Noppert op het WK tegenover Messi in de penaltyserie: hartkloppingen, ogen op hem gericht, en toch totaal overrompeld. Het leek alsof Sheldon Cooper zijn hele lab in de fik zag vliegen: ongeloof, paniek én komedie tegelijk.

Februari 2026 – kijk naar Peter Mandelson na de Epstein-files! De architect van New Labour, de Gandalf van de Britse politiek – alomtegenwoordig, invloedrijk, onmisbaar – staat plots in de schaduw van zijn eigen saga. Star Wars-fans zouden zeggen: Anakin Skywalker is volledig overgenomen door de duistere kant. En ja, het publiek kijkt toe met popcorn in de hand, net als bij een onverwachte cameo van Keith Richards die al zestig jaar zijn gitaar hanteert terwijl de wereld doordraait.

Politiek en popcultuur kruisen elkaar altijd. Gary Glitter kreeg ooit zijn ontnuchtering, net zoals Mandelson nu. Melkert viel als Boromir bij Osgiliath, en wij stonden erbij alsof we naar een Champions League-wedstrijd van Ajax keken, die dramatischer eindigde dan elke serie ooit. The Lord of the Rings, Star Wars, Ajax, The Big Bang Theory – stuk voor stuk metaforen voor mensen die hoog willen vliegen.

Elke politieke valpartij heeft een soundtrack: een beetje James Dean’s rebel zonder doel, een beetje Marco Borsato's en Ali B's glansrijke podium van weleer. Het publiek reageert met een mix van lachen, wenen en scrollen door memes. De les? Charisma en talent beschermen je niet tegen een plotwending. Melkert en Mandelson herinneren ons eraan: zelfs de grootste helden kunnen in een paar scènes worden gereduceerd tot cameo’s in hun eigen soap.

Dus ja, politiek is de ultieme popcultuurshow: drama, tragiek, helden en antihelden, met een soundtrack van Keith Richards hier, Three Little Birds daar. En wij? Wij zitten in de zaal, popcorn in de hand, wachtend op de volgende val.

Tour de France - extra

Afvalrace

koude sanering

• RKC Waalwijk
• HFC Haarlem
• BV Veendam
• Willem II
• MVV
• AZ
• NAC Breda
• ....

De Giro komt naar Utrecht...

... en daar maken we dus een liedje over.

The Gasoline Brothers - In Our Town

De vrolijke Utrechtse band The Gasoline Brothers is natuurlijk blij dat de Giro d'Italia naar Nederland komt. Op 9 mei is in die stad de finish van de tweede etappe. Daar moesten onze vrienden, die al zoveel te danken hebben aan het wielrennen, natuurlijk een liedje over maken. Vandaag kwam dat liedje officieel uit als de nieuwe single: In Our Town.

Prima! Allemaal downloaden en luisteren en genieten. En als je dat gedaan hebt, dan kun je ook nog een leuk wielrenfilmpje bekijken.

... en die Giro komt niet naar Haarlem

Het is dus eigenlijk om jaloers op te zijn: wel naar Utrecht en naar Amsterdam en naar Zeeland. Er komt helemaal niks naar Haarlem, ook het Glazen Huis 2010 niet. Haarlem Sportstad zou een mooi motto zijn, maar ik heb niet begrepen dat in ons lokale coalitieakkoord (D66, PvdA, VVD en GroenLinks) daar iets over staat. Gemiste wielerkans. Niks topsport in Haarlem.

Aziatisch ijs

Over de kwaliteit van het ijs van de Richmond Olympic Oval in Vancouver is veel te doen. Het blijkt "Aziatisch ijs" te zijn, ijs waarover vooral Koreanen, en in mindere mate Japanners en Chinezen, heel hard schaatsen. Noord-Amerikanen en Europeanen blijken niet vooruit te branden. Jan Bos: "Wanneer ik al rijdend in Heerenveen mijn bidon op het ijs zet, dan glijdt-ie nog een heel stuk door. Maar hier valt-ie direct om."

Vannacht, op de 500m voor vrouwen was het al zoals verwacht een Aziatisch feestje: El had al aangekondigd dat volgens haar Wikkie Wakkie Wokkie zou winnen, ik hield het op Wang Snee Wang.

Vanavond de 1000m. Ik tip een Lee.

Dweilen

De Olympische ijsdweilmachines in Vancouver weigeren dienst. Ze gaan allemaal stuk. En zonder dweilmachines kan er niet Olympisch geschaatst worden, dat moge duidelijk zijn.

Het toernooi op 500 meter verliep door deze problemen chaotisch. Even dreigde zelfs complete afgelasting. Gelukkig kwam het zover niet. Maar om herhaling te voorkomen laat de organisatie met spoed een dweilmachine overkomen uit Calgary.

Zero naar (Wijk aan) C

iamzero is lekker bezig in Wijk aan Zee; de (Haarlemse) krant(en) staan er vol van. Hij staat met nog drie partijen voor de boeg met 5½ uit 6 aan kop in groep 1A. En hij gaat dus voor promotie naar de grootmeestergroep C. Onderschat niet wat dat betekent: dan staan zijn uitslagen dus op Teletekst (pagina 693)!

Zijn partij van afgelopen zondag, de derde ronde, was er bijvoorbeeld één om trots op te zijn (en dat is-tie dus ook):

link: Never change a winning beard.

En dan zijn er nog cynici die beweren dat er in Haarlem geen klimaat voor topsport zou zijn!

Rood-blauw in de kou

Het is zover: de HFC Haarlem is failliet. Na maandenlang spartelen. De club heeft een flinke schuld en het lukt niet om een goed plan te maken waarmee die schuld kan worden weggewerkt. Ondanks alle inspanningen van de betrokkenen, zowel bestuurders als sponsors als, niet in de laatste plaats, de supporters. En dan is het net een echt bedrijf: dan gaat de stekker eruit en is het einde oefening. Spelers en medewerkers staan op straat, de club is met onmiddellijke ingang uit de Jupiler-competitie gehaald.

Veel Haarlemmers hadden de belangstelling voor het wel en wee van de club al twintig jaar geleden verloren. Jarenlang leidde de club een onopvallend bestaan in de marge van het Nederlandse profvoetbal, in die kelder die ze Jupiler-League noemen. Maar er was natuurlijk nog wel een handjevol supporters waarvoor de club belangrijk was. Voor hen is dit faillissement een drama. En voor de betrokken medewerkers, die hun baan kwijtraken, is het dat natuurlijk ook. Maar voor het overgrote deel van de Haarlemmers zal het niet veel verschil maken. Ze gingen toch al nooit naar het stadion.

Bij sommigen lopen de gemoederen hoog op. Nu de fase "redden wat er te redden valt" is afgesloten, begint er een nieuwe fase: "wiens schuld is dit?" Veel vingers wijzen naar het gemeentebestuur, dat als eigenaar van het stadion onbehoorlijk gehandeld zou hebben. Zal wel een kern van waarheid in zitten, alhoewel de eerste verantwoordelijkheid natuurlijk bij het bestuur van de club zelf ligt.

Het faillissement komt net op tijd om de thuiswedstrijd van aanstaande zondag tegen Telstar, toch altijd een hoogtepuntje in het seizoen, geen doorgang te laten vinden.

Hier de reacties op de website van het Haarlems Dagblad voor een onthutsende kijk op de emoties die het faillissement oproept in de stad.

Pelikanen aan zee

Eens per jaar kom ik in Wijk aan Zee, altijd in januari. Niet voor het strand of voor de duinen, maar voor het schaken. Corus Chess. Vandaag was het weer zover. Eerst sfeersnuiven in de speelzaal. Een enorme sporthal, helemaal afgeladen met tafeltjes waarachter honderden mannen zeer moeilijk kijkend hun partijen spelen. En het publiek schuifelt tussen die tafeltjes door. In een oorverdovende stilte. Aan één kant van de hal zitten de grootmeesters, de 42 schakers die in de A-, B- en C-groep hun achtste ronde spelen. Zij zitten afgescheiden van het publiek, maar je kan ze wel allemaal goed zien. Vandaag spelen Shirov en Carlsen tegen elkaar, en Kramnik neemt het op tegen Nakamura. Op voorhand interessante ontmoetingen. Wanneer ik de speelzaal binnenkom zijn de partijen een kwartiertje onderweg. Op de monitoren kun je de partijen van de A-groep goed volgen. Bij de monitor waarop Shirov-Carlsen wordt getoond is het dringen geblazen, want er gebeurt van alles: de mannen spelen de eerste 21 zetten à tempo, en het bord staat in brand! Dat gaat nog wat worden bij de analyse. Ik maak nog een laatste wandeling door de zaal, langs de borden van de amateurs –waarop zero lekker onderweg blijkt om in groep 1A zijn derde opeenvolgende volle punt binnen te halen– en zoek dan een plekje in de iets verderop gelegen grote tent waar de partijen zullen worden geanalyseerd.

Die analyse wordt gedaan door Hans Böhm en Vlastimil Hort. En dat gaat dus in het Duits, Engels en Nederlands door elkaar. Maakt niet uit, schakers onderling begrijpen elkaar snel. Böhm heeft eerst nog iets recht te zetten van de dag ervoor (bij het sluiten van de analyse van Short-Kramnik was iedereen ervan overtuigd dat Short vet gewonnen stond, maar het werd uiteindelijk toch remise en hoe kon dat nou?), maar daarna kwamen dan toch de twee belangrijke partijen van de dag op het bord. Böhm is er voor het commentaar op de zetten, Hort voegt de couleur locale toe (over een toernooi in Dubrovnik in 1951 of zo, over de Tsjechisch/Argentijnse oorsprong van de tegenwoordig zo populaire Pelican-variant van het Siciliaans, over hoogblonde dames op een hotelkamer in Leningrad). Shirov-Carlsen eindigt in een anti-climax. De mannen hebben dus de eerste 21 zetten vanuit hun eigen voorbereiding gespeeld, daarna bedenken ze ieder nog vier zetten achter het bord en komen dan remise overeen. Beetje teleurstellend.

Kramnik-Nakamura levert meer stof tot analyseren op. Het in de analysezaal verzamelde publiek vindt de winnende zet voor wit (24. Pxf4), leuk omdat zo mee te maken. Hoogtepunt van de analyse: Böhm die de tactiek van Kramnik in verband brengt met diens Russische achtergrond (“hij geeft eerst heel veel ruimte, hij lokt de vijandelijke pionnen allemaal zo ver naar voren dat de aanvoerlijnen te lang worden, waarna de winter intreedt en dan neemt-ie ze allemaal onder vuur”), en Nakamura, tsja die is toch meer van het land van de kamikazes. Dieptepunt: Böhm die de Euwe-marsch voordraagt.

Goaltje

Anything Beckham can do, others are trying to do it better. But how about this for a 60 yard beauty hit right on the money. Just have a look at this as Ron Vlaar of Feyenoord fires a pin point lob from within his own half playing Harkemase Boys tonight. Harkemase Boys lost 5-0 in the end to Feyenoord, but this was easily the pick of the bunch.

Om in te lijsten

[scorebordjournalistiek: de stand spreekt voor zich]

Zijn Inter

David Endt - Mijn Inter (2009)

David Endt (1954) werkt bij Ajax, als teammanager. Hij houdt van voetbal, al zijn hele leven. Hij groeide op in Amsterdam, voetbalde altijd bij Ajax, in de jeugd, in het tweede elftal, bij de zaterdagamateurs, en daarna is hij voor die club gaan werken. En al die tijd, eigenlijk zijn hele leven al, was hij supporter van ..... Inter.

Die hartstochtelijke liefde voor Inter gaat ver. Zo ver dat hij er een boek over heeft geschreven. Een bundel met negentig korte stukjes, chronologisch, allemaal voorzien van een titel en een datum. En in elk stukje zingt hij de lofzang op de nerazzurri, op het San Siro, op de sympathieke oud-spelers, op het gras, op de schoenen van de terreinknecht, op de weduwe van de oud-trainer, op de sociale weldaden van voorzitter Moratti, het houdt niet op. Alles wat ook maar in de verte iets met Inter heeft, kan rekenen op de onvoorwaardelijke sympathie van Davide, zoals hij zich in Italië noemt.

Is dat erg? Niet echt. David is namelijk oprecht in zijn clubliefde. Die bijvoorbeeld zelfs zo ver gaat dat hij bij de Europacupfinale van 1972, Ajax-Inter in Rotterdam, teleurgesteld is dat zijn club het onderspit delft.

Ik deel die liefde voor Inter niet. Ik ben zoals bekend mag zijn een Romanista. En toch heb ik met plezier zijn bundel gelezen. Het is eigenlijk meer een blog dan een boek, wat vooral wordt veroorzaakt door de lengte van de individuele stukjes (zelden meer dan vijhonderd woorden) en door de datum boven elke stukje.

Eén stukje riep mijn ergernis op, Incognito. Dat gaat over de halve finale UEFA Cup 2002, Feyenoord-Inter, waar hij eerst niet naartoe wilde, uit angst dat Feyenoord-supporters hem zouden herkennen en hem vervolgens zouden uitschelden en belagen. Uiteindelijk gaat-ie wel, maar dan vermomd met een bivakmuts en een dikke sjaal. Flauw. En lekker dat het 2-2 werd en dat niet Inter maar Feyenoord naar de finale doorging!

Verder schrijft David vooral over zijn liefde voor de club. Weliswaar zijn alle stukjes geschreven tegen het decor van een bepaalde wedstrijd, maar die wedstrijd zelf blijkt er vaak helemaal niet toe te doen. Dat benadrukt hij door in die gevallen niet eens de uitslag van die wedstrijd te vermelden. Sterk.

Maar uiteindelijk is het een beetje jammer dat het allerlaatste stukje, Pazza Inter amala, eindigt met zijn vreugde over een Inter-goal in de Serie-A-wedstrijd tegen Roma (27 februari 2008), waardoor de wedstrijd in 1-1 eindigt.

Ook al deel je David's liefde voor Inter niet, deze bundel bevat voor veel voetballiefhebbers een aantal mooie stukjes. Al wordt het nooit mijn Inter.

The Legend

In de bioscoop hier in het stadje draaien twee films. De ene is Ice Age 3, die draait denk ik in elke bioscoop over de hele wereld. Maar de andere film, dat is er één die we in de Nederlandse bioscopen niet te zien zullen krijgen. Het is een 2009-film van de Hongaarse filmmaker Tamás Almási. Een biopic over de grootste sportman die het land heeft gekend: Ferenc Puskás. Ik overweeg een -waarschijnlijk kansloze- poging om Erzsépet zover te krijgen er samen naar toe te gaan. Al zullen we het Hongaars gesproken commentaar natuurlijk niet kunnen verstaan, het lijkt me wel wat om Puskás aan het werk te zien. Bestaan er beelden van die (door Hongarije verloren) WK-finale van 1954? En van de Europa Cup-wedstrijden van Real Madrid uit de jaren vijftig?

De poster van de film is prachtig. Kijk eens wat een mooie scheiding de man in zijn haar heeft. En wat dacht je van de leren knikker in zijn handen. Keurig gehurkt op de foto, in zijn smetteloos witte tenue!

Rotterdamse gebakken lucht

In Rotterdam hebben ze andere problemen dan in Amsterdam. Ajax zal het voornamelijk moeten opnemen tegen de veel te hooggespannen sportieve verwachtingen, Feyenoord voert de strijd vooral tegen de verlies- en winstrekening en de balans. Geld dus. De financiële problemen in Rotterdam zijn gigantisch; het is eigenlijk een wonder dat ze nog niet failliet zijn.

De club met het roemrijke verleden heeft een negatief eigen vermogen van zeven miljoen. Dat is dus het bedrag dat overblijft wanneer alle bezittingen (spelers dus) zouden worden verkocht en alle schulden worden afgelost. Maar er blijft niets over. Dat betekent dus dat mochten de schulden worden opgeëist, dat dat dan het definitieve einde van de club zou betekenen. En daarbij gaan we er nog vanuit dat de actuele waarde van de spelers op een reëel niveau is gewaardeerd. Een klein voorbeeldje: één van de balansposten is de Beloftenpool. Staat voor een slordige 7,5 miljoen in de boeken. In die pool zitten de talenten van de A- en B-jeugd, jongetjes dus nog.

Het financiële fundament onder Feyenoord is één grote gebakkenluchtballon. Om tussen nu en 2012 de club te kunnen exploiteren (lees: salarissen en premies betalen, opleidingen bekostigen, etc.) is een opbrengstenstroom van in totaal 74 miljoen aan transfergelden nodig. Vierenzeventig miljoen! Ik bedoel maar: hoe reëel is die verwachting? De spelers zijn enorm overgewaardeerd; dat is nou wat we noemen gebakken lucht. De huidige gekte op de transfermarkt kán niet aanhouden. Zodra de crisis ook het voetbalveld bereikt zal het over en uit zijn met veel clubs. En dus ook met Feyenoord. De gebakkenluchtballon Feyenoord zal binnenkort uit elkaar knallen. Niet omdat iemand er een gaatje in prikt, maar omdat ze hem maar blijven opblazen. Het lijkt alsof de financiële beleidsmakers van de club hun opleiding in Zimbabwe hebben gevolgd.

Daar kan zelfs een Mario Been niet tegenop coachen.

Het is nog niet eens écht begonnen (Heerenveen-Roda 0-0 tellen we natuurlijk niet mee) en het is al weer leuk.

Amsterdamse overmoed

We gaan deze week gelukkig weer beginnen. Die ongein van een zomerstop heeft nu wel lang genoeg geduurd. Twee maanden geen voetbal, hoe verzinnen ze het!

Maar vanavond begint het weer: Eerst mag Twente zich laten uitschakelen voor de Champions League. Ik kan niet anders dan met enige lichte gêne op de ongetwijfeld hulpeloze verrichtingen van de sympatieke Tukkers wachten. Eerst mogen ze tegen Sporting Lissabon, en mochten ze dat overleven –wat dus buitengewoon onwaarschijnlijk is– dan mogen ze tegen Arsenal of zo. Kansloos dus. Maar toch ook wel weer een beetje leuk...

Maar het èchte werk, dat is natuurlijk de Eredivisie. Vanaf aankomend weekend.

Bij Ajax zijn ze natuurlijk weer vol vertrouwen. "Borst vooruit, koppies omhoog, wij zijn Ajax", de nieuwe trainer is nog maar nauwelijks bezig, of hij vertoont al van die rare Amsterdamse trekjes. Optimistisch gestemd maakt hij Suárez aanvoerder. En hoort hij diezelfde Suárez zeggen dat die er dit seizoen vijfentwintig gaat scoren, en dat aan het einde Ajax kampioen is.

Zouden die Amsterdamse verdedigers geitenkaas lusten?

Het is nog niet eens begonnen en het is al weer leuk.

Tourbeschouwing: El Pistolero

Sterke winnaar van een prima Tour

De Tour 2009 zit erop; het is een leuke tour geweest. De beste man bergop, de beste man in de tijdrit, heeft gewonnen: Alberto Contador. Maar hij heeft er wel voor moeten fietsen, het ging niet vanzelf. Hij kreeg vanzelfsprekend tegenstand van de andere ploegen natuurlijk, maar hij moest ook intern bij de Astana's vechten voor zijn plaatsje. Ja, dat heb je wanneer je met Armstrong in de ploeg rijdt. Maar de vroom-katholieke Alberto was gewoon de sterkste, eigenlijk alleen Andy Schleck kon bergop de strijd aan.

Volgend jaar doet Lance ook weer mee ("ik kom sterker terug"), met zijn nieuwe ploeg RadioShack. Contador doet dan hopelijk ook weer mee, maar dan in een andere ploeg. En met mannen als Wiggins, Klöden en natuurlijk de Schleckjes wordt het ongetwijfeld weer een mooie ronde. De Tour de France is niet kapot te krijgen.

Op 3 juli 2010 in Rotterdam gaan we weer verder. Beetje jammer voor Aboutaleb dat-i vandaag Sarkozy niet de hand heeft kunnen drukken.

Tourbeschouwing: Jan Achteran

Het is me wat met die Nederlanders in de Tour; het wordt met het jaar droeviger. Dit jaar moeten we het hebben van de anti-held aller anti-helden: Kenny van Hummel.

Kenny is een puike sprinter, eentje om rekening mee te houden. Hij is een beetje een cowboy in de spurt, hij heeft daardoor weinig vrienden in het peloton, en daar trekt-i zich lekker niks van aan. Kenny gaat zijn eigen gang. Maar Kenny kan niet zo goed klimmen. Zodra de weg een beetje omhoog loopt moet-i lossen. En dan in zijn eentje de rest van de etappe rijden, eenzaam, vechtend tegen de tijdslimiet, elke etappe weer; het is op het genante af. Maar hij haalt er wel veel publiciteit mee; tot zelfs een artikel met foto in de New York Times!

Zijn doorzettingsvermogen is bewonderenswaardig. Maar het heeft natuurlijk weinig met een Tour de France te maken. Wij denken dat morgen, wanneer het peloton een flink aantal "overs" gaat maken, Kenny's laatste dag achter het peloton zal zijn. Omdat-i dan te laat zal binnenkomen. Het is nu mooi geweest.

Van Hummel als de Nederlandse Antonio Gómez.

Tourbeschouwing

We zijn twee weken onderweg in de Tour. En is het leuk? Ja en nee. Ja, want in de etappes tot nu toe zagen we een aantal aantrekkelijke finales. Spectaculaire masssasprints, sterk gereden ontsnappingen. Ploegentactiek speelt een dominante rol. Maar het algemeen klassement is al twee weken een saaie aangelegenheid. Na zeven dagen Cancellara in het geel en een gele Nocentini-week snakken we naar échte strijd om de Gele Trui.

De Regenjas vestigt alle hoop op de etappe van vandaag, de eerste Alpenrit, naar Verbier. Vandaag wil hij geen nobody's vooruit zien rijden; vandaag moeten de echte knallers knallen! Willen de heren Schleck, Menchov, Evans, Vandevelde, Contador, Sastre en Armstrong zich svp melden?

---

Naschrift, Teletekst meldt:

Contador steekt lont in kruitvat

Alberto Contador is de nieuwe leider in de Tour. De Spanjaard van Astana liet in de vijftiende etappe, op de slotklim naar Verbier, de andere favorieten naar adem happen met een verschroeiende demarrage en reed de concurrentie aan gort.

Tien man, onder wie Raborenner Flecha, hadden vanaf km 75 op kop gereden, tot de voet van de laatste col. Op die 8,8 km lange klim werden ze weer ingelopen.

Contador sloeg toe met nog vijf kilometer voor de wielen. Hij reed in hoog tempo weg bij de andere favorieten. Andy Schleck kwam na driekwart minuut als tweede binnen, gevolgd door Nibali. Armstrong kreeg een flinke knauw te verwerken; de Amerikaan eindigde op anderhalve minuut als negende.

---

Wat een fraaie finale! Ploeg tegen ploeg (Saxobank v Astana), man tegen man. En met z'n allen tegen de zwaartekracht. Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk was het zover: de Regenjas zat een half uur op het puntje van zijn stoel: fantastische topsport.