Bestuurlijk België bakkeleit bij bezette Brusselse bouwkranen

"In Brussel zijn zes bouwkranen bezet door 40 illegalen. Met de actie denken ze een werk- of verblijfsvergunning te kunnen afdwingen. De gemeente Brussel en de federale regering twisten over de vraag welke politie moet ingrijpen." NOS-Teletekst

Bestuurlijk België is failliet. Een competentiestrijd, niet over wie iets mag doen, maar over wie iets moet doen; dat zie je niet vaak, meestal is het andersom. Tragisch.

Ook voor de veertig illegalen natuurlijk. Ik vind het overigens vreemd dat er in het bericht sprake is van illegalen. Zou de journalist de verblijfspapieren van de bouwkraanbezetters hebben gecontroleerd? Er is natuurlijk gewoon sprake van veertig personen die zes bouwkranen hebben bezet. En dient de gemeentepolitie van Brussel in te grijpen, indien dat nodig zou zijn. Meer niet.

Maar in België willen de lagere overheden zo graag meer bevoegdheden, dat ze momenteel voor alles de federale overheid verantwoordelijk stellen. Ramkoers noemen we dat. Schandalig dat de dames en heren op het comfortabele Brusselse pluche een politieke machtsstrijd voeren over de ruggen van radeloze sans-papiers.

Cúchulainn

Een Raarlemmer gaat op vakantie naar Ierland. En als hij terugkomt vertelt-ie boeiende verhalen, verhalen over een ruig eiland, over mist en over Cúchulainn. Dat doet me denken aan één van die elpees die ik lang geleden veel luisterde, maar die om de een of andere reden nooit in mijn cd-collectie terecht is gekomen. Met het opuimen van mijn vinyl is het album The Táin (1973) van de Ierse folk/progrockband Horslips uit mijn gezichtsveld / gehoor verdwenen.

Conceptalbum, het Iers-mythologische verhaal van The Cattle Raid of Cooley. Songs als Charolais, Faster than the Hound. Gelukkig bestaat er zoiets als Youtube. Veel van die geweldigde songs zijn eenvoudig terug te vinden. Luister bijvoorbeeld eens naar hun Dearg Doom (the greatest Irish rocksong ever), met een uitstekende gitaarriff.

Gelijk maar even gezocht bij mijn favoriete online-muziekwinkel. Begin van dit jaar is er een geremasterde versie van The Táin uitgebracht. Direct besteld; over een paar dagen in de bus. Tot die tijd nog maar even met Youtube in de weer.

Now playing

Blonde on Blonde - Bob Dylan (1966)

Lekkere muziek voor een zwoele zomeravond op het balkon. In de verte de vertrekkende en aankomende vliegtuigen van Schiphol, het is bladstil en bloedjewarm. Glas rosé in de nabijheid.

Wat klopt hier niet?

Ik luister naar de gezongen gedichten van een man die dat balkongedoe allemaal maar burgerlijk zou vinden. To be stuck inside of Mobile, with the Memphis-blues again. Ik heb geen idee hoe die Memphis-blues voelt, maar toch vind ik het wel mooi gezegd. But to live outside the law, you must be honest. Ik heb geen idee waar de man het over heeft, maar ik geniet er toch van.

Ik heb vandaag veel vrouwen over straat zien flaneren, maar geen daarvan droeg een leopard-skin pill-box hat. Hoe zou zo'n hoedje eruit zien?

Waarom Sastre wel won, en Evans niet

Schaatsen is een protestantse sport. Het zijn steevast gereformeerde jongens uit dorpen als Balkbrug, Ter Aar, Haastrecht, Leimuiden of Deernsum die uitblinken. Niks mis mee; dat is al jaren zo en dat zal nog wel een tijdje zo blijven.

Wielrennen daarentegen is katholiek. De grote ronden, de Giro, de Tour en de Vuelta, worden georganiseerd in oer-katholieke landen. De renners rijden van rk-kerk naar rk-kerk, onderweg talloze rk-kerken passerend. Voor het vertrek gaat de wijwaterkwast eroverheen, een kruisteken bij het passeren van de finishlijn. Want alle goede renners zijn katholiek. De een wat vromer dan de ander, maar dat zijn niet meer dan nuances. Ook alle grote Nederlandse wielrenners uit de tourgeschiedenis waren katholiek: Van Est, Wagtmans, Janssen, Knetemann, Kuiper, Zoetemelk, Winnen. Zelfs Arie van Wetten was katholiek.

Alleen katholieken kunnen de Tour winnen. Het systeem is intrinsiek zo sterk dat het zichzelf in stand houdt. Waarom denk je dat we het nu al een paar jaar zonder Nederlandse etappezege moeten doen? Toen de katholieke Limburger Jean Nelissen nog verslag mocht doen vanuit de Tour was het regelmatig raak. Maar nu, met Herbert Dijkstra (niet rk) en Maarten Ducrot ("Het is niet te geloven!", dus ook niet rk) en Mart Smeets (I rest my case), wekt het geen enkele verbazing dat Nederlandse toursuccessen uitblijven.

En Lance Armstrong dan, zult u vragen. Lance is een atheïst: "If there was a god, I'd still have both my nuts". Lance ging altijd overal dwars tegenin. Het was niet voor niets dat ze vooral in Frankrijk zo'n pesthekel hadden aan de Big Tex, aan King Lance. Armstrong spotte met de ongeschreven wetten van de wielersport en van het Vaticaan. Dat zullen ze hem nooit vergeven.

Cadel Evans mag dan wel een goede fietser zijn, hij is geen Lance Armstrong. En dus kan hij als niet-katholiek de Tour niet winnen, uitgesloten. Carlos Sastre was dit jaar niet te verslaan. Volgend jaar misschien wel, maar dan alleen door Alberto Contador: goedgekeurd door de vereniging van pastoors.

Droeve tijden

Het Nederlandse wielrennen maakt droevige tijden door. Er wordt niet meer gewonnen!

Dit zijn de jaartallen waarin GEEN etappezege in de Tour de France te vieren viel in de laatste veertig jaar:

• 2008
• 2007
• 2006
• 2004
• 1999
• 1993
• 1969

Het is dus bijzonder triest wat de chauvinistische wielrenliefhebber deze eeuw moet doormaken. Men rept van aankomend talent: Robert Gesink, Thomas Dekker, Laurens ten Dam, Bauke Mollema. Afwachten maar. Ik moet het nog zien. Pieter Weening en Karsten Kroon werd ook een gouden toekomst voorspeld. Wat is daar van terecht gekomen?

Altijd raak!

Ruud Geels, altijd raak! - de biografie van een vergeten topscorer (2007)

Tussen 1966 en 1983 speelde Ruud Geels betaald voetbal. Zestien seizoenen, waarin hij belachelijk veel doelpunten maakte. Bij Telstar, Feyenoord, Go Ahead, Club Brugge, Ajax, Anderlecht, Sparta, PSV, NAC. Hij scoorde overal en altijd.

Theo Vaessen schreef een biografie over deze bijzondere voetballer. Geels groeit op in Haarlem-Noord, straatvoetbalt in het Julianapark en op het Pretoriaplein. Als zeventienjarige gaat-i in 1966 als aanstormend talent bij Telstar spelen en scoort er direct op los. En dat scoren, dat blijft-i nog jaren doen. Bij alle topclubs in Nederland en België. Leuk om te lezen.

Geels blijkt een gewone jongen. Geen kapsones, geen dikdoenerij. Eerder het tegengestelde: timide, onzeker. De auteur beperkt zich niet tot een droge opsomming van contracten, wedstrijden en doelpunten, maar ook de persoon van de voetballer komt aan bod. Leest lekker weg.

Wat wel irritant is dat veel hoofdstukken beginnen met een herhaling van het einde van het voorafgaande hoofdstuk. Als een soort "previously on ...", wat je wel eens ziet bij tv-series.

Maar wat ik dan wel weer erg leuk vind is de beschrijving van de eerste seizoenen bij Telstar. Met foto's! Met een vergrootglas heb ik de foto's van de scorende Geels bestudeerd om te zien of ik mezelf als tienjarig knulletje tussen de toeschouwers kon terugvinden (niet dus). Op één van die foto's wel het indrukwekkende scorebord van het Sportpark Schoonenberg: de T-mast met omhooggehesen mandjes die links V (voor) en rechts T (tegen) de stand aangeven.

Het boek gaat natuurlijk vooral over doelpunten maken. Geels maakte er meer dan zeshonderd in officiële wedstrijden. Bij het boek zit een fraaie dvd waarop een compilatie van veel van die goals te zien is. Smullen!

Veel van die goals uit de Ajax-periode zitten ook in dit filmpje:

Spanje boven

Carlos Sastre

Het is tot nu toe een echte Spaanse sportzomer. Rafael Nadal wint Roland Garros en Wimbledon, Spanje wordt Europees kampioen voetbal en Carlos Sastre wint de Tour de France.

Ajax denkt een Spaans graantje mee te pikken en legt verdediger Oleguer Presas contractueel vast. En ze hadden al Gabri en Luque.

Style over Substance

The Complete Adventures of - The Style Council (1998)

In 1982 ontbond Paul Weller The Jam. Time for something completely different, moet hij hebben gedacht. Samen met zijn vriendje Mick Talbot begon hij een ander bandje: The Style Council. Mick de keyboards, Paul zang en gitaar. Later kwam ook drummer Steve White erbij. Geen punkrock, maar ja wat eigenlijk?

Voor de Jam-fans was het even slikken. Tears for Fears zong in die tijd "Kick out the Style, bring back the Jam" (Sowing the Seeds of Love). Want the Style Council was écht wat anders. Jazz, funk, rap, pop, uiteindelijk zelfs kitscherige romantische vioolmuzak en house. Met de Style Council wist je nooit van tevoren waar je aan toe was. De band bracht tussen 1983 en 1989 jaarlijks een album uit, telkens in een ander genre. In diezelfde periode hadden ze in Engeland menige singlehit. In Nederland hadden ze alleen hits met My Ever Changing Moods en Shout to the Top.

De vijf cd's van de box The Complete Adventures of the Style Council bieden een uitgelezen kans om alles wat Weller met zijn vriendjes in de jaren tachtig maakte keurig geordend bij elkaar te hebben. Want alles staat erop. Alle albumtracks, single b-sides, alternative takes, alternative mixes, alles. En ik vind het heerlijk!

De albums

• Introducing The Style Council (1983)
• Café Blue (1984)
• Our Favourite Shop (1985)
• Home & Abroad [live] (1986)
• The Cost of Loving (1987)
• Confessions of a Pop Group (1988)
• Modernism: A New Decade (1989)

In 1989 hield The Style Council op te bestaan; Weller ging solo verder onder alleen zijn eigen naam. Van de band verschenen nog ontelbare compilaties. Daar zitten nog twee interessante uitgaven tussen:

• The Singular Adventures (1989), met 12"-versies van een aantal hits;
• The Style Council in Concert (1998), met opnames van diverse concerten.

De andere verzamelaars, het zijn er zoveel dat het ondoenlijk is om daar een ook maar bij benadering enigszins compleet overzicht van te geven. Rustig laten liggen dus. Deze 5-cd-box heeft echt alles.

Fury Noir
I'm just a space cadet, he's the commander

Bootleg Video

Een bootleg video opname uit mei 2008 van de Ab Ovo band tijdens hun optreden in IJmuiden.

Kaat Haardoordewar

Radovan Karadžić

Eindelijk gearresteerd. De man die opdracht gaf voor de etnische zuiveringen van Kroaten en Bosniakken tijdens de Bosnische Oorlog. Het duurde een tijdje, maar uiteindelijk hebben de Serviërs hem opgepakt.

Ik kan me aan de ene kant goed voorstellen dat het zoveel moeite heeft gekost om hem te vinden. Hij had zich immers prima vermomd. Niemand zal in die man met die enorme witte baard die zich Dragan Drabic noemde die gijze dakduif Karadžić hebben herkend. En ze hebben heus wel gezocht naar hem, daar ben ik van overtuigd. Al was het alleen maar om te weten waar hij zat.

Maar aan de andere kant wil het er bij mij ook niet helemaal goed in dat ze nog steeds aan het zoeken waren. Als de Servische inlichtingendienst iemand wil vinden, dan vinden ze hem. Zeker als-tie in Belgrado woont en werkt. Ik denk dus dat ze naar hem hebben gezocht, en dat ze hem al op zeker een tijdje terug hebben gevonden. En dat de Servische politiek vanaf dat moment heeft gedaan alsof ze niet wisten waar hij was.

Totdat er een andere politieke partij aan de macht komt in Belgrado. Die wil Servië mee laten doen met Europa. Dat verandert de zaak volkomen. En dan het dus gebeuren dat Karadžić "toevallig" wordt aangehouden in de bus. Binnenkort komt-ie naar Den Haag om zich te verantwoorden voor het Joegoslavië-tribunaal.

Nu Mladić nog.

En dan is de weg vrij om over een toekomstig EU-lidmaatschap van Servië te praten.

The Doelman in Black

Oscar Moens - The Return of the King

Hij komt terug! Aan het einde van het seizoen 2006/07 stopte hij als reservekeeper van PSV. Dat leek het einde van een weergaloze internationale carrière die jammergenoeg nooit echt helemaal van de grond was gekomen.

Ooit begonnen in het Westland, bij 's-Gravenzande. Hij maakte in 1992 zijn debuut in het betaalde voetbal bij Excelsior. In 1995 een half seizoen Go Ahead Eagles, daarna met een kleine onderbreking zeven seizoenen bij AZ. In die periode mocht hij ook twee maal het doel van Oranje verdedigen. In 2003 vertrok hij uit Alkmaar om bij Genoa in de Italiaanse Serie B te gaan keepen. Maar in dat jaar kreeg hij geen enkele speelminuut. En na dat jaar keerde hij terug naar Nederland. Twee seizoenen Willem II en een jaartje PSV.

Vooral aan zijn periode bij AZ koesteren wij warme herinneringen. Hij had niet alleen een contract met AZ om het doel te verdedigen (in 1997 degradeerden ze), maar hij verkocht ook voor anderhalf miljoen gulden per jaar aan DSB zijn portretrecht! Met zo'n hoofd moesten daar wel problemen van komen, en die kwamen er dan ook.

Zijn vertrek bij PSV in mei 2007 leek het einde van zijn carrière. Maar vlak Oscar nooit uit: volgend seizoen is-tie tweede doelman bij Willem II, die club waar ze al jarenlang een keepersprobleem (Aerts, Sengier) niet kunnen oplossen. Oscar heeft een contract getekend, en als de nood aan de man komt, dan kunnen ze in Tilburg op hem rekenen!

Daar kikkeren wij van op. Dat-ie maar vaak in actie mag komen.

Er is eigenljk maar één downside aan dit op zich verheugende bericht: we zullen Björn Sengier waarschijnlijk niet meer terugzien.

Corpus

Vandaag was het plan om naar Oegstgeest te gaan, naar het museum Corpus. Daar kun je een reis door de mens maken, waarbij je onderweg allerlei organen en dergelijke tegenkomt. Maar dat draaide uit op een grote teleurstelling: het museum was "vol". De belangstelling voor het pas dit jaar geopende museum blijkt zo groot dat je van tevoren tickets en een tijdslot moet bestellen, anders kom je er niet in. En dat hadden we niet gedaan. Dat feest ging dus niet door. Andere keer dan maar. Volgend jaar gaan we weer terug naar Oegstgeest.

Vanmiddag dan maar naar het iets verderop gevestigde Naturalis. Ook altijd goed.

Hyper

In Zimbabwe hebben ze een beetje last van geldontwaarding. De centrale bank van dat land heeft becijferd dat de inflatie in het afgelopen jaar ongeveer 2,2 miljoen procent is geweest. En er zijn economen die dat een veel te optimistische benadering vinden; 18 miljoen procent zou eerder komen.

Dat is onvoorstelbaar veel. Vanaf a.s. maandag komt er een bankbiljet van honderd miljard dollar in omloop. Dat is een 1 met 11 nullen. 100.000.000.000. Er bestaan al prepaid-telefoonkaarten van die waarde. Maar daar kun je vanaf maandag waarschijnlijk nog maar vier minuten voor bellen of zo. Want honderd miljard, dat is ongeveer de prijs voor een busritje van een buitenwijk van Harare naar het centrum. Nog wel. Dat gebeurt dus wanneer je als overheid besluit om een tekort op de begroting op te lossen door nieuw geld te drukken. Dat werkt dus niet.

In het Duitsland van de jaren twintig hadden ze ook hyperinflatie. De Weimarrepubliek ging er bijna aan onderdoor. In 1923 kon die Duitse regering alle nullen niet meer op de postzegels kwijt. Op het hoogtepunt werden de prijzen dagelijks tien keer zo hoog als de vorige dag. Er werden zelfs bankbiljetten gebruikt als brandstof voor de kachel, omdat deze meer warmte gaven dan de brandstof die je met dezelfde hoeveelheid bankbiljetten kon kopen.

Hyperinflatie ontwricht een samenleving fundamenteel. In het Duitsland van 1923, in november, tijdens het hoogtepunt van de hyperinflatie, deed ene Adolf Hitler voor het eerst van zich spreken, met zijn Bierkellerputsch in München.

Jarig

Jubileum

Feest vandaag in De Kuip: Feyenoord viert de honderdste verjaardag. De club is trots op haar geschiedenis en gaat vol vertrouwen de toekomst tegemoet. En natuurlijk was daar de traditionele presentatie van de nieuwe spelers met een helicopter: Karim El Ahmadi, Kermit Erasmus, Manteiga en Jon Dahl Tomasson werden hartstochtelijk toegejuicht door het trouwe legioen. Feyenoord gaat er een mooi seizoen van maken!

Ik heb vandaag bij UPC een abonnement genomen op de uitzendingen van Eredivisie Live. Vanaf 29 augustus. De Regenjas is er klaar voor!

Panda

De jonge panda die in Artis door een kat werd gezoogd is overleden. Het dier heeft zich verslikt; zijn luchtpijp zat vol melk. De rode panda, geboren op 30 juni, was door zijn moeder verstoten.

Rups

In Noord-Brabant heeft de GGD veel meldingen gekregen van overlast door de eikenprocessierups. Het beestje rukt dit jaar vroeg op door de warme lente. Zijn haartjes leiden tot ernstige irritatie.

IJsbeer

Earth (2007)

Genoten van de BBC-documentairefilm Earth. Bioscoopfilm samengesteld uit beelden van de tiendelige tv-documentaireserie Planet Earth. En wat voor beelden! Heel mooi. En aangrijpend. De film stelt de rol van zonlicht en zoet water centraal. We reizen van de noordpool naar de zuidpool, en onderweg komen we allerlei bijzondere dingen in onze natuur tegen.

De film begint met een ijsbeer. Een ijsbeer die het moeilijk heeft omdat er steeds minder ijs is. En geen ijs betekent voor een ijsbeer dat hij niet op zeehonden kan jagen. En niet jagen betekent niet eten. Dramatisch.

Onderweg naar de zuidpool komen we langs kariboes die en masse met een noodgang over de Siberische toendra sjezen, bij een van de laatste nog in het wild levende armoertijgers, bij Mongoolse jufferkranen die voor hun wintertrek de toppen van de Himalaya moeten oversteken (spoiler: het lukt ze!), bij het bijna buitenaardse baltsgedrag van paradijsvogels van Nieuw-Guinea, bij Afrikaanse olifanten op zoek naar water in de Okawanga-delta, en we maken een lange tocht met moeder en kind bultrug naar krill in de buurt van de Antarctica.

En tenslotte gaan we weer terug naar de ijsberen. En hun toenemende gebrek aan pakijs. Voor de ijsberen betekent dit dat ze jaarlijks steeds langer zonder eten zitten. De dieren leven namelijk vooral van zeehonden, die ze alleen kunnen bejagen vanaf het pakijs. Bij gebrek aan ijs blijven ze in de zomer aan land, waar niets voor ze te eten is. Het is werkelijk hartverscheurend om in de film te zien hoe een uitgehongerde ijsbeer vruchteloos probeert om een walrus uit een walrussenkolonie te verschalken. De ijsbeer krijgt ze uitgemeten van de kolossen. Uiteindelijk berust de gewonde ijsbeer in zijn lot; hij gaat liggen om te sterven van de honger. En zie het dan maar eens droog te houden.

Deze zomer kan de noordpool voor het eerst geheel ijsvrij zijn. Dat is een drama voor de ijsbeer. Global Warming is een natuurramp van de eerste orde. Dat maakt deze zeer aangrijpende film buitengewoon duidelijk.

Epocobra

Een koningsdrama in de Tour de France: Riccò de bergkoning, bijgenaamd de Cobra, is betrapt op het gebruik van kunstmatige epo. Hij mag niet meer meedoen, want de organisatie vindt dat een vorm van valsspelen. Dat kan dan wel zo in de spelregels staan, maar ik ben er niet blij mee. Want het was een genot om te zien hoe deze Italiaan tegen een berg opreed. Geweldig gewoon. En wat geeft het dan dat-ie wat rare bloedwaarden had? Dat zie je aan de buitenkant toch niet?

De epocobra zal nu wel een tijdje geschorst worden. Jammer - we zullen hem missen.

Stationsmus

In het enorme treinstation Roissypole bij terminal 3 van luchthaven Charles de Gaulle bij Parijs wonen tientallen mussen. Het station is zo'n honderd meter lang, dertig meter breed en een meter of tien, vijftien hoog. Een betonnen plafond, met daarboven glazen koepelvormige bollen. Die mussen kunnen er niet uit. Het station staat er al een aantal jaren, en ik denk dat veel van die mussen al heel lang binnen zijn. Sterker nog, ik denk dat hele generaties mussen hun hele leven lang al in dat station zijn. Dat station, dat is hun wereld. Ze zijn nog nooit buiten geweest, ze weten niet hoe wind voelt, hoe een boom eruit ziet, niets.

Ze scharrelen hun kostje bij elkaar rond de broodjestent. De vogeltjes hebben hun nesten hoog in de betonnen nok van het stationsgebouw. En ze hebben elkaar. Hoe ze aan drinken komen, daar ben ik nog niet achter.

Ze zijn niet bang van mensen, ze zijn absoluut niet schuw. Ze eten de kruimeltjes stokbrood uit mijn hand. Wel schattig natuurlijk, maar op de een of andere manier vind ik het toch geen prettig idee. Zo vrij als een vogeltje, zeggen we wel eens. Dat geldt niet voor deze stationsmussen.

Reglisse

Ik drink 's middags graag thee. Niet echt een ontboezeming, maar toch, sommige mensen fronsen de wenkbrauwen wanneer ze zien dat ik geen koffie of water maar thee drink, zo rond een uur of drie.

Vanmiddag bood iemand mij iets te drinken aan op het werk. Ik had wel trek in thee, en dus kreeg ik even later thee. In een doorzichtige plastic beker. Het rook wel een een beetje vreemd, maar het duurde even voor ik in de gaten had dat het geen gewone thee was, maar thee-met-een-smaakje. Daar hou ik dus absoluut niet van. Ik rook er eens goed aan, maar ik kon de lucht niet goed thuisbrengen. Toen ik mijn eerste slokje nam, wist ik ineens wat het was: zoethout! Het was reglisse-thee, met een beetje een mintsmaak.

Ik heb er erg lang over gedaan om het op te drinken.

Rund

MUSSELKANAAL - Bewoners van het bejaardenhuis Beukenhof in Musselkanaal kregen vanmiddag bezoek van een nieuwsgierige koe. Het jonge dier was uit haar weiland achter het tehuis ontsnapt en wandelde vervolgens ongezien via de hoofdingang van het zorgcentrum het washok binnen.

De gewaarschuwde politie slaagde erin de koe met brood terug naar haar weiland te lokken. De agenten hebben de eigenaar van het avontuurlijke rund gewezen op het gat in het gaas waardoor ze ontsnapt was. Hij heeft beloofd het te repareren.

Heptapus

Vandaag opnieuw een dier in het nieuws: de heptapus. De heptapus is een met één arm ingekorte versie van de octopus. De heptapus komt uitsluitend voor in België en zorgt daar deze zomer voor onverkwikkelijke communautaire taferelen.

Het lukt de Belgische politici niet om overeenstemming te bereiken over hervorming van de federale staat België. Yves Letherme, de grote winnaar van de parlementsverkiezingen van vorig jaar, heeft het bijltje erbij neergelegd. Zijn laatste poging vond plaats binnen wat genoemd werd de heptapus-stuurgroep, een overleg van zeven politieke partijen. Eerst waren ze met z'n achten, totdat de Vlaamse socialistische partij sp.a besloot om niet meer mee te praten. Vandaar de naam heptapus.

België als federale staat valt uiteen. Ze hebben er ook in de laatste vijftig jaar een zeer ingewikkeld verhaal van gemaakt. Een ware usine á gas. Met Gemeenschappen, Gewesten, een bijzondere positie voor Brussel, een taalgrens, gemengde kiesdistricten en ga zo nog maar even door. Daar is zelfs voor een geïnteresseerde Lepus Europaeus van buiten België geen touw aan vast te knopen.

Natuurlijk speelt ook geld een rol. Om de federale begroting rond te krijgen is belastinggeld nodig dat door de gewesten moet worden bijgedragen. En het gewest Vlaanderen stelt voorwaarden voor hun vierhonderd miljoen euro. Hervormingsvoorwaarden.

Maar partijen die echt van elkaar houden zouden het daar wel over eens worden. In België echter is de liefde tussen de gemeenschappen bekoeld. De heptapus heeft de twist niet overleefd. De Belgische politici hebben er een bende van gemaakt. Met name in Vlaanderen bloeien de nationalistische sentimenten. Is dit het einde van de federatie? En het begin van een onafhankelijk Vlaanderen? Balkan-toestanden aan de Schelde.

Cobra

Het is komkommertijd en dat betekent dat in het nieuws de dieren centraal staan. Vandaag zelfs ook in het sportnieuws. De Italiaan Riccardo Riccò won de eerste Pyreneeënetappe. Met ruime voorsprong kwam hij als eerste over de finish in Bagnères-de-Bigorre.

Wat Riccò liet zien tijdens de beklimming van de Col d'Aspin was fabelachtig: met een splijtende demarrage reed hij weg bij de andere coureurs. Hij reed verschrikkelijk snel tegen die berg op.

Riccò's bijnaam is De Cobra. Ook zijn grote held en voorbeeld Marco Pantani had een dierenbijnaam: Het Olifantje. Pantani was een geweldige klimmer, Riccò kan het ook fantastisch.

De Tour is nu ruim een week onderweg. En is erg leuk. Er wordt volop gekoerst, er zijn nog veel kanshebbers.

Doorpakken op z'n Frans

"Regeringsleiders, staatshoofden en ministers uit 44 landen rond de Middellandse Zee komen zondag bijeen in Parijs voor de oprichting van de Mediterrane Unie."

Met dit bericht opent de Volkskrant vanmorgen. Iets verder staat te lezen dat Balkenende namens Nederland aanwezig is. Nederland rond de Middellandse Zee, hoe zit dat?

We zien hier de oprichtingsvergadering van een nieuw samenwerkingsverband. Een project van Sarkozy himself, pardon van Sarkozy lui-même. Hij streeft al een tijdje ernaar om onder Franse leiding de landen rond de Middellandse Zee samen te brengen in één organisatie. Naast de EU. Maar van dat idee waren de andere EU-landen niet zo gecharmeerd. Met name bondskanselier Merkel ging dwarsliggen (weer bonuspunten voor Angela). En als die dwarsligt, dan ga je er niet zomaar langs, zelfs Sarkozy niet. Want het gaat bijvoorbeeld over EU-geld: MU-projecten financieren zonder dat alle EU-landen mogen meebeslissen? Ich dachte daß nicht! Om zijn project te redden koos hij œufs voor zijn argent. Die Mediterrane Unie (MU) gaat bestaan uit de zevenentwintig EU-lidstaten plus zeventien Noord-Afrikaanse landen, landen in het Midden-Oosten en landen in Europa die geen EU-lid zijn (zoals Turkije, Albanië en Kroatië). Opvallend dat zowel Syrië (Bashar al Assad) als Libanon (Michel Suleiman) als Israel (Ehud Olmert) als Palestina (Mahmoud Abbas) samen aan tafel zitten.

De MU gaat projectmatig aan de slag. Projecten op het gebied van milieu, infrastructuur, energie, samenwerking bij rampen. Nog een beetje mager, maar het is een begin.

De eerste stap van de uitbreiding van de EU niet alleen naar het oosten, maar nu ook naar het zuiden. Toen Sarkozy zijn plan voor de MU lanceerde, meende hij dat dit een alternatief zou zijn voor de omstreden toetreding van Turkije tot de EU. Maar zo gemakkelijk komen hij en al die andere Turkije-EU-sceptici er niet vanaf. Ik denk juist dat de oprichting van de MU dat proces zelfs kan versterken en versnellen. We kunnen het vanaf nu bijvoorbeeld ook hebben over toetreding op termijn van Marokko en Libië (om er maar twee te noemen). Al zal Qhadaffi daar ongetwijfeld anders over denken. Die ziet natuurlijk veel liever een sterkere Afrikaanse eenheid, onder zijn leiding, dan aansluiting van Noord-Afrika bij Europa.

Een kleine, maar desondanks toch een goede stap.

Ziggy in Amerika

Live Santa Monica '72 - David Bowie (1972 - 2008)

Dat waren nog eens tijden: voor $5,50 kon je een kaartje kopen voor een concert van David Bowie & the Spiders from Mars. 20 oktober 1972, Santa Monica, Californië, het Civic Auditorium.

De bezoekers van toen hebben een geweldig concert bijgewoond. Hoe goed dat geweest is, dat kan nu iedereen eindelijk met eigen oren vaststellen. Jarenlang was-ie er alleen als bootleg, in 1994 kwam er een semi-officiële slecht verzorgde uitgave, maar nu, zesendertig jaar na dato een echte uitgave. Mooi verzorgd: keurig doosje met losse foto's, een poster, een boekje en een geremasterde cd.

Dit is echt iets voor de fans. Opnieuw een fraaie heruitgave van oud Bowiemateriaal. Zoals het moet.

Fury Noir
I'm just a space cadet, he's the commander

The Jam

Direction Reaction Creation - The Jam (2006)

The Jam were the most popular and successful band to rise from the British punk and new wave scene of the late-seventies. Direction, Reaction, Creation is the definitive Jam-collection - a stunning set of 117 tracks across five discs. This set presents the band's complete studio recordings in chronological order and includes all the singles and b-sides with many rarities and demo recordings. A lavish book accompanies the CD-set with extensive liner notes, complete gig list, band chronology and discography. Also featuring many rare photos and memorabilia.

Ik heb al vaak staan kwijlen in de muziekwinkel bij dit fantastische ear book. Een robuust koffietafelboek met vijf cd's erin met daarop (bijna) alles wat de Jam ooit heeft uitgebracht. Maar ja, dat kostte dan ook wat: iets van honderd euro of zo. Maar vandaag kwam ik in een winkel waar ze hem voor € 24,99 verkochten. En ja, dan gaat-ie mee.

Een prachtig boek. Vuistdik. Foto's, artikelen, lijstjes van en over Paul Weller's eerste bandje, waarmee hij tussen 1977 en 1982 grote wereldsuccessen vierde in heel Groot-Brittannië. In Nederland kennen we eigenlijk alleen Town Called Malice, maar aan de overkant van de Noordzee hadden de jongens achttien single-hits op rij. Met the Jam bouwde de modfather zijn naam en faam op.

line-up
Paul Weller - zang, gitaar
Bruce Foxton - basgitaar
Rick Buckler - drums

En er zitten dus vijf cd's bij, met daarop alle elpees, singles, b-sides en een stelletje alternative takes. Met recht the perfect gift for the fan. En dan is het prettig om een cd-wisselaar in de auto te hebben.

Fury Noir
I'm just a space cadet, he's the commander

Concorde

In juli 2000 kwamen 113 mensen om het leven bij een ramp met een Concorde van Air France. Het toestel (vlucht AF4590 van 25 juli naar New York) steeg op vanaf de luchthaven Charles de Gaulle bij Parijs met een brandende brandstoftank, probeerde nog een noodlanding te maken, maar werd onbestuurbaar en stortte ondersteboven neer op een bijgebouw van een hotel in het dorp Gonesse.

Ik werk op een kantoor op die luchthaven Charles de Gaulle. Bij Terminal 3 om precies te zijn, Roissypole. Op het pleintje voor de ingang van het kantoor staat een gedenksteen. Ter nagedachtenis aan de vele slachtoffers van de ramp. Het staat een beetje uit de loop, tussen de struiken, op een vreemde plek. Ik werk er al bijna een jaar en pas onlangs viel het me op.

Maar niet alleen de plaats van de plaquette is bijzonder, ook de tekst en de afbeelding. De Concorde was kennelijk zo'n bijzonder vliegtuig dat de ontwerper besloot om een afbeelding van dat vliegtuig op de gedenkplaat te graveren. Zou dat met een DC-10 of een Boeing-737 ook gedaan zijn, vraag ik me af. En dan de tekst in drie talen: Frans, Duits en Engels. Frans is logisch, en op een luchthaven, zelfs op een Franse luchthaven, is ook veel informatie in het Engels te vinden. Maar Duits? Dat heeft ermee te maken dat veel van de omgekomen passagiers Duitsers waren.

De ramp was onlangs weer eens in het nieuws. Er lopen nog steeds juridische procedures over schadevergoedingen en aansprakelijkheid. De Amerikaanse luchtvaartmaatschappij Continental Airlines wordt verantwoordelijk gehouden voor de ramp. De Concorde verongelukte namelijk doordat er een onderdeel van een ander vliegtuig op de startbaan lag. De Concorde reed eroverheen, het onderdeel belandde in de brandstoftank en veroorzaakte een explosie. Dat onderdeel bleek te zijn verloren door een DC-10 van Continental.

Het ongeluk betekende het begin van het einde van het Concordetijdperk. Passagiers waren niet meer zo enthousiast, de kosten voor onderhoud liepen op en drie jaar later was het over en uit voor het supersonische vliegtuig. Snelheid door de lucht is niet meer belangrijk. Met de almaar stijgende brandstofkosten is er nu zelfs een tendens om langzamer te vliegen in plaats van sneller. Tijden veranderen.

Goed dat er gedenkplaten worden gemaakt.

... intussen op de Balkan

Kosovo

In februari riep de Albanese meerderheid met de steun van de Verenigde Staten en de meeste EU-lidstaten de onafhankelijkheid van Kosovo uit. De dus nog zeer jonge staat, feitelijk een opstandige provincie van Servië, wordt echter niet algemeen internationaal erkend. Zelfs de landen van de EU zijn het hier niet over eens: Cyprus, Griekenland, Roemenië, Slowakije en Spanje zijn niet van plan Kosovo te erkennen. Kosovo is volledig afhankelijk van buitenlandse hulp.

In Kosovo is twintig procent van het bruto binnenlands product afkomstig van buitenlandse hulp en nog eens vijftien procent wordt overgemaakt door gastarbeiders in het buitenland, vooral uit Duitsland en Zwitserland. De werkloosheid ligt tussen 30 en 40 procent. Eenderde van de twee miljoen inwoners leeft onder de armoedegrens.

Bijna vijf maanden na de onafhankelijkheid van Kosovo heeft de Europese Unie vandaag op een donorconferentie in Brussel fondsen ingezameld. Een half miljoen euro. Dat is aan de ene kant niet mis, maar aan de andere kant ook wel weer een druppel op een gloeiende plaat. Kosovo is het politieke kindje van Europa, en nu moet Europa opdraaien voor de opvoedingskosten. Hoeveel donorconferenties zullen er nog nodig zijn? En hoeveel zullen er nog komen?

De kwestie Kosovo is nog lang niet opgelost.

Srebrenica

En dat op de 11e juli, de dag waarop in 1995 de door Dutchbat-III verdedigde Safe Haven Srebrenica door Bosnisch-Servische militairen onder de voet werd gelopen. Die troepen onder bevel van generaal Mladić reden met tanks de stad binnen. De Nederlandse militairen vertrokken opgelucht naar Zagreb en de Bosnisch-Servische militairen deporteerden en vermoordden circa achtduizend moslimmannen en -jongens. De grootste genocidedaad in Europa sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog.

Vanmorgen hoorde ik op de radio een gesprek met een Nederlandse man die in 1995 als korporaal eerste klas deel had uitgemaakt van Dutchbat-III. Hij was dit jaar met drie ex-Dutchbat-collega's teruggegaan naar Srebrenica om deel te nemen aan de jaarlijkse herdenking: een voettocht van Tuzla naar Srebrenica. Hij vertelde over de sterke emoties bij de Bosnische bevolking, over het grote onrecht dat hen is aangedaan. Over het belang van het doorgaan met de identificatie van de slachtoffers.

Ook de kwestie Srebrenica is nog lang niet opgelost.

UE

In de vertrekhal van de luchthaven Charles de Gaulle van Parijs kon je er niet omheen: Frankrijk is sinds 1 juli een half lang voorzitter van de EU. Sarkozy is een tijdje voorzitter van de Europese Raad.

De Fransen noemen de Europese Unie de UE. Ze hebben er immers een handje van om acroniemen door elkaar te husselen. Wat de rest van de wereld de NATO noemt, heet bij hen de OTAN, AIDS noemen ze SIDA en de EU dus de UE; met de afkorting EU bedoelen ze de Verenigde Staten (États-Unis).

Bij deze gelegenheid pakken ze uit. Enorme posters, overal vlaggen, je kunt het niet missen. Blauw en geel zijn de kleuren. De Franse overheid voert een grote publiciteitscampagne, zodat iedereen er maar van doordrongen raakt dat Franse handen Europa leiden.

Zoiets heb ik in Nederland nog niet meegemaakt. In Nederland lijkt Europa zelfs heel ver weg. Die Europese vlag bijvoorbeeld. In de meeste Europese landen hangt bij overheidsgebouwen de vlag uit, en dan zijn dat er doorgaans twee: de nationale vlag en de Europese. In Nederland is dat me nog nooit opgevallen; wij zijn geen land van vlaggers.

Dat vind ik wel jammer. Nu ik die Franse zo zie uitpakken vind ik er wel iets van uitgaan. Ik ga twee vlaggen kopen: een Nederlandse en een Europese, en wanneer zich dan een gelegenheid tot vlaggen voordoet, zal ik ze allebei uitsteken. Tot verhoging van de feestvreugde.

Geboekt