Vanmorgen was er op de A4 bij Hoogmade in de richting Amsterdam een ernstig ongeval met een vrachtwagen en een gedetineerdenbusje. Veel gewonden. Weg afgezet. Zeer lange file.
maandag
I don't like Mondays
Ik wil de langste hebben
Wat is de langste rivier van de wereld? Daar zijn de geleerden het niet over eens. Ik was in de veronderstelling dat de Missouri/Mississippi de langste was, maar dat blijkt een vergissing te zijn. Die zijn samen 'maar' 6192 kilometer lang.
Op wikipedia staat dat de Nijl, met een lengte van 6695 km, de langste rivier van de wereld is. "De bron van de Nijl is lange tijd onduidelijk gebleven. Sinds 2005 wordt echter aangenomen dat de bron ligt in het Nationaal Park Nyungwe Forest in Rwanda en via de Rukarara rivier en Akagera rivier naar het Victoriameer loopt." Romantisch.
De Amazone gold als de op één na langste rivier ter wereld, met een totale lengte van 6516 km. Tot afgelopen week, toen Braziliaanse onderzoekers beweerden dat het beginpunt in Peru veel zuidelijker zou liggen dan eerder werd aangenomen. Met 6800 kilometer zou de Amazone langer zijn dan de Nijl.
Hoe kan het nu zijn dat we telkens weer de ranglijst opnieuw moeten samenstellen. Kennen we onze eigen planeet zo slecht?
Haiku
De uitlatingen van Maxime Verhagen inspireren mij spontaan tot het schrijven van een haiku. Die wil ik graag met jullie delen.
Vlag, eend en volkslied
Roepend om referendum
Verhagen verkneukt
Een stuk gemakkelijker dan een Ollekebolleke.
Baal can spot the vultures in the stormy sky
Vale gieren in Nederland
De Doppelgänger
De vlag, het volkslied en de eend
En dat volkslied, dat kennen we zo ook al jaren: Beethoven's Negende Symfonie "Ode an die Freude" (Alle Menschen werden Brüder) is sinds 1985 het officiele volkslied van de Europese Unie.
Heb ik soms niet goed opgelet bij dat referendum in 2005? Ging het toen over die vlag en over dat volkslied? Maxime, in plaats van met dit soort non-successen te pronken, kom ons nou eens goed uitleggen waarom het zo ontzettend dringend nodig is dat het bestuur van Europa wordt vernieuwd. Dat is toch niet zo moeilijk. Iedereen zal toch snappen dat je met zevenentwintig landen bij elkaar nooit tot besluiten kunt komen wanneer alle zeventwintig landen een veto-recht hebben. Dáár gaat het om!
Die vlag vind ik prachtig en dat volkslied gaat ook wel.
Lepi Italiani
Tientallen hazen hebben gisteren urenlang het vliegverkeer op de luchthaven Linate van Milaan platgelegd. "De dieren plagen de luchthaven al weken. Ze lopen veelvuldig over de start- en landingsbanen, waardoor het alarm in de verkeerstoren steeds afgaat." Zondag openden ongeveer tweehonderd jagers en vrijwilligers de 'jacht'. Ze hebben uiteindelijk 61 hazen gevangen. De gevangen dieren worden uitgezet in een beschermd natuurgebied.
Italiaanse helden. Nuovi Eroi. Met zijn tweehonderden. En dan nog maar 61 hazen vangen. Wat een stumperds.
Ritorneriamo - we'll be back!
zondag
Het welzijn van de aardappel
CITES staat voor: Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora. Het is een internationaal verdrag om de handel in planten- en diersoorten mogelijk te maken, zonder dat deze soorten worden bedreigd in hun voortbestaan. Bij CITES hebben zich 171 landen vrijwillig aangesloten. In Nederland zijn de afspraken die uit het verdrag voortvloeien vastgelegd in de Flora-en faunawet.
Wanneer de reguliere politiek niet snel dit probleem onder ogen ziet en nieuw beleid inzet gericht op plantenwelzijn in het algemeen, dan zal ik aan de volgende verkiezingen meedoen met een nieuwe politieke partij, de Partij voor de Planten. Want er moet toch iemand zijn die zich het lot van onze medeplanten aantrekt?
Nederland heeft het CITES ondertekend en is daardoor gewoon verplicht om plantenwelzijn te bevorderen. Dat nou niemand dat snapt.
Jason
"Close your eyes and imagine. It's Jason McAteer!" Ik zit naar de live-dvd "U2 Go Home - Live from Slane Castle, Ireland" te kijken. Bono zingt New Year's Day, en hult zich in een Ierse vlag. Het publiek reageert uitzinnig. Het is 1 september 2001 en die middag heeft Jason McAteer de enige goal gemaakt in de WK-kwalificatiewedstrijd Ierse Republiek - Nederland. Consequentie van die uitslag was dat Ierland wél en Nederland niet naar het eindtoernooi van het WK in Japan en Korea mocht.
Deze week maakte Jason McAteer bekend dat hij stopt met voetballen. Dat had-ie zes jaar geleden al moeten doen, vind ik.
Jason McAteer is een voetballer in dezelfde categorie als Georges Grün.
de natte hap - deel 8 - de laatste loodjes
Het project badkamer
Het einde van het project komt in zicht. Volgens de projectmanager Richard is donderdag a.s. de oplevering, één dag eerder dan gepland. Er moet nog wel veel gebeuren. Maandag: klein muurtje bouwen, voor- en achterzijde van het bad en dat kleine muurtje betegelen (met de inmiddels beroemde rode wandtegels), kranen monteren. Dinsdag: betonvloer storten, Woensdag: de vloer betegelen. Donderdag: douchewand plaatsen, wastafel monteren, badkamermeubel plaatsen. Moet kunnen lukken.
Dan kunnen we donderdagavond weer eens gewoon thuis onder de douche.
We hebben gisteren nog verscheidene badkamerattributen aangeschaft (badgreep, handdoekenrek, zeeprekje). Ik zal Richard vragen of hij die ook nog wil monteren. Dan is het gelijk in één keer af. Dat zou wel wat zijn.
De dierenverzorging
Deze dagen staan geheel in het teken van de verzorging van dieren. In totaal zeven exemplaren: twee honden en vijf katten.
Allereerst zijn daar onze eigen huisdieren: Bo, Bram en Broes. Ze zijn een beetje van slag vanwege de verbouwing. De katten zitten elke werkdag opgesloten in de werkkamer. Bram schikt zich in zijn lot, maar Broes, recalcitrant en nieuwsgierig als hij is, beschouwt die werkkamer als een soort Colditz en pleegt dagelijks meerdere ontsnappingspogingen. Bo slaapt gewoon tweeëntwintig uur per dag, vreemde snuiters over de vloer of niet.
Dan is daar de PLO: Perry, Lulu en Oscar. Hun ouders zijn twee weekjes met vakantie. En die tijd passen de katten op het huis. Op onze beurt zorgen wij voor eten en drinken en een schone kattenbak. Twee keer per dag gaan we even bij ze langs. Vooral de stokoude Perry heeft het er toch een beetje moeilijk mee.
En sinds eergisteren hebben we ook nog de gedeeltelijke zorg over Mac, je weet misschien nog wel, 'Big Mac'. Mac woont bij onze buurvrouw boven. En die buurvrouw heeft haar knie zodanig beschadigd bij een onhandige valpartij dat ze een tijdje met haar been omhoog op de bank moet liggen. En ze kan Mac dus niet uitlaten. Mac houdt wel van een ommetje. Mac heet eigenlijk Mack, maar naar 'Mac' luistert-ie ook.
Le Tour 2007
We zijn aan het aftellen. Nog drie weken en het grote sportieve zomerfeest gaat weer van start: de Tour de France. We hebben er zin in. Het zou elk jaar weer het sportieve hoogtepunt van de maand juli moeten zijn.
We krijgen dit jaar een tour die met de wijzers van de klok meedraait door Frankrijk. Rechtsom dus: eerst de Alpen, dan de Pyreneeën. Het is een interessant programma. Geen ploegentijdrit, geen aankomst op l'Alpe d'Huez. Maar wel drie zware ritten door de Alpen en drie door de Pyreneeën. Aankomsten bergop: Tignes (8e etappe), Plateau-de-Beille (14e etappe) en de koninginnerit met finish op de Col d'Aubisque (16e etappe). En dan zijn er ook nog twee lange individuele tijdritten.
We kijken er al naar uit.
zaterdag
Het museum
De Kaart van Nautz
Er bestaat een mooie gedetailleerde kaart uit 1829 van de stad Haarlem. Gemaakt door ene meneer Nautz, in opdracht van ik meen het toenmalige stadsbestuur. Een eerste poging om een soort van kadastrale grenzen binnen de stad vast te stellen.
De stad in 1827
Het is een interessante kaart. Het westen is boven getekend. De stad bevindt zich nog bijna geheel binnen de wallen, omsloten door grachten en singels. Van links naar rechts slingert het Spaarne zich een klein stukje door de stad. Haarlem ligt bijna geheel op de linkeroever; aan de overkant alleen de Slachthuisbuurt.
De stadsuitleg van het einde van de zeventiende eeuw aan de noordzijde, rechts op de kaart dus, is duidelijk zichtbaar. Tot aan zeg maar 1680 was de Nieuwe Gracht de noordelijke begrenzing van de stad. In die ruim 140 jaar heeft de stad zich op dat gebied nauwelijks ontwikkeld. Conclusie: de achttiende eeuw was niet bepaald een bloeiperiode.
Het Historisch Museum Haarlem
In het Historisch Museum van Haarlem kun je een reproductie van deze kaart kopen, voor de redelijke prijs van € 10,-. Kaartengek als ik ben, en geïnteresseerd in de geschiedenis van de stad, ben ik dus even bij dat museum langs geweest. Ik krijg de indruk dat het een beetje een kwijnend bestaan leidt. Wanneer ik binnenkom is er één bezoeker. Er zijn twee medewerkers: een dame die de kassa verzorgt en een meneer die de bezoekers rondleidt. Dat laatste is natuurlijk een service die je in weinig musea aantreft. Vaak moet je het doen met een boekje of folder, maar hier dus niet. Nu ben ik niet van plan om de gehele collectie van het museum te bezichtigen; ik kom alleen voor de kaart van Nautz. Maar wanneer de rondleider mij ziet, springt-ie me direct op de nek. ,,Bent u geïnteresseerd in kaarten? Ik ook! Ik heb laatst bij De Slegte een prachtig Belgisch boek met allemaal oude kaarten gekocht. Voor slechts € 19,95. Zo dik!" Hij maakt met duim en wijsvinger een gebaar waarmee hij duidelijk maakt dat het een robuuste uitgave betreft. ,,Kent u De Slegte? Bent u Haarlemmer? Dan kent u De Slegte vast wel". De dame achter de kassa onderbreekt hem: ,,Je moet niet zoveel reclame maken voor De Slegte. Wij hebben hier ook allemaal mooie boeken. Die moet je aanprijzen". De rondleider zucht: ,,Hier zijn ze allemaal twee keer zo duur".
Bij het verlaten van het museum duwt hij me een foldertje in handen. "Heen en Weer - reizen per openbaar vervoer vanaf de zeventiende eeuw". Over de geschiedenis van de Leidsevaart. Ter gelegenheid van het 350-jarig bestaan van deze trekvaart is er deze zomer een expositie in het museum over de Blauwe ader van de Bollenstreek.
Een beetje beduusd sta ik even later weer buiten. Maar gelukkig met mijn Kaart van Nautz. Een mooi lijstje erom, en dan krijgt-ie een mooi plekje aan de wand in huis.
vrijdag
Pirates
Pirates of the Caribbean - At World's End
Zwaardvechten, zeeslagen, veel actie. Weinig begrijpelijke dialogen. En aan het eind klopt het allemaal weer.
Johnny Depp is weer erg leuk. Orlando Bloom deze keer wat minder. En je zit toch de hele tijd te wachten totdat Keith Richards verschijnt. Hij hoefde niet geschminkt te worden.
Het verhaaltje is nu wel echt uit. Er komt geen deel 4.
De marktmarkt
Haarlem is voor Hollandse begrippen een oude stad. Het is zelfs de oudste stad van Holland, sinds 1245. Nog overal op straat kun je overblijfselen van die middeleeuwse geschiedenis aantreffen. Zo valt het me op dat er nog aardig wat "markten" zijn. Ik bedoel dat niet letterlijk, in de zin van een verzameling marktkraampjes; ik doel daarmee op straatnamen. Even vlug uit mijn hoofd: de Oude Groenmarkt, de Nieuwe Groenmarkt, de Botermarkt, de Riviervischmarkt, de Turfmarkt, de Grote Markt. Vlak bij elkaar, op nauwelijks meer dan één vierkante kilometer.
Kennelijk had iedere handel zijn eigen markt. Groente, boter, vis, turf. Je zou kunnen zeggen dat de markten van oudsher een gesegmenteerde markt vormden: de marktmarkt.
Waarmee ik een eeuwenoud verschijnsel gebruik om een gloednieuw woord in het Nederlands te introduceren.
donderdag
de natte hap - deel 7 - voortgang
Het project badkamer
De tegelzetter maakt meters. Vierkante meters, wel te verstaan.
Ineens wordt het wat. Dat gaat goed komen, althans, daar ziet het helemaal naar uit.
Voor het issue met de rode tegeltjes hebben we een goede oplossing. Kortom: alles verloopt nog volgens plan.
Napels zien, dan sterven
Napoli is gepromoveerd naar de Serie A. Nou en, zul je denken. Genoeg voor een klein berichtje ergens in een hoekje linksonder op de sportpagina van de krant. Maar prominent op Franz´ World, is dat nu wel nodig?
En Franz is een enorme fan van Sophia. Dat we dit nog mogen meemaken....
woensdag
Draadloos printen
Het is me eindelijk gelukt: ik kan printen! Dat wil zeggen, ik kan vanaf mijn notebook draadloos printen op de printer die in de werkkamer staat. Dat heeft nogal wat voeten in de aarde gehad. Maar uiteindelijk bleek het simpel.
Ik word nog eens een thuisnetwerkspecialist.
de natte hap - deel 6 - de tegelzetter
Het project badkamer
De tegelzetter is gisteren begonnen. En wat voor één! Hij heet Frans en komt uit Amsterdam. Nu is daar niet direct iets mis mee. Ik bedoel, er zijn meer mannen die Frans heten, er komen meer mannen uit Amsterdam, en voor zover mij bekend is ook de combinatie van die twee kenmerken niet per definitie zorgwekkend of zo.
Maar bij onze tegelzetter manifesteert zich een bijzondere eigenschap: de man is buitengewoon chagrijnig. We noemen hem voor het gemak maar Vrolijke Frans. Er gaat werkelijk niets naar zijn zin. Het verkeer is te druk, hij kan de weg niet vinden, alle parkeerplaatsen zijn bezet, en hij moest toch al zo nodig plassen. En dan was-tie nog maar twee minuten binnen en had-ie nog geen tegel gezet.Vrolijke Frans werkt buitengewoon secuur. Op zich prima. Maar hij werkt ook buitengewoon traag. Da's minder. En hij was al een dag later begonnen dan gepland; als dat maar niet tot uitloop van het project leidt. Ik was niet bepaald onder de indruk van zijn vorderingen gisteren aan het einde van de dag.
Vanmorgen is-tie er weer. En weer even vrolijk. Hij was onderweg naar huis gisteren verdwaald, in Heemstede, vertelt hij. Tsja, zo hebben we hem gisteren inderdaad leren kennen. Na de koffie gaat-ie aan de slag. Tussen neus en lippen door meldt-ie nog even dat we de verkeerde maat rode tegels hebben, en dat-ie ze er wel op kan smeren, maar dat het daar niet echt mooi van wordt. "Kijk, het is uw badkamer, dus u zegt het maar, maar deze tegel is een halve centimeter te breed, dus dat krijg ik nooit netjes op de voeg". Hier hebben we een kwaliteitsissue te pakken. Ik besluit om hierover niet met Vrolijke Frans in discussie te gaan. Ik doe zaken met Richard, de aannemer die voor mij als projectmanager deze klus klaart. Issues, risico's bespreek ik met hem. Dus ik zeg tegen Frans dat hij dit bij Richard moet melden. Dan bedenken Richard en ik wel hoe we hiermee om moeten gaan.
In gedachten loop ik alvast de verschillende opties af. Concessie? Nou, nee. Als die verschillende maat tegels echt geen gezicht oplevert, dan ben ik daar niet blij mee. Exceptie dan: andere tegel bestellen, wachten, uitloop? Of is er nog een andere oplossing, die gewoon binnen de kwaliteits-, tijd- en geldkaders van het project kan worden gerealiseerd? Ik ben benieuwd hoe Richard dit gaat oplossen.
dinsdag
Prins Kanjer
Van Greetje Gladpootjes, onze royalty-verslaggeefster:
Hi allemaal,
De afschuwelijke foto's zijn gemaakt op het gezellige familiestrand bij Wassenaar, de lieflijke woonplaats van het kroonprinselijk paar. Volgens die gemene lui van dat stomme blad is dit een openbare plaats en is het daarom toegestaan foto's te maken van wat daar gebeurt. Maar het strandplezier van Máxima en de kleine prinsesjes was natuurlijk een privégelegenheid! Laat die achterlijke fotografen zich toch met hun eigen zaken bemoeien!
Ik geef onze Prins van Oranje groot gelijk! Aanpakken die gasten. En wat komt-ie toch ridderlijk op voor zijn Máxima en zijn kleine meisjes. Zucht. Ik zei nog zo tegen mijn allerbeste vriendin, ik zeg "Wat is het toch een kanjer, die WA".
Ik heb natuurlijk wel even snel de Party gekocht. Om de plaatjes uit te knippen voor in mijn plakboek. Da's logisch, toch.
Nou, doei!
Ophoepelen!
Een beetje ouwerwets woord is sinds gisteren helemaal terug: "ophoepelen". Dat hebben we aan Mark Rutte te danken, zoals we al heel veel aan Mark Rutte te danken hebben. "Alle leden van de fractie moeten zich in het openbaar beperken tot uitsluitend de onderwerpen uit hun eigen portefeuille. En als iemand zich daar niet aan houdt, dan zal ik er niet voor terugdeinzen om die persoon uit de fractie te zetten. Dan moet-ie maar ophoepelen." Zoiets zei Mark in een interview voor de Telegraaf.
Hoe het ook afloopt, het worden amusante dagen.
Wederom een bezoekersrecord
Records zijn er om gebroken te worden. Het dagrecord qua bezoekersaantallen op Franz' World stond sinds 6 juni op 135 pageloads. Gisteren waren er maar liefst 151. Op in de vaart der webloggende volkeren!
maandag
The S.S. Edmund Fitzgerald
Gordon Lightfoot - The Wreck of the Edmund Fitzgerald
Ik heb een zwak voor singer/songwriters. Mannen die een goed lied kunnen maken en het zelf over het voetlicht kunnen brengen. Liefst dat ze er zelf gitaar bij spelen. Bob Dylan, Neil Young, Bruce Springsteen, dat werk.
Eén van die mannen waar ik graag naar luister is Gordon Lightfoot. Ik heb één cd van hem, met al zijn bekendste liedjes, Gord's Gold. Prima cd, niks mis mee. Of het moet zijn dat twee van zijn mooiste liedjes er niet op staan: Cherokee Bend en The Wreck of the Edmund Fitzgerald. Die heb ik dus maar een keer van het internet gedownload.
5th Dimension Television
5:00 The White Hole
Vandaag: High Bach. In 1924 stuitte een Nieuw-Zeelandse expeditie in de oostelijke binnenlanden van Nieuw-Guinea op een onbekend bergvolk. Groot was hun verbazing toen 's avonds tijdens een welkomstritueel een inheemse trommelgroep Bachs Brandenburgse Concerten speelde. Tot voor kort bleef het raadsel onopgelost. Satellietfoto's brachten uitkomst. NASA-voorlichtingsfilm. Aansl. Bachtorte.
de natte hap - deel 5 - de sloop
Het project badkamer
De verbouwing vordert gestaag. Vandaag was het de zesde werkdag. Nog negen te gaan. Zoals verwacht stonden de eerste werkzaamheden in het teken van het afbreken. Dat heeft twee dagen geduurd, twee dagen dat horen en zien onze medebewoners zijn vergaan.
Maar inmiddels is alle afval weg. En is het opbouwen begonnen. Het nieuwe plafond met spotjes is geplaatst. Er staat een nieuwe tussenwand in de gang. Het nieuwe bad staat op zijn plaats. Leidingen zijn verlegd. Elektra is omgelegd. Morgen komt de tegelzetter. Ze liggen op planning. Dat wil zeggen, ze hadden al iets verder willen zijn, maar het komt allemaal op tijd af, verzekert Richard mij.
Voor ons is het gemis van een badkamer lastig. Iedere ochtend een beetje improviseren met een washandje aan de gootsteen. Maar goed, het moet maar. We krijgen er iets moois voor terug. Zo houden we de moed er een beetje in.
zaterdag
Baronessen, Rolero's, een Goochelaar en Hüseyin de schoenpoetser
Het Entertainment
Het entertainment tijdens de feestavond is van hoog niveau. Voor een niet onbelangrijk gedeelte zelfs van adellijk niveau. Drie baronessen van de Delicatessen (ik ben hun namen even kwijt, maar weet nog wel dat één van hen geheel ten onrechte Decolleté wordt genoemd) heten ons op stijlvolle wijze welkom op hun 'chateau'. Etiquettair zeer verantwoord kwelen zij als nachtegaaltjes de gangen van het diner aan elkaar.
En wanneer de dames even stil zijn, nemen drie Rolero's het van hen over. Vier stoere muzikale mannen, waarvan er één 'om budgettaire redenen' niet bij kan zijn. Gitaar, trekzak en contrabas. Leuke liedjes. Van Brandend Zand, Can't Buy My Love, De Efteling, Wonderwall, het maakt ze allemaal niet uit. Ze zijn van vele markten thuis.
Dan is er nog de goochelaar die van tafel tot tafel gaat om zijn publiek te imponeren met handige grappen. Hetgeen hem telkens weer lukt.
Aan de zijkant van de zaal poetst Boyaci Hüseyin uit Istanboel tientallen schoenen. Luidruchtig, onverstaanbaar, maar schoenpoetstechnisch perfect!
Aan het eind van de avond, bij het verlaten van het hotel, verrast de goochelaar vriend en vijand met een geweldige truc. Tot zijn eigen stomme verbazing blijkt zijn land-cruiser (dat is een auto) verdwenen. "Kijk eens in je binnenzak", is de voor-de-hand-liggende reactie van zijn dankbare publiek.
Klassiek cadeautje
Jack verraste me met een leuk cadeautje: een poster. Waarvoor dank.
Die krijgt een mooi plaatsje aan de muur, naast de plaat van de Geriatric Tour.
Creatief met keramiek
iets met porseleinen schalen
's Middags doen we een creatieve workshop. Onder leiding van kunstenares Trudy Frederiks (van Geertruy Ceramics) mogen de deelnemers een porseleinen schaal beschilderen. Eerst krijgen we een korte instructie. Daarna mogen we zien wat de deelnemers aan de ochtendsessie gemaakt hebben. En dat is niet mis: er staan meer dan tien prachtig beschilderde schalen op een tafel. Indrukwekkend. Vogels, bloemen, sinaasappelen, in de fraaiste kleuren. De moed zinkt me in de schoenen: dat kan ik nooit! De namen van de makers staan op kaartjes erbij. Wat zal die van mij straks schril afsteken tussen al die kunststukken. Ik schaam me nu al.
Ik besluit om een grote platte ronde schaal te beschilderen. Als een soort pastabord. Ik kies voor twee kleuren: geel en blauw. Voor geel gebruik ik de basiskleur, mijn blauw maak ik zelf.
Het duurt even voor ik de schildertechniek goed onder de knie heb. De schaal is niet helemaal vlak, en vanwege de zwaartekracht zakt de verf op sommige plaatsen weg, naar het midden van de schaal. Er komen veel wattenstaafjes aan te pas om alle verf op de juiste plaats te houden. Maar na tweeëneenhalf uur zwoegen is mijn schaal klaar. En ik ben er best wel trots op.
Ook de anderen laten fraaie staaltjes creativiteit zien. Zo maakt Remy een echte Jean-Michel Basquiat. En El laat zich door Kandinsky inspireren om een diepe brede kom expressionistisch te voorzien van een landschap. 
Ik sta versteld van de kwaliteit van alle eindproducten, die zeker niet minder is dan het werk van de ochtendgroep.
Ook de jongste deelneemster, Ysabel, vermaakte zich kostelijk. Maar goed, Ysabel vindt alles leuker dan clowns. Toen ze volgens haar moeder iets te veel aandacht vroeg was het "Ga nu rustig schilderen, want anders breng ik je naar de clown!"
Mijn eigen schaal
Na afloop mogen we de schalen mee naar huis nemen. 30 minuten afbakken in de oven op 160 graden. En dit is 'm dus, Franz' porseleinen schaal, afgebakken en al. Ik vind 'm zeer geslaagd.
Erg leuke workshop.
Paardenmennen
Ben Hur op de Veluwe
Na het ontbijt is het tijd voor iets met paarden. We maken een leuke rit door de uitgestrekte bossen rond Hoenderloo. In kleine tweespankarretjes. En er staat ook een klassieke paardentram klaar, waar ook nog veel mensen in mee kunnen.
De rit is heerlijk ontspannen. Onderweg een korte stop voor koffie, limonade en gevulde koeken.
Alleen voor Joop moest de Paardenwegenwacht eraan te pas komen, om zijn gestrande koetsje na een pechgevalletje weer op weg te helpen.
vrijdag
Het optreden
The House Band
"Friday night after 22.00 the house band will play some music, this time with an unexpected twist or two." Zo stond het in het programma voor het jaarlijkse bedrijfsweekend. Dat klinkt eenvoudiger dan het in werkelijkheid is. Na ons succesvolle optreden vorig jaar wilden we dit jaar nóg beter voor de dag komen. Met andere en met meer liedjes. Sinds vorig najaar repeteerden we wat af. Elke donderdagavond oefenen, langdurige discussies over welk liedje we nu wel en welk liedje we nu niet zouden doen. De datum van 8 juni naderde en naderde en de tijd leek voor ons veel te kort om ons doel te bereiken. Pas een maand van tevoren hadden we de setlist rond. Maar nog niet alle liedjes zaten er goed genoeg in. Wie telt er af bij dit? En hoe zit het einde bij dat liedje? Tot aan de allerlaatste repetitie ging er nog van alles verkeerd. Als dat maar goed zou gaan...
Al op vrijdagmiddag zijn we allevijf in het hotel. We zetten onze apparatuur klaar en doen de soundcheck. Het klinkt allemaal wel erg lekker in dit zaaltje! Dat helpt. Ik krijg er ontzettend veel zin in. En mijn nieuwe bas speelt heerlijk. Ook dat helpt. Vol vertrouwen laat ik de boel de boel.
Om iets over tien uur is het zover: we gaan spelen. En het wordt me toch een feest! Het publiek reageert zeer enthousiast. Ze zingen mee, ze dansen mee. De Chippendales-act van onze drummer wordt door de dames in het publiek met luid applaus verwelkomd. Het gastoptreden van André leidt tot een voornamelijk Brabantse polonaise door het halve hotel. Het is in no-time een dolle boel. Wanneer na de pauze Michel zijn inmiddels klassieke "Andre Hazes" ten gehore brengt gaan werkelijk alle remmen los. We moeten zelfs na onze twee toegiften nog een keer terugkomen.
Zeer geslaagd optreden. Voor het publiek is het niet eens meer de vraag of we volgend jaar weer optreden.
Line-up: Ronald (zang, gitaar, mondharmonica), Ronald (lead-gitaar), Jaap (gitaar), Jaap (slagwerk), Franz (basgitaar). Gasten: André (trompet) en Michel (zang).
Setlist:
|
|
Zomaar een beatlebas
De Alden ADB2 vioolbas
We rijden naar Amstelveen. Ik heb voor ons optreden vanavond een basversterker gehuurd en die ga ik ophalen. Bij de onvolprezen Sound Shop.
De bascombo staat al klaar bij de achterdeur. Het is hetzelfde fijne compacte apparaat dat ik ook vorig jaar gebruikte. Eenvoudig in te regelen, klinkt lekker strak, kortom: fijn ding.
De verhuurder wil graag een borg in contanten, en El loopt even naar het nabijgelegen winkelcentrum om geld te op te nemen. Ik blijf wachten in de winkel en bekijk de grote verzameling gitaren en basgitaren. Mijn oog valt op een prachtige vioolbas, een "beatlebasje". Die zie je niet veel meer; het zijn tegenwoordig allemaal Fender-modellen. Maar zo'n vioolmodel, dat heeft toch wel iets speciaals. Lekker klein, lekker licht. Op zo'n ding heb ik het vroeger, drieëndertig jaar geleden geleerd. Ik begin een beetje te kwijlen.
Wanneer El weer terug is slik ik eens goed, we regelen de borg, en nemen de bascombo mee naar de auto. Wanneer we klaar zitten om te vertrekken vraagt El "wil je hem écht niet hebben?" Tsja, eehh, natuurlijk wil ik hem wel hebben. "Nou, dan moet je nu beslissen. Dan krijg je hem alvast voor je verjaardag." Even later staan we weer in de winkel. En tien minuten later zitten we weer in de auto. Met een nieuwe basgitaar op de achterbank. Cool!
Mission accomplished
96,5 kg, schoon aan de haak
Tip voor wie wat kilootjes kwijt wil: ga in een bandje spelen en ga dan repeteren op een zolder in Boskoop. Succes gegarandeerd. Gisteravond hadden we de generale repetitie voor het jaarlijkse optreden op ons grote bedrijfsfeest. De emoties liepen hoog op evenals de temperatuur in onze oefenruimte.
Vanmorgen ga ik op de weegschaal staan. Dagelijkse routine. "El, kom eens kijken. Wat staat er op de display van dat apparaat? Ik heb mijn leesbril niet op en ik denk dat ik het verkeerd zie." Maar ik zie het niet verkeerd; het staat er echt: 96,5 kg. Tijdens de drie uur durende sessie gisteren ben ik drie kilo lichaamsgewicht kwijtgeraakt.
Doel meer dan bereikt. Twee weken voor de geplande einddatum.
donderdag
Who are You.......
Check voor meer recensies van de huidige en vorige tours op: http://www.longliverock.org/
Enne, als je wel eens bootlegs downloadt via Bittorrent kan je ook op deze site terecht voor diverse cd's en dvd's. Je moet je dan wel eerst even registreren.
Morgen staat er ook weer een rockend optreden te wachten in Hoenderloo. Hou deze site in de gaten.
Rock On.....
Bezoekersrecord
woensdag
De echte toppers!
The Who - Sportpaleis Ahoy' Rotterdam - 5 juni 2007
We hadden zeer goede plaatsen in de arena, redelijk dicht bij het podium en konden het allemaal erg goed zien. En horen! Voorprogramma, The Cult, was vooral hárd. Ze smeten zeven liedjes als een snoeiharde gitaarbrei de zaal in. Ik was blij toe toen ze She Sells Sanctuary inzetten. Dat is nog wel een goede song en Ian vertelde er tot mijn niet geringe opluchting bij dat het hun laatste zou zijn.
Hoogtepunten: Behind Blue Eyes, Baba O'Riley, My Generation (met een uitblinkende Pino op bas), The Real Me (waarin Zak liet zien en horen wat-ie allemaal kan met een paar stokjes en trommels) en Won't Get Fooled Again. De ster van de avond was Pete, de uitvinder van de powerchords. Hij molenwiekte er spectaculair op los en leidde de band als een generaal.
Pete was ongehoord goed op dreef. Roger's stem blijft fenomenaal. Na afloop was ik helemaal hyper. Staande ovaties waren meer dan verdiend. Het Who-concert was super! Geweldige sound, prima presentatie.
Kortom: mijn eerste Who-concert was fantastisch! Zit in de top-3 van mijn beste concerten ooit (met Bowie Rotterdam 2003 en Stones Utrecht 2003). Dit was een memorabele avond.
The Who is top van de Champions League van de rock 'n roll!
setlist: I Can't Explain / The Seeker / Substitute / Fragments / Who are You / Behind Blue Eyes / Real Good Looking Boy / Baba O'Riley / Eminence Front / Drowned / Man in a Purple Dress / The Real Me / You Better You Bet / My Generation - Cry If You Want / Won't Get Fooled Again --encores-- The Kids are Alright / Pinball Wizard / Amazing Journey - Sparks / See Me, Feel Me / Tea and Theatre
Onbegrijpelijk dat de zaal niet was uitverkocht voor dit enige concert van deze tour in Nederland, nadat ze tien jaar niet in ons land waren geweest.
Recensies
Het Parool - "The Who nog steeds overtuigend"
Oor - "Best of-show van The Who"
AD - "The Who nog niet versleten"
dinsdag
British windmilling in Holland
In het voorprogramma staat The Cult.
Het feest begint om 20:00 uur.
Fury Noir
Don't follow leaders, watch your parking meters
zondag
Het horloge
Staat haar goed. En ze was er gelukkig erg blij mee.
De beeldengroep
In de Haarlemmerhout staat een leuke beeldengroep. Acht figuren rond een vijvertje met een fontein in het midden. Het stelt een aantal figuren voor uit het boek Camera Obscura van de Haarlemse negentiende eeuwse schrijver Hildebrand (pseudoniem van Nicolaas Beets).
Een stukje verderop staat Hildebrand zelf toe te kijken.
Die Camera Obscura is heel lang erg populair geweest. Maar het is me toch een saai boek. De beeldengroep is spannender (en dat wil wat zeggen!).
Een monument voor Hildebrand neerzetten, het leek een eenvoudige opgave, maar dat viel nogal tegen. Tientallen jaren van vele controverses gingen vooraf aan de onthulling van dit monument in 1962. Een typische Haarlemse geschiedenis zou je kunnen zeggen. De journalist Nop Maas schreef er in 2002 zelfs een boek over, 'Een kroniek van het Hildebrand-monument in de Haarlemmerhout'.
de natte hap - deel 4 - de kick-off
Het project badkamer
Morgenochtend kick-off. Ik verwacht om een uur of acht de aannemer met zijn mannen. We hebben zojuist de hele boel in gereedheid gebracht, zodat ze direct kunnen beginnen. Wat veel spulletjes komen uit die badkamer! Overal in huis potjes en flesjes, handdoeken en washandjes, midden in de kamer staat een wasmachine. Het begin van drie weken chaos, vermoed ik.
Zoals met zoveel projecten, moeten ze eerst het oude afbreken om er daarna iets nieuws voor in de plaats te maken. Dus morgen gaat er gesloopt worden. Tegels van de wand, granito vloer eruit, één wand er helemaal uit. De buren zullen blij zijn met ons, wanneer die kango bezig is met zijn sloperswerk.
Sporen
Een zoektocht langs de resten van de Haarlemmermeerlijnen
Een oud stoomtreintje maakte op oudejaarsavond 1935 zijn laatste rit tussen Leiden, Hoofddorp en Haarlem. Nadat het als een schim in de nacht was verdwenen, uitgewuifd door een verdrietige bevolking, werden de rails snel opgeruimd. Haarlems Dagbladverslaggever Wim Wegman ging zeventig jaar later op zoek naar wat er nog in het landschap is terug te vinden van deze 'Haarlemmermeerlijnen' en deed vele verrassende ontdekkingen. Hij noteerde bovendien de soms grappige, soms verdrietige, vaak opmerkelijke, maar altijd gepassioneerde verhalen van de bewoners en gebruikers van de overgebleven spoorhuizen in het gebied. De serie 'Sporen' die verschijnt in Haarlems Dagblad en verscheen in Leidsch Dagblad is nu gebundeld en rijk geïllustreerd met historische foto's, authentieke tekeningen en originele kaarten.
Het debuut
David Bowie - David Bowie (1967)
Zijn contract met het Pye-label was door die maatschappij beëindigd, nadat de drie singles (Can't Help Thinking About Me, Do Anything You Say, I Dig Everything) die hij onder dat contract had uitgebracht alledrie waren geflopt. Pye was teleurgesteld in het gebrek aan succes, Bowie was ontevreden over de promotie, dus gingen ze uit elkaar.
In het najaar van 1966 sloot hij een nieuwe overeenkomst met Decca. Die maatschappij had plannen voor een nieuw label, Deram. Het strategische Deram-plan richtte zich op de elpeemarkt en speelde met name in op de opkomende interesse voor hi-fi-geluidskwaliteit. Stereo-geluid dus. Hoewel Bowie nog geen enkele single in de hitlijsten had gehad, mocht hij toch een elpee maken. Zeer opmerkelijk voor die tijd.
Met enkele vrienden en voor de rest onbekend gebleven studiomuzikanten ging Bowie in november de studio in en nam daar in een aantal sessies een serie zelf geschreven nieuwe liedjes op. Eind februari 1967 waren de opnamen af.
En op 1 juni kwam de elpee dus uit. De recensies waren zeer positief. "A remarkable, creative debut album by a 19-year-old Londoner", "all very refreshing", "a very promising talent". Desondanks was het album geen succes.
Tracklist: Uncle Arthur / Sell me a Coat / Rubber Band / Love You Till Tuesday / There is a Happy Land / We are Hungry Men / When I Live my Dream / Little Bombardier / Silly Boy Blue / Come and Buy my Toys / Join the Gang / She's Got Medals / Maid of Bond Street / Please Mr. Gravedigger
Het album is een curieuze verzameling liedjes. Uncle Arthur, Rubber Band en Little Bombardier laten ons een David Bowie horen zoals we die daarna nooit meer hebben gehoord. In een soort dertiger jarenstijl, begeleid door blazers en trommels. Love You Till Tuesday is een poppy liedje, zoals Cat Stevens' Matthew and Son en Herman's Hermits No Milk Today. Verder veel wat je zou kunnen noemen "luisterliedjes"; het gaat vooral om de teksten. Verwacht geen gitaarsolo's, spectaculair drumwerk, of expressieve zangpartijen. Als ik het al ergens mee zou moeten vergelijken, dan kom ik in de buurt van bijvoorbeeld de liedjes zoals Ramses Shaffy die in die tijd in Nederland zong.
Het talent van Bowie als liedjesschrijver is onmiskenbaar. Maar op dit album horen we vooral iemand die nog heel erg op zoek is naar een eigen stijl, een eigen geluid.
Hoogtepunten: Silly Boy Blue (over de Dalai Lama), When I Live my Dream (een expressief theatraal liefdeslied), Love You Till Tuesday (vrolijk, humor) en Maid of Bond Street (ingetogen, over de harde jeugdsubcultuur in het Londen van de jaren zestig).
Love You Till Tuesday kwam op single uit, maar werd geen hit. Het zou nog meer dan twee jaar duren voordat de carrière van Bowie goed op gang zou komen.
zaterdag
De mythologie van Midden-aarde
J.R.R. Tolkien - De kinderen van Húrin
Het enorme wereldwijde succes van de film heeft het boek The Lord of the Rings van de Engelse schrijver Tolkien opnieuw in de belangstelling gebracht. Tolkien schreef dit epos in de periode tussen de jaren dertig en vijftig van de vorige eeuw. Het beschrijft tot in detail de gebeurtenissen rond de War of the Rings, die hij situeerde aan het einde van de Derde Era.
Dat geeft al aan dat er ook zoiets zou bestaan als een Eerste Era en een Tweede Era. Bij het overlijden van de schrijver in 1973 liet hij een enorme verzameling losse verhalen, aantekeningen en grove opzetten na van de gehele geschiedenis van Midden-aarde. Zijn zoon Christopher, de beheerder van deze literaire nalatenschap heeft het op zich genomen om deze verhalen te ordenen. Christopher publiceerde in de loop der jaren verscheidene boeken waarin de schepping van Midden-aarde en haar geschiedenis worden beschreven. Een complete mythologie dus.
De Silmarillion
In 1977 publiceerde Christopher Tolkien De Silmarillion, een verzameling van vijf werken waarin de totale geschiedenis wordt geschetst.
De Ainulindalë beschrijft de muziek van de Ainur, het scheppingsverhaal.
In de Valaquenta lezen we het verhaal van de Valar, de grote geesten die zijn afgedaald naar Midden-aarde. Centraal staat de strijd tegen de slechte Vala, Melkor.
Het meest uitgebreide boek is het derde werk, de Quenta Silmarillion. Het beschrijft de geschiedenis van de Eerste Era en de heroische maar hopeloze strijd van de Elfen en Mensen tegen de gevallen Vala Melkor, die nu Morgoth wordt genoemd. De Eerste Era eindigt wanneer de andere Valar ingrijpen en Morgoth verbannen.
De Akallabêth beschrijft de Tweede Era. De opkomst, bloei en val van Númenor, het machtige eiland van Mensen in het westen van Midden-aarde. De val van Númenor wordt bewerkstelligd door Sauron, de eerste luitenant van Morgoth. Númenor verdwijnt onder water, Sauron vlucht naar Midden-aarde. De Tweede Era eindigt met de Laatste Alliantie van Elfen en Mensen, die onder leiding van Gil-Galad en Elendil Sauron verslaat.
Het vijfde boek gaat Over de Ringen van macht, en beschrijft de Derde Era, eindigend in de War of the Rings en de definitieve ondergang van Sauron.
De Eerste Era
Het eerste daarvan was Het verhaal van Tinúviel, dat in de Ring in verkorte vorm terugkeert als de historie van Beren en Lúthien. Aragorn vertelt dat verhaal aan de hobbits op Weertop.
Het tweede was Turambar en de Foalókë.
En tenslotte was er De val van Gondolin.
Samen zijn dit de 'grote verhalen' uit de Oudste Tijden.
Christopher Tolkien heeft het tweede grote verhaal uitgewerkt tot een complete roman, De kinderen van Húrin.
Túrin Turambar
Die kinderen zijn Túrin en Nienor. Túrin is de hoofdpersoon van het verhaal. Hij is een Mens uit het Huis van Hador en een tragische antiheld. Hij zou de meest rechtschapen man zijn die ooit geleefd heeft. Ook wordt hij beschouwd als de machtigste strijder van zijn tijd, hoewel zijn vader Húrin ook met deze titel geëerd wordt. Túrin heeft als een van de weinigen uit het Huis van Hador donker haar en grijze ogen, waarmee hij lijkt op de Noldorijnse Elfen.
Túrin Turambar, de verdoemde held, ontvlucht als kleine jongen huis en haard. De Elfenkoning Thingol adopteert hem. Met een magisch zwaard gaat de volwassen Túrin de strijd aan met de dienaren van Morgoth. En zo gaat hij zijn noodlot tegemoet. Het verhaal is fraai geïllustreerd in kleur en zwart-wit door Oscarwinnaar Alan Lee. Het verhaal staat op zichzelf en past logischerwijs qua stijl en thematiek meer bij De Silmarillion dan bij The Lord of the Rings. Zo komen er geen hobbits in voor en is de sfeer veel melancholischer. De vertaling is vloeiend. Dit heroïsche fantasy-verhaal zal een groot publiek aanspreken. Achterin het boek een verklarende lijst van namen en een interessante uitslaande landkaart. Verzorgde uitgave.
Als je De Silmarillion niet kent adviseer ik om eerst dat boek te lezen, en dan vooral de Quenta Silmarillion, voordat je aan De kinderen van Túrin begint.
-
"Jij hebt zeker tijd te veel, nu je met pensioen bent." Ik weet het niet, de dagen lijken soms niet lang genoeg om alles te doen w... -
Tien jaar geleden overleed David Bowie. Dat klinkt als een herdenking, maar zo voelt het niet. Het is meer een meetpunt. Een moment waarop... -
Best wel een spannende boektitel, de vrouwen aan wie ik ’s nachts denk. Maar dit is niet wat je wellicht zou denken. Dit is een reisboek ove...