dinsdag

Can't Get Enough of those Doomsday Songs

David Bowie - The Next DayDavid Bowie - The Next Day (2013)

Bijna tien jaar was David Bowie buiten beeld. Geen optredens, geen nieuw werk, geen interviews, niks. Hij was met pensioen, na zijn hartproblemen in 2004. Ik rekende nergens meer op. En plotseling was daar in januari van dit jaar dus de aankondiging van een nieuw album. Sinds afgelopen vrijdag is het te koop. En heb ik 'm dus. Inmiddels heb ik hem een aantal keren goed beluisterd en heb ik er een mening over.

Ik ben blij dat dit album er is; die blijheid voelde ik al vanaf de aankondiging. En ik word nu ook blij van het beluisteren van wat erop staat. Prima cd!

The Next Day begint met de titelsong, The Next Day. Strakke rocker, opent met een harde klap op de snaredrum, zoals Like a Rollin' Stone. Ritme en sound doet direct denken aan Repetition, van Lodger (1979). Geen toetsen, veel gitaren. Dit zet gelijk de toon, directe en indirecte verwijzingen naar klassieke popsongs, herinneringen aan eigen liedjes, daar staat het album vol mee. Prima opener.

Daarna Dirty Boys, alweer een steengoede song. Opnieuw een hoofdrol voor de drummer (Zachary Alford), die in de jazzy coupletten het tempo naar beneden lijkt te trekken, maar dan in de refreins de boel vlot trekt. Een waanzinnige saxofoonsolo aan het eind.

En dan is het tijd voor The Stars (Are Out Tonight), het eerste hoogtepunt. Een van de twee singles. Elk nadeel heeft een voordeel, en het voordeel van het zo lang hebben moeten wachten is dat Bowie erg veel aandacht heeft kunnen schenken aan zijn composities. En dat komt hier tot zijn recht. Wat een prachtige melodielijnen, wat een fraaie akkoordstructuur, wat een ontzettend goed liedje! Halverwege zit weer zo'n verwijzing naar een klassiek popliedje, ik weet nog niet precies naar welk liedje het is, maar het is er een van de Moody Blues. Dit is een instant Bowie-klassieker.

Daarna Love is Lost, ook weer citerend uit een klassieke song, deze keer uit Led Zeppelin's Kashmir. Het ritme is onmiskenbaar. Niks mis mee.

Vervolgens die andere song de we al kenden omdat het een single was: Where are we now? Een melancholisch stemmende ballad, waarin hij herinneringen ophaalt aan Berlijn, waar hij in de jaren zeventig woonde. Mooi.

Maar hoe mooi dat liedje ook is, ik kan nooit wachten totdat het volgende aan de beurt is: Valentine's Day. Het tweede hoogtepunt, mijn favoriete track van de cd. Citerend uit Waterloo Sunset van de Kinks. Met weer een buitengewoon fraaie melodie, pakkend. Een oorwurm van het zuiverste water: het liedje blijft de hele dag in mijn hoofd hangen.

Dit niveau is niet vol te houden.

If You Can See Me is dan ook niet van dit niveau. Beetje nerveuze jazz-rock, weer veel gitaren. Voor het eerst ook nadrukkelijke keyboards, die we hiervoor niet of nauwelijks hebben gehoord. Zeker niet slecht, maar ook niet top.

En dan zijn we op de helft. I'd Rather be High is een goede popsong, maar niet buitengewoon. Net als Boss of Me en Dancing out in Space, die oké zijn, maar niet top.

Hier zijn we een beetje ingezakt, maar denk niet dat de man zijn kruit al heeft verschoten: er staat je nog wel wat te wachten. How Does the Grass Grow is weer een hele bijzondere song. Met een la-la-la-refrein op de melodie van Apache van de Shadows. Drummer en gitarist laten horen wat ze in huis hebben, en dat is heel wat.

Dan volgt (You Will) Set the World on Fire, dat ondanks een indrukwekkend gitaar-intro mijn minst favoriete track is. Ik hoor te veel de sound van die mislukte albums uit de jaren tachtig, van Tonight en van Never Let me Down. Dit is iets te veel Dancing with the Big Boys, te veel New York's in Love.

De voorlaatste track is weer geweldig. You Feel so Lonely You Could Die is Drive-in Saturday all over again. Bowie zingt een prachtige melodie over een 6/8-ritme, zijn stem met een drama-falsetto, een echt glam-levenslied. Aan het slot drumt Alford het intro/outtro van Five Years.

En dan het sluitstuk. Heat. Bowie is al sinds de jaren zestig fan van Scott Walker, en hier doet-ie de grote Scott Walker-verdwijntruc van eind jaren zeventig begin jaren tachtig ("This is how you dissappear"). Prachtige contrabas!

Dan zijn er nog drie serieuze bonustracks: So She, het instrumentale Plan en het rockende I'll Take You There. Ook prima songs. Producer Tony Visconti vertelde in een interview dat ze 29 songs hadden en daaruit deze 17 hebben gekozen. Er is dus nog wat blijven liggen.

Zeventien songs, op een na allemaal van hoog niveau. En met drie absolute top songs. Dit is een erg goed album.

woensdag

Terug van weggeweest

David Bowie - The Next DayDavid Bowie - The Next Day (2013)

Dat was nog eens verrassing gisteren: de aankondiging dat er een nieuw Bowie-album aankomt en de release van alvast een van de songs: Where are we now? Leuk, iets om naar uit te kijken. Tweede week maart kunnen we de cd verwachten, nog negen weekjes. Aftellen dus.

Where are we now?
Tot die tijd hebben we dus de single-release. Ik heb hem inmiddels meer dan twintig keer beluisterd en ik vind 'm wel oké. Het is een langzaam, ingetogen lied, een beetje in de ambient stijl die we nog kennen van Low en "Heroes". Qua songstructuur erg eenvoudig: intro - verse - verse - chorus - verse - chorus - coda - outtro. Alleen het intro en outtro zijn instrumentaal.
De begeleiding is drums, bas, akoestische gitaar, elektrische gitaar, keyboards. Ik heb nergens kunnen vinden wie de muzikanten zijn, maar ik meen duidelijk het karakteristieke gitaarspel van Gerry Leonard te herkennen. En waar keyboards te horen zijn bij Bowie is Mick Garson nooit ver weg, en qua spel heb ik geen reden om te denken dat dit Mick niet zou zijn. Van de andere musici durf ik niks te zeggen, maar het zou goed kunnen dat Bowie dezelfde mensen om zich heen heeft verzameld als waarmee hij de 2003/2004 A Reality Tour wereldtoernee deed. Dat zou prima zijn.

Bowie's zang is sterk, sterker dan de laatste keren dat we hem hoorden zingen. Dat was onder andere bij Kashmir (The Cynic, 2005) en David Gilmour (Comfortably Numb en Arnold Layne, 2006). Dat klonk toen niet echt overtuigend. Maar dit is andere koek. Bowie's stem blijkt het nog prima te doen! Vooral in het refrein en in de coda haalt-ie flink uit. Zijn stem is afwisselend fragiel, kwetsbaar en dan weer overtuigend en sterk. Indrukwekkend.

De tekst is niet bepaald een literair hoogstandje. In de verses flarden van zinnen waarin Berlijnse straatnamen de revue passeren. Dat roept een soort zwart-wit-beeld op van een troosteloze stad. het refrein is feitelijk nog simpeler: "Where are we now? The moment you know, you know you know." Dat is het. De klap komt in de laatste zin van de coda: "As long as there's you, as long as there's me." Voor mij werkt dit niet.

De melodieën zijn elegant en rustgevend. Introspectief.

Het geheel vormt een lied waarin Berlijnse beelden van vroeger (jaren zeventig? van van de muur?) centraal staan. Bowie kijkt kennelijk terug en dan komen er herinneringen boven uit de tijd dat hij in Berlijn woonde, brak met een serieuze cocaine-gewoonte en een geweldig album maakte: "Heroes". Ik verwacht dat we op het nieuwe album nog meer van 's mans herinneringen gaan horen.


The Next Day
Van dat nieuwe album kennen we dus alleen nog maar de cover. Dat is een bijzondere. Toen ik hem voor het eerst zag dacht ik dat dit een voorlopig plaatje was, in afwachting van de echte. Maar dit ís dus die echte. We zien de ikonische, klassieke hoes van "Heroes", maar waar Bowie's gezicht nu schuil gaat achter een wit blok, met daarin de naam van het album. "Heroes" is doorgestreept.

Het ontwerp is van Jonathan Barnbrook, die ook de covers van Heathen en Reality maakte. Net als voor Heathen gebruikt hij een speciaal nieuw font, Doctrine.

Ik beschouw dit als een vooraankondiging van een album in een soort zwart-wit minimalistische stijl.   Terug naar existentialistische levensvragen. En ook dat maakt benieuwd. De productie is verzorgd door Tony Visconti, de man waar Bowie al zoveel mooi werk mee maakte, onder andere in Berlijn.

Dus heel veel van wat we nu weten van The Next Day heeft iets met "Heroes" van doen. Ik vermoed dat we straks een trip down memory lane gaan maken. Laat maar komen!