zaterdag

Gewoon lekker

Pink Floyd - The Endless RiverPink Floyd - The Endless River

Sinds gisteren ligt een nieuw Pink Floyd-album in de winkel. Ja, echt, nieuw. Geen heruitgave van een oud album, niet de zoveelste compilatie, nee, echt nieuw werk. Of toch niet?

Het is al twintig jaar sinds het vorige studio-album, The Division Bell. En da's best een lange tijd. Toen waren ze nog met z'n drietjes. Nu niet meer, een paar jaar geleden overleed toetsenman Rick Wright. Gitarist David Gilmour en drummer Nick Mason nemen geen werk meer op. Maar er was nog wel een grote verzameling opnames van vroeger, dus uit begin jaren negentig en nog ouder. Vele uren muziek, opnames die nooit zijn gebruikt voor eerdere projecten. En uit die verzameling hebben ze nu een uur muziek geselecteerd en op deze cd uitgebracht. Korte stukken, lange stukken, op één na allemaal instrumentaal.

Interessant? Jazeker. Spannend? Niet echt.Ik heb hem nu vier keer van top tot teen beluisterd, en ik ben aangenaam verrast. Tevoren had ik me er niet al te veel van voorgesteld, ik verwachtte een onsamenhangende collage van korte, on-affe stukken. Dat blijkt een onderschatting te zijn. Er zit wel degelijk samenhang in.

Het geheel is onderverdeeld in vijf zelfstandige secties van elk zo tussen de twaalf en vijftien minuten. De eerste vier secties passen zodoende allemaal op één kant van de vinyl-uitgave. De vijfde secties bestaat uit drie losse bonustracks. En het geheel kabbelt lekker voort. Op de hoes staat een gondelier in zijn bootje over de wolken, en het is die ambient-sfeer die je een uur lang meevoert. Geen hoogtepunten, geen dieptepunten, gewoon lekker kabbelen. Als in zo'n bootje in de Efteling op het einde van een warme lome dag.

Af en toe een flard waarbij je denkt: Hé, dat ken ik! Thema's uit Shine On You Crazy Diamond, het intro van Us and Them, de gitaarrif van Run Like Hell. Dat zijn van die attentiepuntjes waar je even van opschrikt. Maar dan gaat het weer verder. En verder. En verder. Als een rivier zonder einde.

Gewoon lekker.

Tracks
Sectie 1:  Things Left Unsaid... - It's What We Do - Ebb and Flow
Sectie 2:  Sum - Skins - Unsung - Anisina
Sectie 3: The Lost Art of Conversation - On Noodle Street - Night Light - Allons-y (part 1) - Autumn '68 - Allons-y (part 2) - Talkin' Hawkin'
Sectie 4:  Calling - Eyes to Pearls - Surfacing - Louder than Words
bonustracks: TBS9 - TBS14 - Nervana

donderdag

Brilliant Adventure

Ik heb een alternatieve compilatie 50 jaar David Bowie samengesteld. Uitsluitend non-album-tracks, geen live, en niet op de Nothing Has Changed of op een andere grote compilatie (Best of Bowie, Platinum Collection, changesonebowie, ...) Ook geen covers, geen remixen, geen gastoptredens, nee, het pure originele werk in de categorie outtakes en bonustracks. Dit is volgens mij veel leuker voor fans.



Hiernaast aan de rechterkant, onder 'Archief', zie je alle twintig titels. Wanneer je een titel aanklikt, krijg je een korte uitleg over de betreffende song.

Brilliant Adventure - Like a Rocket Man

Dit is een outtake van Bowie's meest recente album, The Next Day, uit 2013. Ook weer een fijne pop-rocker. En had ook weer prima op het eigenlijke album gepast, maar daar gaat het hier even niet om. Het bijzondere van dit Like a Rocket Man is feitelijk de tekst, die gaat over cocaine en over raketten. Doet dat niet denken aan die eerdere rocket man Major Tom? Is dit het waarom die niet meer terug wilde komen?


Brilliant Adventure - Queen of All the Tarts

Het 2003-album Reality kwam met enkele bonus-tracks, waaronder dit Queen of All the Tarts. Een up tempo lekkere gitaarrocker. Niks mis mee, maar ook niet echt bijzonder. Het bijzondere van deze song zit 'm in de tekst. Dat is de meest typische tekst die ik ken van een Bowie-song:

Queen of
Queen of all the tarts
Queen of
Queen of all the tarts
Queen of
Queen of all the tarts
Queen of
Queen of all the tarts
Queen of
Queen of
Queen of
Queen of

Ik bedoel maar. Wat moeten we hier nou van vinden?

Brilliant Adventure - Wood Jackson

Bowie is door de jaren heen redelijk consequent geweest in zijn keuzes om hele goeie liedjes weg te laten van zijn albums. Ook bij Heathen (2002) was het weer raak. Dit magistrale Wood Jackson haalde de cut niet en werd weggestopt als extra track op de cd-single van Slow Burn. Ook weer een onnavolgbare beslissing. Want dit is een prachtige song, die elk album, ook het al steengoede Heathen, tot een hoger niveau zou brengen.

Mooie ballad over een kunstenaar; de Bowie-exegeten zijn het overigens niet eens over welke kunstenaar het hier betreft. Ingetogen, rustig, intrigerend. Prima song.

Brilliant Adventure - 1917

Dit is een outtake van Bowie's 1999-album Hours.... Duidelijk geïnspireerd door Led Zeppelin's Kashmir. Prima song, waarbij de vocals als een extra instrument worden gebruiken. Geen tekst.

Strakke drums, gierende gitaren, synthesizers, fijne track. Is wellicht zelfs meer in de sfeer van Scary Monsters dan enige andere song die Bowie na 1980 heeft gemaakt.

Verscheen pas op cd in die fraaie 2-cd heruitgave van Hours... in 2005.

Brilliant Adventure - Lucy Can't Dance

En dit is een andere outtake van dat album Black Tie White Noise. In dezelfde stijl als Real Cool World, helemaal in lijn met een groot deel van de rest van dat album. Maar om de een of andere reden wilde Bowie het er niet op hebben. En koos hij voor de benedenmaatse songs Don't Let Me Down & Down, Looking for Lester en I Know It's Gonna Happen Someday. Jammer voor dat album. Dit Lucy Can't Dance zou op single een enorme hit zijn geweest en zou het niveau van dat album nog aanzienlijk verder omhoog hebben gebracht.

Brilliant Adventure - Real Cool World

Dit is ook weer een song van een soundtrack, maar dit keer van een film (Real Cool World) waar Bowie zelf niet aan meedeed. Dit is een opname uit 1992, de eerste post-Tin Machine-opname. Bowie ging weer samen met Nile Rodgers (die van Let's Dance) de studio in voor een groot aantal songs. En dat leidde uiteindelijk tot het 1993-album Black Tie White Noise, maar voordat dat album er was, was er eerst dit Real Cool World, dat daarna geen plekje kreeg op die cd.  Op latere re-issues werd het alsnog als bonus-track toegevoegd. En terecht, dit is een heerlijke song.

Brilliant Adventure - Magic Dance

Bowie's acteercarrière kent hoogtepunten en kent dieptepunten. Een hoogtepunt was zijn bijdrage aan de Jim Henson-film Labyrinth uit 1986. Hij speelde een hoofdrol als Jareth, the Goblin King. En hij zong vijf liedjes voor de soundtrack. Dit Magic Dance is één van die vijf. Up tempo, vrolijk, prima song. Hier word ik blij van.

Brilliant Adventure - Cat People (Putting Out Fire)

Een song uit 1981, geschreven voor de gelijknamige film. Gemaakt samen met Giorgio Moroder, de man achter onder andere Donna Summer's I Feel Love. Het is een donkere, maar ook spectaculaire song; een trage opbouw, langzaam toewerkend naar een majestueuze finale. Zangeressen maken het compleet. Dit is een hoogtepunt in Bowie's carrière, en op zeker een hoogtepunt in de jaren tachtig.

Maar goed, dan heb je dus een geweldige song gemaakt voor een soundtrack. Dan wil je die song ook op je eigen album, toch? Niet dus, voor Bowie's volgende project, Let's Dance, maakten ze een geheel nieuwe opname van Cat People. Met nu Nile Rodgers in plaats van Giorgio Moroder aan de knoppen. Dat resultaat is een flauw aftreksel van dit magnifieke origineel.


Brilliant Adventure - Remembering Marie A.

In 1981 maakte de BBC een tv-bewerking van een toneeelstuk van Bertolt Brecht, Baal. En Bowie deed mee. Als acteur en als zanger. Vijf liedjes. Geen eigen composities, maar teksten van Brecht opnieuw op muziek gezet door Dominic Muldowny, behalve één stuk (The Drowned Girl) van Kurt Weill. Het werd een groot succes. De liedjes kwamen uit op EP en ondanks het bijzondere karakter werd dat een hit in Engeland.

Het is ingetogen muziek, bijna kamermuziek. Vooral strijkers. Dit heeft helemaal niets meer met rock te maken. Het is een buitengebied in Bowie's oeuvre, maar volstrekt geen onaangenaam buitengebied.


Brilliant Adventure - Crystal Japan

Dit is een instrumentaal stuk. Deze opname was gemaakt voor het Scary Monsters-album uit 1980, het zou de laatste track worden. Totdat besloten werd om daarvoor It's no Game [part 2] te gebruiken. Daardoor bleef dit Crystal Japan over.

Het kwam in eerste instantie alleen in Japan als single uit. En het werd daar gebruikt in een tv-commercial. In Europa kwam het pas later op single, als de b-kant van Up the Hill Backwards. Maar dat werd niet echt een hit.

Sfeervolle ambient music, slaapverwekkend in de goede zin van het woord. Hier word ik heel relaxt, heel rustig van.


woensdag

Brilliant Adventure - Some Are

1977. Het album Low was in de maak. Een album met twee kanten, twee gezichten. Nu zul je zeggen dat een elpee altijd twee kanten heeft, maar ik bedoel het niet alleen letterlijk. Low heeft op de a-kant een serie intensieve popsongs en op de b-kant vier trage, sfeervolle ambient stukken. Dit Some Are behoort tot die tweede groep. Traag en sfeervol. Iets met sneeuw, iets met kinderen? Ik vind het prachtig.

Maar het haalde het album niet. Het bleef nog jarenlang ergens in een bureaula.

Brilliant Adventure - After Today

Het is 1974, David is in Philadelphia en hij maakt een style-switch. Plastic Soul in plaats van rock. De songs voor de Young Americans-elpee waren al klaar, project bijna afgerond, toen Bowie John Lennon tegen het lijf liep. Dat was aanleiding voor een last-minute-change. Er kwamen plotseling nog twee songs bij, Lennon's Across the Universe en het gezamenlijke Fame. En dus moesten twee songs wijken van de elpee. Één van die twee was dit After Today. Een niet zo gepolijste soul-song, falsetto gezongen. Prima liedje, had van mij geen plaats hoeven maken voor Across the Universe (Fame is een ander verhaal).

Brilliant Adventure - Dodo

Dit is een opname uit Bowie's afgebroken Nineteen Eighty Four-project uit 1973. Hij zou het verhaal van Orwell als muziektheaterstuk gaan brengen. Maar er bleek iets met rechten en zo en het hele verhaal ging niet door. Dit liedje lag er al wel. Song werd dus niet afgemaakt. Andere liedjes kregen nog een plek op de Diamond Dogs-elpee, maar Dodo paste daar niet bij.

Er kwam nog wel een plan-B, het zou een duet met Lulu kunnen worden. Waarschijnlijk is de opname die we hier horen de versie waarin Bowie het liedje voorzingt aan Lulu. Hij zingt het namelijk niet echt met overtuiging.

Maar anyway, ook plan-B kwam er niet van. Dodo belandde onaf op een plank. Niet helemaal onbegrijpelijk.

Brilliant Adventure - John, I'm Only Dancing [sax version]

Ook deze song werd opgenomen tijdens de Ziggy-sessies. Het zou de follow-up single van Starman moeten worden. Maar dat werd het niet. Als je er nu naar luistert dan begrijp je niet waar ze meer dan veertig jaar geleden zo'n drukte om maakten, maar dit liedje zou te expliciet gay zijn. In de VS wilde de muziekmaatschappij er niet aan, en ook in Engeland vonden ze het maar niks. Ik snap daar helemaal niks van, maar dat zal wel aan mij liggen. En wat dan nog!

Ik moet het toegeven, met dit liedje smokkel ik een beetje. De regels voor mijn Brilliant Adventure stellen dat de liedjes niet op een grote compilatie mogen hebben gestaan. Nu staat er een versie van John, I'm Only Dancing op zowel de Platinum Collection (The Best of Bowie 1969/1974) als op changesonebowie, maar in beide gevallen betreft dat een in mijn ogen inferieure versie. Deze versie met saxofoon is werkelijk superieur. Dit is voor mij het all-time hoogtepunt van de glamrock, er is geen betere.

Brilliant Adventure - Sweet Head [Take 4]

Dit Sweet Head werd opgenomen tijdens de Ziggy-sessies. Maar om onbegrijpelijke redenen kwam het niet op het album. Werkelijk onbegrijpelijk. In de tekst wordt aan Ziggy gerefereerd -dat gebeurt verder alleen in de titelsong- en was ongetwijfeld bestemd voor het album.

Het is een onvervalste rocker, in het tempo van Hang On To Yourself. In de tekst tal van seksueel suggestieve elementen, kortom, dit zou het erg goed gedaan hebben op het album. Het is geen demo of zo, nee, dit is een opname die helemaal klaar is, volledig afgemixt en al.

Maar niet dus. Het bleef twintig jaar verborgen en kwam pas in 1990 als bonustrack bij een heruitgave van Ziggy uit de lucht vallen.

Brilliant Adventure - Conversation Piece

Die opvolger van e single Space Oddity, The Prettiest Star, kreeg als b-kant dit Conversation Piece. Een eerste hoogtepunt in 's mans carrière. Een ingetogen akoestische song met een prachtige melodie. In mijn ogen zijn eerste meesterwerk. Biografische tekst "And my essays lying scattered on the floor fulfill their needs just by being there."

Maar zoals gezegd, The Prettiest Star flopte en Conversation Piece verdween voor dertig jaar uit het collectieve geheugen. Een onwaarschijnlijke misser.

Brilliant Adventure - London Bye, Ta-Ta

We naderen bekend terrein. Het is inmiddels 1970 en dit London Bye Ta-Ta zou de nieuwe single worden, de opvolger van het megasuccesnummer Space Oddity. Een poprock-nummer opgenomen onder leiding van Tony Visconti. We horen stevige elektrische gitaren, lekkere drums, eigenlijk een prima popsong. Zou het goed gedaan hebben op de radio. Maar het kwam er niet van. David koos voor een andere song als single (The Prettiest Star). London Bye Ta-Ta verdween op een plank. The Prettiest Star flopte, gigantisch. Sommige artiesten maken vreemde keuzes.

Bizar om Bowie met een Jamaicaans accent te horen.

Brilliant Adventure - Ching-a-Ling

Het is najaar 1968 en David zit weer in een groep. Een driemansgroep dit keer, met Hermione Farthingale en John Hutchinson. Ze noemen zich Feathers en ze maken gezellige folkmuziek. In dit Ching-a-Ling doen ze om de beurt een coupletje, eerst David, dan Hermione en tot slot John.

Het was bedoeld als single, maar om onduidelijke redenen kwam dat er niet van. Of is dat in retrospectief toch niet zo verwonderlijk?

Brilliant Adventure - The Gospel According to Tony Day

In 1967 mocht David, als David Bowie, een elpee maken. En tijdens de opnamesessies voor die elpee kwam ook dit werk tot stand. We horen vooral hobo en klarinet, niet bepaald de standaard muziekinstrumenten in de popmuziek. En we horen een liedje waarin een aantal waarschijnlijk fictieve "vrienden" uit die periode als tamelijk onsympathieke personages ten tonele wordt gevoerd.

Het kwam niet op de elpee, het werd de b-kant van een singeltje (The Laughing Gnome), dat volkomen terecht geweldig flopte.

Bowie heeft veel vreemde dingen gedaan in zijn carrière, maar zelfs met dat in het achterhoofd blijft dit The Gospel According to Tony Day een buitenbeentje.

Brilliant Adventure - You've Got a Habit of Leaving

Het is 1965 en David Bowie is nog gewoon Davy Jones. Hij is negentien jaar oud en hij heeft al in verscheidene bandjes gespeeld. Hier horen we hem met The Lower Third. Het is een eigen compositie van David, helemaal in de stijl van de band waarbij de Lower Third nog wel eens in het voorprogramma stond, The Who. Pete Townsend hoorde het toendertijd hoofdschuddend aan ("You try to sound like me!") en was niet onder de indruk. Het platenkopende publiek ook niet, het singeltje flopte. Terecht? Luister zelf.

maandag

Geen rock, geen pop

David Bowie - Sue (or in a Season of Crime)

Gisteren had BBC Radio 6 de wereldpremière van de nieuwe single van David Bowie. Volgende maand komt er een nieuw compilatiealbum uit van Bowie, een overzicht met liedjes uit de periode 1964-2014. Vijftig jaar Bowie dus. En de bijdrage van 2014 is deze nieuwe song, Sue (or in a Season of Crime).

Bowie wordt op deze song begeleid door het Maria Schneider Orchestra uit New York. Opgenomen deze zomer, geproduceerd door Tony Visconti..

Het is even wennen. Het is namelijk geen rock of pop. Ook geen alternatieve rock of pop. Het is moderne jazz. Dit had ik niet verwacht. Het is zeer ontoegankelijke muziek, met nerveus slagwerk, improviserende blazers, de bas kan ik niet goed onderscheiden op de speakertjes van mijn laptop. Eigenlijk klinkt alleen de piano een beetje vertrouwd, maar dat is omdat Mike Garson, Bowie's min of meer vaste toetsenman sinds Aladdin Sane, deze jazzy manier van spelen heeft.

Toen Bowie vorig jaar ineens vanuit het niets tevoorschijn kwam met een nieuw album, kreeg dat album (The Next Day) lovende kritieken. Ook ik was onder de indruk. Gevarieerde, kwalitatief hoogstaande poprock. Luistert lekker weg. Enig punt van kritiek op dat album zou kunnen zijn dat het niet vernieuwend is. Het is meer retrospectief dan avant-gardistisch, het is meer volgend dan vernieuwend, het is meer Huntelaar dan Van Persie. Nu, Sue zou Bowie's antwoord op die kritiek kunnen zijn.

Bowie is altijd al een fan van Scott Walker geweest. Die heeft dertig jaar geleden afscheid genomen van de traditionele popmuziek en is gaan experimenteren met nieuwe structuren. En Bowie heeft dat altijd met veel interesse gevolgd. Bowie produceerde/financieerde in 2008 de film 30 Century Man, over Scott Walker.

Sue (or in a Season of Crime) zou niet misstaan op een Scott Walker-album. Dit is avant-garde, dit is vernieuwend, dit is Van Persie. Maar het is ook jazz. Ik word er wel erg nerveus van. Ik denk niet dat we dit vaak op Radio 2 zullen horen. Valt ook buiten het format van 3FM, vrees ik.

Bowie doet met dit liedje weer iets waarmee hij zich in de Champions League-klasse van de westerse cultuur van de twintigste eeuw heeft gespeeld: hij verlaat de main-stream en neemt ons mee tegen de stroom in. Verrassend voor een aow'er, dapper voor een mega-ster, zelfbewust. Oordeel zelf.


dinsdag

Is semi-legaal legaal of illegaal?

Tin Machine - Live in Tokyo 1992

Vorige maand was er een "nieuwe" uitgave van muziek van David Bowie. Op 6 februari 1992 gaf hij met zijn toenmalige band Tin Machine een optreden in Tokio en dat optreden werd uitgezonden door de Japanse televisie. De opnamen van toen zijn nu op dvd verkrijgbaar. En je kunt ook een 2-cd kopen met alleen het geluid.

Dit is geen officiele uitgave van Bowie of van diens muziekuitgever. Dit betreft een uitgave van IMMORTAL, een Nederlandse muziekuitgeverij gevestigd in IJmuiden. Ik heb ze allebei aangeschaft, dus zowel de dvd als de 2-cd, maar hoe legaal is mijn aankoop?

Ik snuffel wat rond in nieuwsgroepen en forums en concludeer dat er feitelijk twee niveaus van oneigenlijke uitgaves bestaan: de bootlegs, stiekem vanuit het publiek gemaakte opnames van een concert, en pirates, georganiseerde opnames die echter niet voor publicatie op cd of dvd bestemd waren. En deze Tin Machine-uitgave zou dus een pirate zijn.

Hier hou ik dus niet van. Het lijkt me onwaarschijnlijk dat de artiesten ook maar iets ontvangen van de omzet. Rechthebbenden zonder rechten. Nou zal Bowie die paar duiten niet missen, want er worden natuurlijk niet veel exemplaren verkocht van deze cd's en dvd, maar toch, het gaat om het principe. En in tegenstelling tot hun baas zullen die andere drie gasten (Reeves Gabrels en Tony en Hunt Sales) toch niet zijn binnengelopen tijdens hun korte turbulente verblijf in de Champions League van de rock?

Maar eigenlijk hou ik er toch wel van. Want wat is dit een prachtig document van een zwaar onderschatte rock-groep. Grunge avant-la-lettre. Geweldig om weer te horen. Prima geluid (stereo, 5.1 Dolby Digital en  5.1 DTS). Mooie beelden. Kwalitatief fijne uitgave.

Ik sta ambivalent tegenover deze uitgave. Commercieel gezien klopt het niet, maar artistiek is er niets mis mee.

Tracklist
Goodbye Mr. Ed - If There is Something - Baby Universal - Crack City - I Can't Read - You Can't Talk - Stateside - Betty Wrong - Go Now - Bus Stop - You Belong in Rock 'n Roll - Heaven's in Here -encores- Shopping For Girls - Sacrifice Yourself

De samenstellers bleken niet in staat om het instrumentaal uitgevoerde You Can't Talk te herkennen, het staat als "Instrumental" op de hoesjes. Go Now kennen we van de Moody Blues. Alle andere songs zijn van Tin Machine I en II.

Brits - Britser - Britst

1969 in muziek, aflevering 17

ArthurThe Kinks - Arthur (or the Decline and Fall of the British Empire)

En dan wordt het tijd voor de hoofdrolspelers op popgebied van de tweede helft van de jaren zestig. Om te beginnen met Ray Davies en diens band The Kinks. Ook zij maakten in 1969 een concept-album, een serie liedje rond één thema. Vergeleken met Tommy, de rock-opera van de Who, is Arthur, want zo heet dit Kinks-album, wat luchtiger. Meer een pop-musical dan een rock-opera. Melodieuze folk-rock, drieminutenliedjes, met teksten waarin het burgerlijke Britse bestaan vlijmscherp wordt geanalyseerd en op de hak genomen.

De hoofdpersoon van het verhaal is Arthur Morgan, tapijtlegger, burgerman. Maakt-ie wel eens wat mee? Nee, hij maakt niets mee. En dat twaalf liedjes lang. Ik beschouw dit album als Ray Davies' finest hour. Het is de zevende elpee van The Kinks en het hoogtepunt in hun werk. Niet dat het ervoor en erna allemaal prut was, integendeel, maar dit is echt top. Mijn favoriete liedjes: Victoria en Shangri-La.

Het album deed het commercieel niet zo goed. En ook de singles die ervan werden uitgebracht werden geen mega-hits. Dit album mag dan het artistieke hoogtepunt van Ray Davies als singer/songwriter zijn, het zette tevens de commerciële neergang van The Kinks in. En wat dat laatste betreft is het nooit meer helemaal goed gekomen met de band.

maandag

Pioniers

1969 in muziek, aflevering 16

In the Court of the Crimson KingKing Crimson - In the Court of the Crimson King

Barok pop bereikte in 1969 een hoogtepunt en maakte de weg vrij voor een volgende evolutie in de popmuziek, de progrock. En de mannen van de Britse band King Crimson beschouwen we maar als de pioniers van dit genre. De mellotron, de voorloper van de synthesizer, speelt een belangrijke rol op het debuutalbum van deze band, In the Court of the Crimson King.

Gitarist Robert Fripp, bassist/zanger Greg Lake, Ian McDonald (toetsen) en Michael Giles (slagwerk) maakten een klassiek album dat helemaal past in de tijd. Zoiets hadden we nog nooit gehoord. Niet langer drieminutenpopliedjes met een couplet en een refrein, maar lang uitgesponnen stukken, met variaties halverwege, met wisselende tempo's. En, het moest niet nog gekker worden, met een fluit!

Prachtig album, dat van grote invloed was op de ontwikkeling van de popmuziek in de jaren zeventig, vooral in Engeland. Moody Blues, Yes, Genesis, Jethro Tull, allemaal schatplichtig aan King Crimson.

Dit was het eerste en tegelijk het laatste album van King Crimson in deze samenstelling. De vele wissels in de jaren zeventig kwam de continuiteit van de band niet ten goede.

Fripp kwamen we later nog tegen als gitarist bij Bowie (onder andere die geweldige gitaarpartij op "Heroes"). Greg Lake ging in een trio spelen met toetsenman Keith Emerson en drummer Carl Palmer. En Ian McDonald zou nog furore maken in Foreigner.

Tracks
21st Century Schizoid Man - I Talk to the Wind - Epitaph - Moonchild - In the Court of the Crimson King

Messcherp

1969 in muziek, aflevering 15

OdessaBee Gees - Odessa

We zagen eerder dat in 1969 de meeste hits op naam van CCR kwamen. De jaren daarvoor waren het de Bee Gees die hit na hit maakten. Vanaf eind 1967 (met Massachusetts) niet uit de hitlijsten weg te denken. Ook in 1969 timmerden ze flink aan de weg. Hun eerste hit van dat jaar was I Started a Joke en er zouden er nog vele volgen. De marketingmannen achter de Bee Gees zagen echter ook nog additionele mogelijkheden, de band zou een albumgroep moeten worden. Aan elpees viel immers meer te verdienen dan aan singeltjes.

Odessa werd het album-project van de broers Gibb. Het werd een dubbelelpee, zeventien nieuwe songs, allemaal door de broers gezamenlijk gecomponeerd en geschreven. En ik vind het het mooiste album dat ze hebben gemaakt.

Dit is dus muziek van vóór de disco; geen Jive Talkin', geen Staying Alive, geen four-on-the-floor. Het is barok pop, die extravagante muziekstijl van het einde van de jaren zestig, op zijn best. Af en toe zwaar georkestreerd, maar de traditionele popliedjesstructuur (intro-couplet-refrein-couplet-refrein-brug-refrein-coda) blijft meestal gewoon overeind. En natuurlijk met messcherpe vocals, het handelsmerk van de groep.

De opnames vonden plaats in de tweede helft van 1968, vroeg in 1969 kwam het album uit. Het leidde tot ruzie tussen de broers en die ruzie leidde zelfs tot het tijdelijk uiteen vallen van de groep. Ze werden het niet eens over wat de single zou moeten worden, Lamplight, gezongen door Robin, of First of May, gezongen door Barry. Het werd die laatste, waarop Robin boos zijn biezen pakte en de groep verliet om solo verder te gaan. (Gelukkig kwam het een jaar later allemaal weer goed).

Hoewel duidelijk gedateerd, is het nog steeds een prachtig album, verrassend fris en goed beluisterbaar. Mijn favoriete track: Marley Purt Drive. Beluister dit album samen met één van de vele hitcompilaties van de Bee Gees en je hebt een geweldig overzicht van het topwerk van deze mannen.

Robbie Williams - Swings Both Ways

Gisteravond bij een goed optreden geweest: Robbie Williams' Swings Both Ways-toernee bracht hem in Amsterdam, en wij waren erbij. Goede show.

Zoals de naam al doet vermoeden, dit was geen rock-concert, maar swing. Robbie in jacquet met stropdas, begeleid door een groot orkest met contrabas, koperblazers, vier acrobatische dansers en vier danseressen met vooral zeer korte rokjes. Helemaal in de Amerikaanse stijl van de jaren veertig. De show is erg spectaculair: een decor op drie niveaus dat de suggestie van een oceaancruise wekt, enorme gordijnen die vaak op en neer gaan, een loopplank als een grote halve cirkel door de zaal, vuurwerk, confetti-kanonnen, niets is te dol.

Robbie doet van alles tijdens het optreden. Hij zingt en danst, hij hangt aan een touw, hij treedt in het showbiz-huwelijk, hij zweet, hij kreunt, hij trekt een apenpak aan, hij doet van alles. Hij lijkt het erg naar zijn zin te hebben. Het is nog het begin van de toernee, die hem eerst door Europa voert, daarna door het Verenigd Koninkrijk en tenslotte Down Under. Dat heeft het voordeel dat zijn stem nog helemaal prima is.

Hoogtepunten voor mij: de opener Shine My Shoes en Go Gentle, die prachtige song voor zijn dochtertje. Toch ook enkele minpuntjes. Hij haalt zijn vader erbij op het podium, dat was voor mij niet nodig. Maar erger nog:  bij High Hopes gaat hij tussen een play-backend kinderkoor zitten! Dat kan echt niet.

Setlist: Shine My Shoes - Puttin' on the Ritz - Ain't That a Kick in the Head - Minnie the Moocher - Swing Supreme - No One Likes a Fat Pop Star - That's Amore - Ignition - Mr. Bojangles - I Wanna be Like You - High Hopes - Swings Both Ways -- pauze -- Soda Pop - Trouble/Hit the Road/Reet Petite/Shout - If I Only had a Brain - Go Gentle - Do Nothin' Till You Hear From Me - Empire State of Mind/New York, New York - Let Me Entertain You/Millennium/Come Undone/Old Before I Die/Candy - Angels - Sensational

spotify: Robbie Williams - Swings Both Ways tour 2014

zaterdag

Oranje couppleger

Koning Willem IIn november begon de viering van tweehonderd jaar Oranjemonarchie. En ter gelegenheid daarvan verschenen biografieën van de drie negentiende-eeuwse Oranjekoningen, Willem I, Willem II en Willem III. Een box-set: drie kloeke ingenaaide boeken in een fraaie "Koningsbiografieën"-doos. Tot mijn grote plezier kreeg ik ze van Elly cadeau met de kerst. En ik ben direct begonnen met verslinden.

Het eerste deel heb ik nu uit. Willem I blijkt een zeer interessante man, waarover het aangenaam lezen is. Tijdgenoot van Napoleon, kind van de Verlichting, speelbal van de Europese mogendheden, man met een enorme hoeveelheid mazzel. Autoritaire, koppige geldwolf. Hoe verder ik kwam in het boek, hoe onsympathieker ik hem ging vinden. Overloper, vreemdganger, couppleger, kortom never a dull moment.

Ik ga nu met veel zin beginnen aan Willem II, ik hoop dat diens biografie net zo goed geschreven is.

De held van Waterloo

Koning Willem IIEn de tweede koningsbiografie zit er ook in; smaakte weer lekker. Willem II bleek een zeer interessante man. Groeide op in Berlijn, studeerde in Oxford, vocht met het Engelse leger in Spanje en Portugal tegen de legers van Napoleon. Leest als een spannend jongensboek.

Hij beleeft zijn finest hour in juni 1815 voor en tijdens de Slag bij Waterloo. 'Hero' for one day. Daarna begint het modderen. Foute vrienden, te dure hobby's, verboden verlangens, permanent ruzie met zijn vader, de koning. Als militair succesvol, als Prins van Oranje een onhandige prutser, als koning een onsympathieke populist.

Leuk om te lezen dat ooit een van zijn vele afpersers door de politie in de kraag werd gevat in een hotel in Lisse.


Ik ga nu verder met de derde koningsbiografie, die van koning Willem III, aka Koning Gorilla. Dat zal naar ik verwacht ook weer een kleurrijk verhaal opleveren.

De waterheld van Het Loo

Koning Willem IIIEn dat is drie! Koning Willem III wel te verstaan. Ook dit bleek weer een geslaagde biografie, een fraaie beschrijving van het leven van een niet zo fraaie man. Als staatshoofd altijd in de contramine met ministers, met een enorme verachting van het parlement, conservatief tot op het bot. Als echtgenoot een gedegenereerde hork, gek op boerinnetjes en operazangeressen, driftig, boosaardig, egoistisch.

Erg interessant vond ik de beschrijving van de Europese context waarin Willem opereerde. Zo begrijp ik nu eindelijk waar De Krimoorlog over ging. En ook de ontwikkelingen in de Duitse Bond, voorafgaand aan de Frans-Pruisische oorlog, hoe Limburg een Nederlandse provincie werd, het komt allemaal erg duidelijk aan bod.

Er zitten ook saaie stukken in. Die ellenlange verhalen over ministers met ellenlange namen verveelden me al snel. In de 41 jaar van Willem's koningschap heeft hij heel wat ministers aangesteld en weer ontslagen. Taaie kost.

Ik heb erg veel plezier beleefd aan de drie koningsbiografieën; ik ga nu doorpakken met Wilhelmina, over wie C.Fasseur een biografie schreef die goed staat aangeschreven. Twee kloeke delen, ruim 1200 bladzijden, ik heb nog wat te doen.