maandag

remote controls

Het zijn er dus zeven! We hebben maar liefst zeven verschillende afstandsbedieningen in de kamer om vanaf de bank alle apparatuur te kunnen besturen:

  1. multi-media-decoder voor digitale tv-signaal
  2. dvd-recorder
  3. tuner/versterker
  4. tv
  5. cd/dvd-speler
  6. nog een voor de tv, eentje die het nog maar een beetje doet
  7. vcr

Wat een gedoe. En omdat het er zoveel zijn, loop ik altijd te zoeken.

Kan niemand daar eens iets slims op verzinnen?

zondag

Now playing

Pink Floyd - Atom Heart Mother

Het is zondagavond, eigenlijk moet ik naar bed (want morgen vroeg weer op), maar toch blijf ik luisteren naar deze betoverende muziek. Men neme een drummer en een bassist en men voege toe een hammond-orgel. Daarboven strooie men uit een scheurende gitaar. En men make het af met een orkest plus zangkoor dat men onverstaanbare klanken laat uitstoten.

Eet smakelijk!

zaterdag

It's Only Rock 'n Roll

De Rolling Stones spelen maandag 31 juli in Amsterdam. The A Bigger Bang-tour. Veel publiciteit. Wat me opvalt is dat het in de publiciteit vooral over de leeftijd van de mannen gaat. Er zijn zelfs websites waar ze als rockmummies worden afgeschilderd. Ik vind dat niet helemaal terecht. Dit zijn artiesten en ik vind dat je artiesten moet beoordelen op wat ze doen en niet op wat ze zijn.

En de Stones doen het nog altijd prima. Een kwestie van Operational Excellence: je weet als bezoeker precies wat je kunt verwachten. Een energieke presentatie, overbekende liedjes. De mannen bieden constante kwaliteit. En dat al meer dan veertig jaar.

Fury Noir heeft veel respect voor deze mannen.

update dinsdag 1 augustus:

setlist

Jumping Jack Flash / It's Only Rock'n Roll / Oh No Not You Again / Bitch / Sway / As Tears Go By / Streets Of Love / Tumbling Dice / Night Time Is The Right Time - introductions - Slipping Away (Keith) / Before They Make Me Run (Keith) / Miss You (to B-stage) / Rough Justice / Get Off My Cloud / Honky Tonk Women (to main stage) / Sympathy For The Devil / Start Me Up / Brown Sugar - encores: You Can't Always Get What You Want / Satisfaction

Beiroet 2006

Het is vijftien jaar lang relatief rustig gebleven in Libanon, met name in Beiroet. Syrië hield het land in een ijzeren greep, zowel politiek als militair hielden ze alle touwtjes in handen. En Israel vond dat prima: beide landen hadden er alle belang bij dat het rustig bleef in Libanon. En eigenlijk vond de Libanese bevolking dat ook wel prettig. Al was het wel een beetje jammer dat ze het niet zelf voor het zeggen hadden.

Alleen de in Libanon wonende Palestijnen waren het er niet mee eens: meer en meer voelden ze zich alleen staan in hun strijd tegen Israel, hun strijd voor wat zij noemen de bevrijding van Palestina. Een voedingsbodem voor extremisme. Hezbollah en Amal zijn de organisaties die hen de sociale en militaire structuren bieden. De gematigde Amal verloor meer en meer terrein aan de extreme Hezbollah.

En toen ging het fout: de internationale druk op Syrië om zich terug te trekken uit Libanon nam toe. Lang hielden ze voet bij stuk, maar uiteindelijk werd de druk te groot en trokken ze zich zowel militair als politiek terug: Syrië gaf het land terug aan de Libanezen. En Hezbollah zag zijn kans schoon. Ongehinderd konden ze zich bewapenen. Vanuit het zuiden van Libanon bestookten ze Israelische dorpen en steden.

De Libanese regering is nu verantwoordelijk voor wat er in dat land gebeurt. Zij zijn het die ervoor moeten zorgen dat Hezbollah wordt ontwapend. Zijn zijn het die ervoor moeten zorgen dat de orde wordt hersteld. Zij moeten ervoor zorgen dat de wetten van het land worden gehandhaafd. Maar ze kunnen het niet – Libanon is een machteloos land, een onmogelijk land. Hezbollah laat zich niet de wet voorschrijven door de Libanese machthebbers.

En Israel zou Israel niet zijn wanneer ze in dat geval niet zelf voor de oplossing zouden zorgen. Onder het motto ‘wanneer Libanon het Hezbollah-probleem niet oplost, dan doen wij het wel’. En dat doen ze nu dus.

Een menselijk drama voltrekt zich in Libanon. Een land dat tegen wil en dank betrokken is bij een conflict waar ze niets mee te maken willen hebben, waar ze eigenlijk helemaal buiten staan, en waar geen enkel zicht op wat voor échte oplossing dan ook bestaat.

Beiroet 1991

We schrijven november 1991. De burgeroorlog in Libanon is net voorbij. Generaal Michel Aoun, de leider van de Christelijke milities die gewapenderhand de macht hadden gegrepen, is naar Frankrijk gevlucht. Syrië heeft de strijd gewonnen: Syrië installeert een burgerregering in Beiroet en het Libanese leger komt onder Syrisch bevel. De Palestijnen worden ontwapend en moeten terug naar hun kampen. Hezbollah en Amal, de andere strijdende partijen, blijven elkaar bestrijden in Zuid-Libanon. En Israel houdt zich afzijdig. Hezbollah houdt nog ergens in de stad een aantal westerse gijzelaars vast (waar onder Terry Waite). En ik ga voor een project bij mijn werk op dienstreis naar Beiroet. Wat ik daar zie zal ik nooit meer vergeten.

We landen op de luchthaven. De terminal is slechts gedeeltelijk in gebruik – de helft ligt in puin. De wanden van het gebouw zijn opgesierd, niet met reclames maar met grote posters met daarop het portret van de man die ik herken als de Syrische president Assad. Vaderlijk en streng kijkt hij toe. We nemen een taxi naar ons hotel. Onderweg passeren we diverse road blocks, waar zwaarbewapende Syrische militairen verveeld hun sigaretjes roken. We komen langs het stadion van Beiroet (in puin gebombardeerd door Israel), langs de plek waar enige jaren daarvoor het hoofdkwartier van het Amerikaanse leger was en waar na een Palestijnse zelfmoordaanslag nu een enorme krater is. De taxichauffeur moet alle moeite doen om de ontelbare gaten in het asfalt te ontwijken. Dichter bij de stad neemt de bebouwing toe. En er staat geen huis, geen kantoor, geen bedrijfspand zonder kogelgaten in de gevel.

Ik ben te gast bij een Libanese luchtvaartmaatschappij. Onze gastheer is een alleraardigste man. Buiten het zakelijke gedeelte van het programma, dat slechts een halve dag in beslag neemt, is er nog volop tijd voor sight-seeing, en onze gastheer nodigt ons uit om de stad te bekijken. Maar niet nadat we eerst bij hem thuis thee hebben gedronken.

Hij rijdt ons langs al die plaatsen in de stad waarvan de namen me zo bekend zijn van de dagelijkse journaals: de groene demarcatielijn dwars door de stad, een brede boulevard met palmbomen. We huiveren bij het beroemde Hotel St. Georges aan zee, waarvan geen steen meer op de andere lijkt te staan. We bezoeken het Plein der Martelaren, midden in het oude centrum van de stad, een plein zo groot als de Grote Markt in Haarlem, omgeven door hoge gebouwen waarvan de gevels zijn verdwenen. In de puinhopen rond het plein scharrelen vrouwen en kinderen rond – kennelijk wonen ze hier. Ik weet niet wat ik meemaak. Ik herken de beelden van de tv, maar ik herken ze ook niet. Zoveel verwoesting, zoveel kapot. Overal waar ik kijk zie ik kogelgaten en granaatinslagen. En overal die Syrische soldaten. En overal die tronie van Assad.

We rijden naar de Palestijnse kampen Sabra en Chatilah. Ze heten ‘kampen’, maar dat is eigenlijk geen goed woord. Het zijn feitelijk stadswijken, een soort Palestijnse enclaves binnen de stad Beiroet. Geen katoenen tenten, maar betonnen huizen. Geen waterputten, maar gewoon waterleiding, elektra, tv-antennes, riolering. Winkeltjes, scholen. Dit zijn complete woonwijken, steden binnen de stad. In 1948 zijn veel Palestijnen hun land ontvlucht, en een groot gedeelte van hen heeft zich hier gevestigd. Tijdelijk, volgens hun politieke leiders. In afwachting van de herovering van Palestina. Min of meer gedoogd door de toenmalige Libanese regering. Toen nog wel. Nog maar enkele jaren hiervoor zijn Libanese milities deze wijken ingetrokken - duizenden mensen zijn vermoord. Ze waren het zat. Hier is dat dus gebeurd, hier in deze wijken. Het grijpt me naar de keel – ik wil hier weg – ik wil hier niets mee te maken hebben.

Libanon is een onmogelijk land. Christenen, joden, druzen, sjiïeten, soennieten, van alles heeft hier eeuwenlang met elkaar geleefd, gewoond. En zolang het alleen nog maar om ‘geloof’ ging, ging het prima. Maar sinds 1948 is het foute boel: de toestroom van miljoenen Palestijnen uit het naburige Israel heeft de samenleving fundamenteel ontwricht. Het land is feitelijk het strijdtoneel van de strijd tussen Israel en de Palestijnen. Het Libanese volk is de controle kwijtgeraakt over wat er in het eigen land gebeurt: het zijn Syrië en Israel die de lakens uitdelen.

Diep in de nacht stap ik aan boord van het KLM-toestel dat ons naar huis zal brengen. Een zucht van verlichting wanneer we in de lucht zijn. Ik hoop hier nooit meer te komen.

het geperforeerde laken

Isis Ontsluiert...: Peer is verliefd

De ontsnapping van Óscar Pereiro Sio

vervolg op: vakantie 2006 - dag 2

Floyd Landis is betrapt op doping. Wanneer ook de contra-expertise positief test, dan zal hij geschrapt worden uit de uitslag van de Tour. Waarschijnlijk zal dan Óscar Pereiro Sio tot Tourwinnaar worden uitgeroepen, de Spanjaard die achter Landis als tweede in Parijs eindigde.

Óscar sloeg zijn slag in die bloedhete, lange dertiende etappe van Beziers naar Montélimar, inderdaad die etappe waarbij ik langs de kant van de weg stond. In die etappe pakte Óscar een voorsprong van negenentwintig minuten en zevenenvijftig seconden op het peloton.

Toen ik daar langs de weg stond, in afwachting van wat er komen ging, ontving ik het volgende sms-je: "De kopgroep: Quinzato, Chavanel, Pereiro Sio, Voigt, Grivko. Alle vijf totaal ongevaarlijk voor welke trui dan ook". Dat liep dus een beetje anders.

Ik ben getuige geweest van een historische tour-etappe op die bloedhete zaterdagmiddag! Trouwens onbegrijpelijk dat ze deze Óscar PS een half uur voorsprong gegeven hebben.
Kijk op
http://www.dewielersite.net/db2/wielersite/nieuwsfiche.php?nieuwsid=4943
en je ziet dat dit bepaald geen koekenbakker is....

zondag

Honkbal in Haarlem

Taiwan - Nederland 1-4

Lang geleden al afgesproken met Fritz: vandaag gaan we naar de honkbalwedstrijd Taiwan - Nederland, een wedstrijd in het kader van de jaarlijkse Haarlemse Honkbal Week. Fritz is liefhebber / kenner van het spelletje. Franz weet er niet veel meer van dan de meest elementaire spelregels. Hij is nog nooit eeerder bij een honkbalwedstrijd geweest - vandaag is de première. De wedstrijd begint om 14:00 uur, en al om half twaalf belt Fritz dat hij bij het Pim Mulier-stadion is gearriveerd. Als Elly en Franz om iets over twaalven daar ook zijn staat Fritz met de kaartjes klaar bij het hek. Hoewel het nog lang duurt voordat de wedstrijd begint is het al aardig druk. We hebben mooie plaatsen, vlak bij het veld, langs de route naar het eerste honk. Het is gezellig druk, hele families met koelboxen en al maken er een dagje uit van. Het weer werkt ook mee: prachtig zomerweer, af en toe een verfrissend briesje vanuit zee, maar verder vooral warm.

De wedstrijd is leuk, veel leuker dan ik van tevoren had gedacht. Niks statisch, niks wachten tot er wat gebeurt, zoals het op tv lijkt. Wanneer je erbij zit is iedere geworpen bal spannend. En wat gooien die pitchers hard! De balsnelheid wordt gemeten en getoond op het scorebord. Doorgaans tussen de 80 en de 88 m/h en dat is onwaarschijnlijk hard. Mijn spelregelkennis is toereikend om het goed te kunnen volgen. Nederland komt in de vierde inning op 1-0, maar moet toestaan dat in de zevende inning Taiwan op gelijke hoogte komt. Wanneer in de achtste inning de startende werper van de Taiwanesen wordt vervangen slaat Nederland toe en loopt uit naar 4-1.

Het publiek staat op de banken van enthousiasme

Daarna speelt Nederland de wedstrijd gecontroleerd uit.

Het is vijf uur wanneer de laatste bal wordt gegooid - de drie uur dat de wedstrijd heeft geduurd zijn omgevlogen. Erg leuke middag gehad, ik heb genoten van de spannende wedstrijd, van het sterke optreden van het Nederlandse team, van het enthousiaste publiek en van de hele sfeer van het toernooi. Voor herhaling vatbaar.

Gezinsuitbreiding

Gezinsuitbreiding (vervolg)


sms 19 juli 9:42
"Gefeliciteerd! Zojuist is Lulu moeder geworden van vier kittens. Helaas lijkt er eentje niet levensvatbaar. Voor de rest doet Lulu het geweldig."

sms 19 juli 10:44
"Mirakels! Er is nog een vijfde geboren!! Dat andere katje is echter doodgegaan. Ze zijn allemaal egaal creme van kleur en lijken kerngezond."

vakantie 2006 - dag 9

Zaterdag 22 juli

De wekker gaat om zeven uur af. We ruimen de laatste spullen in en El maakt de boel schoon. Om acht uur staan we klaar, maar inspecteur Clouseau is er natuurlijk nog niet. Om tien voor half negen komt-ie zijn bordjes, glazen en lepeltjes natellen en als alles blijkt te kloppen mogen we vertrekken. We gaan nog even gedag zeggen bij de anderen. Die liggen nog in bed, maar zijn al wel wakker. Dag-dag, goede reis en tot ziens en zo.

Om kwart voor negen gaan we op weg. De reis verloopt voorspoedig; de drukte is de andere kant op. Op de andere rijbaan staan kilometerslange files, van Montélimar tot Lyon, bijna 100 kilometer lang. Maar wij kunnen lekker doorrijden. We lunchen in de buurt van Beaune, midden in de Bourgogne-streek. El koopt mosterdjes. Ook daarna kunnen we lekker opschieten. Om vijf uur in Luxemburg stoppen we voor steak-frites. Smaakt prima. Wanneer we om half zes wegrijden schat ik in dat we tussen tien en elf thuis zullen zijn. Vlak voor Bastogne staan we drie kwartier stil vanwege een pechgeval waardoor de weg enige tijd geblokkeerd wordt. Maar daarna kunnen we doorrijden. Via Luik rijden we naar huis. Om half elf zet ik de auto voor de deur en laden we alle tassen uit. Heerlijk gevoel om weer thuis te zijn: we hebben een lekker huis.

Goede vakantie gehad. Blij dat ik weer in mijn eigen bedje kan slapen.

vakantie 2006 - dag 8

vrijdag 21 juli

Rustige dag. Met z'n tweetjes boodschappen doen in de Intermarché in Vallon Pont d'Arc. Sigaretten en shag gekocht. 's Middags is het te heet om ook maar iets te doen. Alleen het zwembad biedt verkoeling.

Aad blijkt ongesteld geworden van de kanotocht en ligt de hele dag op zijn bed.

El kookt heerlijke kip-kerrie voor het hele spul.

's Avonds spullen in de koffers en tassen, auto ingeruimd. We spreken met de camping-receptie af dat we de volgende morgen om acht uur willen vertrekken. Het koelt gelukkig wat af, flesje wijn erbij. Laat naar bed.


vervolg

vakantie 2006 - dag 7

donderdag 20 juli

Kanotocht over de Ardèche! We maken een tocht van 24 kilometer door de indrukwekkende Gorges d'Ardèche, een canyon-achtige omgeving, waarin de rivier met veel stroomversnellingen tussen steile rotswanden slingert. Met z'n achten plus hond (oma blijft op de hut passen) melden we ons om negen uur bij het busje dat ons naar het vertrekpunt brengt. Zwemvesten al aan. We gaan twee-aan-twee in een kano. Ik vaar eerst met Desley, El met Anita, Astrid met Shannah en Arnold met Aad en Kobus. Arnold en Aad zijn de eersten die aan den lijve ondervinden dat dit tochtje iets anders is dan spelevaren: reeds in de eerste kilometers van de tocht gaan ze twee keer ondersteboven met hun boot. Dat lot blijft uiteindelijk niemand van ons gezelschap bespaard: allemaal gaan we wel een of meerdere keren om. De op het eerste gezicht zo lieflijk ogende rivier blijkt veel verraderlijke punten te bevatten. Het kost mij, maar ook Desley en Anita een zonnebril. Shannah verliest haar schoenen. En El spant de kroon: zij verliest haar broek (!). De tocht blijkt lang en zwaar. Arnold's stemming leidt zwaar onder de talloze malen dat hij ondersteboven in de rivier komt te liggen. Hond Kobus heeft het na zes keer kopje-onder eigenlijk ook wel gezien.

Het is al over half zes 's middags wanneer we allemaal aankomen op plaats van bestemming. Dan is het nog een uur met de bus terug. Doodmoe komen we terug op de camping, waar oma al ongerust zit te wiebelen op haar stoel.

Astrid kookt pasta voor het hele zootje.

vervolg

vakantie 2006 - dag 6

woensdag 19 juli

Een dagtochtje met z'n negenen plus hond. Op de aanwijzingen van Aad's tom-tom zoeken we de Pont du Gard. Dat lukt niet echt. Wanneer we volgens het onvolprezen systeem onze bestemming hebben bereikt staan we in de middle of nowhere. Anita vraagt de weg bij een tankstation: we moeten iets van twintig kilometer verderop zijn. Op de traditionele wijze (de wegwijsborden volgend) rijden we er direct naar toe. Die Pont du Gard is wel interessant; een in de Romeinse tijd aangelegde brug annex aquaduct over de vallei van de rivier de Gardon. Staat er nog mooi bij. Vroeger kon je er op, maar sinds 2000 mag dat niet meer. We drinken limonade op een terrasje langs het water met uitzicht op de brug.

Aad's tom-tom leidt ons daarna naar het centrum van Nîmes. We parkeren onder een groot plein vlak bij de Arena. Burger bij een Q-restaurant, waar het hele bedieningssysteem bezwijkt onder de komst van een grote groep Belgische scouts. We lopen naar de Arena, die we jammergenoeg niet kunnen bezoeken omdat binnen de voorbereidingen worden getroffen voor een concert die avond van dEUS en Placebo. Arena ziet er van buiten wel leuk uit. Franz realiseert zich dat hij in het afgelopen jaar de drie grootste nog overgebleven stadions uit de Romeinse tijd heeft bezocht: in augustus 2005 het Colosseum in Rome, in maart 2006 het amfitheater van El Djem in Tunesië en nu dus de Arena van Nîmes. Toch wel bijzonder.

Aad's tom-tom leidt ons ook op de terugweg weer over de kleinst denkbare wegen, over smalle bruggen en langs diepe afgronden door het Franse land. Onderweg nog even gestopt bij een supermarkt (heerlijk koel!). Doodmoe terug op de camping. Vroeg naar bed.

vervolg

vakantie 2006 - dag 5

dinsdag 18 juli

Overdag ritje gemaakt. Desley mee. We rijden naar Aubenas. Wanneer we daar aankomen is het half twee - alle winkels dicht. We drinken ergens koffie en slenteren wat door de stad. Etalages kijken. Allemaal smalle straatjes, veel café's en restaurantjes, terrasjes.

El en Desley in de straten van Aubenas

Daarna rijden we weer verder. Door het departement Haute-Loire. Komen langs Jaujac. We maken een lange rit over smalle slingerende wegen door schijnbaar uitgestorven land. In Langogne stoppen we voor een glaasje limonade. Opvallend, hier is het niet zo warm.

's Avonds naar de markt in Vallon Pont d'Arc, de Marche Nocturne. Met z'n negenen. Wat een vertoning: het hele dorp is vanaf zeven uur veranderd in een enorme markt. Het is belachelijk druk, je kunt je nauwelijks bewegen tussen al die mensen in die smalle straatjes. We eten wat bij een restaurant (slechte bediening, slecht eten).

Arnold en Aad houden de eer van Shell hoog

Na het diner lopen we verder door de menigte. Om de haverklap zijn we iemand kwijt. Irritaties lopen op. El en ik besluiten om het maar voor gezien te houden, we lopen alvast in de richting van de auto en eten een ijsje. El wordt onwel van al die drukte en die lichtjes om zich heen. Om een uur of elf zijn we terug op de camping. Niet veel gekocht, alleen iets voor op ons hoofd.

vervolg

vakantie 2006 - dag 4

maandag 17 juli

Laat wakker, half tien of zo. Brood halen in het camping-winkeltje. Ontbijt op de veranda. Lekkere koffie erbij. Oma lost haar cryptogrammen op (met af en toe wat hulp).

Ik bel met KLM Cargo, om de besluitvorming over het Salesflow-per-Leg-project te bespreken. Ik denk dat ik vandaag maar eens lekker weinig ga doen. Ik heb nog niet veel gelezen, en ik had nog wel zoveel boeken meegenomen. Ik lees wat in De Kapellekensbaan. Het is al weer aardig heet, het zwembad biedt verkoeling.


vervolg

vakantie 2006 - dag 3

zondag 16 juli

In het kleine winkeltje op de camping haal ik brood, wijn en jam. Ontbijt buiten op de veranda voor de caravan. Het wordt al vroeg warm. Douchen, afkoelen in het zwembad. Dusty Springield zingt "In Memphis". Dit zijn de betere zondagmorgens. Koffie (van thuis meegenomen). El en Astrid gaan naar de Intermarché voor boodschappen en komen uren later terug, het was er belachelijk druk geweest.

We maken een wandeling naar de rivier achter de camping. De camping is smal, hooguit vijftig meter breed, en lang. De voorkant van de camping is langs de weg naar de Gorges, de achterkant is de steile oever van de Ardèche. Er staat aardig wat water, na al die regen van de laatste dagen. Er wordt volop gekanood.

's Middags een tochtje met de auto. Eerst naar de Pont d'Arc, dan door naar de Gorges d'Ardèche. Op een hooggelegen uitzichtpunt parkeren we de auto, trotseren we de hitte en genieten we van het enorme weidse uitzicht over de meanderende rivier diep beneden ons.

Dan rijden we nog eens stukje verder in de richting van de restanten van iets van een soort aquaduct dat we op de heenreis hadden gezien. We vinden ze wel terug, maar het is niet veel. We rijden er langs. We komen in het dorpje Vogüé, vanwaaruit tochtjes worden georganiseerd naar dat aquaduct. Maar niet op deze zondagmiddag om 17:00 uur; het dorp lijkt uitgestorven. Er is zelfs geen terras of zo open waar we wat kunnen drinken. We besluiten om naar de camping terug te keren.

Biertje, nog een biertje, nog een biertje. We halen pizza en patat. Flesje rosé open.

Juventus, Lazio en Fiorentina terug naar de Serie B en moeten met een heleboel minpunten aan de nieuwe competitie beginnen. Milan mag in de Serie A blijven, maar begint ook met ik weet niet hoeveel minpunten aan het nieuwe seizoen. Geen Champions League voor de clubs. Italië lijkt schoon-schip te maken. Het lijkt volgend jaar te gaan tussen Roma en Inter. Kansen voor Roma op een nieuwe titel?


vervolg

vakantie 2006 - dag 2

zaterdag 15 juli

De volgende morgen word ik iets voor de wekker wakker. Sjekkie, wassen, aankleden, tas inpakken - we zitten om half acht aan het ontbijt. Koffie, toast, ei, cake-met-vruchtjes, nog meer koffie, jus d'orange. Om acht uur gaan we en route.

Bij Valence-Sud rijden we de péage weer op. Wat is het druk! Vrachtauto's, vakantieverkeer, nerveus rijgedrag. Dit schiet absoluut niet op. Ik ben blij dat we gisteren al zijn gaan rijden. Bij het eerste-de-beste tankstation stoppen we om te tanken. Ook hier is het druk - we moeten een aardig tijdje wachten totdat we aan de beurt zijn. Ook hier doet de dkv-pas het niet (waarom niet eigenlijk?). El wil eigenlijk nog wel koffie, maar het is er zo druk dat we besluiten om door te rijden. Het blijft stapsvoets rijden. Bij Montélimar-Nord gaan we van de snelweg af.

We hebben een gestileerde kaart van de route naar de camping en we besluiten om op basis daarvan de weg te vinden. Dat blijkt een goede keus. Bij het binnenrijden van Montélimar (die naam doet me altijd denken aan de Savoy Truffle van de Beatles) rijden we over de weg waar diezelfde middag de dertiende etappe van de Tour de France zal finishen. Overal zijn mensen in de weer om langs de weg dranghekken te plaatsen, buiten de stad in de berm zitten al mensen op klapstoeltjes klaar. En dat al voor negen uur 's morgens! We volgen de route die de renners vanmiddag ook zullen volgen, maar dan in tegengestelde richting. En overal al supporters langs de weg. Bij Le Teil steken we de Rhône over en rijden we het departement Ardèche binnen. Het is hier heuvelachtiger, bergachtiger dan ik had gedacht. De weg leidt ons slinger-de-slang, op-en-neer langs en door dorpjes die ondanks het vroege uur al loom liggen te bakken in de zon. Het wordt weer een hete dag. De climate control in de auto is op zo'n dag als vandaag een waardevolle faciliteit. Er is veel vakantieverkeer op de weg.

Om tien uur zijn we vlak bij de camping. El ziet Arnold als eerste. Ar loopt met Kobus langs de weg. "Het is de tweede camping aan je rechterhand" zegt Arnold. We kunnen onze caravan nog niet in, die moet nog worden schoongemaakt. We laten de auto op de parkeerplaats staan en gaan gedag zeggen bij Astrid. De koffie smaakt goed. Om kwart voor twaalf is de caravan klaar en krijgen we de sleutel. De caravan blijkt gloedjenieuw. Mooi, ruim, en staat op een mooi plekje. Er is een soort van veranda bij, waar we lekker kunnen zitten. Twee slaapkamers, douche, toilet, keuken. Prima gelegenheid om een lekker rustig weekje te hebben.

Om een uur of drie lopen we naar het dorp om te kijken naar het voorbijkomende Tour de France-circus. Via sms-contact met thuis begrijp ik dat er een monsterontsnapping aan de gang is. Vijf renners hebben een voorsprong van meer dan vijfentwintig minuten op een peloton dat een soort van rustdag lijkt te hebben genomen. We staan langs een rotonde bij het binnenkomen van het dorp Vallon Pont d'Arc. Er staan honderden mensen te wachten, in de brandende zon - wat is het warm! Ik begrijp dat die renners er een wandeletappe van maken - het is meer dan veertig klein-nulletje-c en ik moet er niet aan denken om nu op een fiets bijna tweehonderdkilometer te moeten fietsen. De kopgroep komt voorbij - flits. Dan is het lang wachten op het peloton - zucht. Ze zijn voorbij voor je er erg in hebt. Het gaat zo snel dat ik niet eens de gele trui van Floyd Landis kan onderscheiden. Freire is de enige die ik herken - hij rijdt rustig aan de staart van de groep.

Snel terug naar de camping, ijsje voor allemaal. Biertje, een dip in the pool, nog een biertje. We kijken Back to the Future I op de dvd-speler van mijn notebook. Astrid komt nasi koken bij ons in de caravan. We eten allemaal bij ons. Glaasje rosé erbij. Smaakt allemaal prima. Vanaf een uur of zes onweert het en opnieuw valt de regen met bakken uit de lucht. Arnold wordt er een beetje chagrijnig van.

Om een uur of half tien gaat bij mij het licht uit. Ik val als een blok in slaap.

vervolg

vakantie 2006 - dag 1

vrijdag 14 juli

We vertrekken om 6:00 uur sharp. Het is nog vroeg, maar je merkt aan alles dat het een mooie, warme dag wordt. Ondanks dat het nog zo vroeg is, is er toch al veel verkeer op de weg. We kunnen wel lekker doorrijden. In de krant, op tv, van anderen die al vakantie terug zijn, hebben we begrepen dat we de wegen tussen Brussel, Luik en Luxemburg beter kunnen vermijden, vanwege grootscheepse wegwerkzaamheden rond Bastogne. We kiezen de route via Antwerpen en Brussel (files vlak voor Antwerpen (ongeval) en bij Brussel (ochtendspits)) en dan naar het zuiden, Charleroi, Mons, Valenciennes, Reims.

Onze eerste stop is bij Nivelles, tussen Waterloo en Charleroi, voor een kop koffie. We komen terecht bij een restaurant boven de snelweg. Wat een slechte, ongezellige, koude, lawaaierige tent! De cappuccino kost er € 2,60 en blijkt niet te drinken. Het heeft meer van verwarmd afwaswater waarin al veel koffiekopjes zijn schoongespoeld. Brr. Voordat we weggaan nog even langs het toilet, waar ik Franse woorden krijg met de toiletjuffrouw. Voordat ik naar binnen ga leg ik dertig cent op het schoteltje en wanneer ik weer naar buiten kom wil ze dat ik nog een keer betaal. Wanneer ik haar in mijn beste Frans vertel dat ik al betaald heb en dat ik niet van plan ben om dat nogmaals te doen, kijkt ze me boos aan en schudt haar hoofd. Ik draai me om en ga samen met El die tent weer uit. Hier kom ik nooit meer terug.

El valt naast me in slaap. We rijden Frankrijk binnen. Het is vandaag quatorze juillet. Lekker rustig op de weg - geen vrachtverkeer. We volgen de weg naar Parijs tot iets voorbij Valenciennes. Vandaar kiezen we de route door Noord-Frankrijk naar het oosten. Hier begint de péage. Volgende stop om te tanken. Allemaal Britten om ons heen - dit blijkt de route vanaf de chunnel Europa in. De dkv-pas werkt niet - vervelend. Bij Reims eindigt de péage al weer: kilometerslange file voor het tolplein. De zuidelijke rondweg rond Reims is tolvrij, logisch met al die op- en afritten, maar wel onhandig voor het doorgaande verkeer. Aan de andere kant van Reims weer een file, deze keer om een kaartje te trekken. Bij elkaar kost het ongeveer een uur. We raken achter op schema.

Maar voorbij Reims kunnen we wel lekker doorrijden. Nog steeds rustig op de weg. Vlak voor Troyes stoppen we bij zo'n parkeerplaats langs de weg om iets te eten. Het is een uur of één en we zijn niet de enigen: het is er druk. We eten onze krentenbollen en boterhammetjes met gebakken ei. We zijn inmiddels zeven uur onderweg en we hebben iets meer dan 500 km gereden, we zijn dus ongeveer halverwege, en ik wil toch om een uur of zes bij ons overnachtingshotel zijn. Doorrijden dus maar.

Dat lukt prima. We komen eigenlijk geen drukte meer tegen - ik zet de cruise-control op 130 km/h en we rijden comfortabel door Frankrijk. Dijon, Macon, verder naar het zuiden. Pas bij het tolplein bij Lyon moet ik weer stoppen. Die tol in Franrijk blijkt flink aan de prijs. Voor Reims-Lyon moet ik € 33,60 afrekenen, dat is niet mis. Vanaf Lyon blijkt het niet ver meer naar Valence, minder dan een uur. Het is hier wel drukker op de weg. Bij Valence-Nord verlaten we de snelweg. Bij de afrit staat een klein bureautje, waarin twee aardige mademoiselles bemiddelingsdiensten aanbieden voor bezoekers die op zoek zijn naar een hotel. Bijna alles blijkt volgeboekt. Wij hebben gelukkig al een reservering van tevoren via het Internet geregeld. De juffrouwen leggen me uit waar ik het hotel, de Comfort Inn Le Primevère kunnen vinden. Het blijkt nog een aardig stukje rijden te zijn, maar we kunnen het snel vinden. Om vijf minuten voor zes parkeer ik de auto voor het hotel. Wat een timing!

Het hotel blijkt prima te doen. We brengen onze tas met overnachtingsspullen op de kamer en gaan dan snel weer naar beneden om op het terras iets te drinken: een grote pils voor mij, en een witte wijn voor El. Dit is prima. Nog een bier, en nog een bier, ze gaan gemakkelijk naar binnen. Wanneer om half acht de keuken opent, bestellen we een uitgebreide maaltijd. Die komt snel en smaakt prima. Wanneer we lekker zitten te smikkelen betrekt de lucht en even later valt de regen met bakken uit de lucht. Onweer. We vluchten met ons eten en drinken naar een tafeltje binnen. Het noodweer houdt een hele tijd aan, maar binnen zitten we droog. We rekenen in één keer alles af, de kamer, de drankjes op het terras, de maaltijd uit het restaurant en het ontbijt van de volgende morgen.

Ik neem een verfrissende douche en ga op bed liggen. Ik zet de wekker. Ik slaap al wanneer ook El onder de douche vandaan komt en in bed komt. Ik hoor niets meer, niets van het onweer, niets van het vuurwerk dat laat op de avond traditioneel de Nationale Feestdag in Frankrijk beëindigt.


vervolg

woensdag

time-out

Franz, Fury Noir en Ir. Marcus Koperslager zijn er even tussenuit

Samen met El op vakantie! In Frankrijk. Op zondag 23 juli zijn we weer terug. Tot dan.

Vakantie-adres:

Camping Le Provencal
Route des Gorges
07150 Vallon Pont d'Arc

De Ardèche dus.

Boeken mee:

rivieren

Gisteren schreef ik een beschouwing over de intrensieke schoonheid van het begrip "grens". Het is niet helemaal toevallig dat ik in het voorbeeld daarbij refereerde aan de Rijn en de Donau. Rivieren hebben namelijk zelf ook iets magisch.

"Denkend aan Holland - zie ik brede rivieren - traag door oneindig - laagland gaan" (Marsman).

Dat zie ik ook. Graag. Andersom werkt bij mij ook: zie ik een brede rivier, dan denk ik aan deze dichtregel.

Ik realiseerde me onlangs dat dat echter niet bij alle rivieren zo werkt. In mijn hoofd maak ik onderscheid tussen échte rivieren in Nederland en de andere rivieren. De "echte" rivieren zijn Rijn, Lek, Waal, Merwede, Maas, Schelde en IJssel. Zeven stuks. Rivieren uit één stuk, rivieren die staan als een huis, rivieren waar je bij wijze van spreken voor omrijdt. De rest is van de categorie, okee ze zijn er wel, doen lekker hun best maar tellen niet echt mee. Die veroorzaken niet het Marsman-effect, om het zo maar te zeggen. Dommel, Hollandse IJssel, Rotte, zeg nu zelf, dit is van een andere orde.

In onze regio weet ik drie van die stromen: het Spaarne, de Amstel en de Zaan. Ze hebben nogal wat gemeen. In de eerste plaats: ze zijn alledrie ingedamd. Dat zien we terug in de namen Spaarndam, Amsterdam en Zaandam. Maar bijzonderder is, dat ik van geen van genoemde drie stromen weet waar ze beginnen, terwijl ik de streek toch redelijk goed meen te kennen. Het zijn geen gletscher-rivieren en voor zover ik weet zijn er geen bronnen waaruit ze ontspringen, ze zijn er gewoon ineens. Uit het niets, zo lijkt het. Een fascinerende gedachte.

Geschiedenis en aardrijkskunde raken elkaar hier heel dicht. Tientallen eeuwen geleden was Nederland niet veel meer dan een uitgestrekte hoeveelheid moeras in de delta van Rijn, Maas en Schelde. Want veel meer was het niet. Door de eeuwen heen is Nederland door de bewoners "ingericht": ingepolderd, ingedijkt, opgehoogd en aangeharkt. En in dat proces zijn dus ook die veenstromen ontstaan. En laten we daar blij om zijn, want ze geven iets extra's. Vooral in de stad. De mooiste plekjes in Haarlem vind je langs het Spaarne, vanaf de bruggen over de Amstel in Amsterdam heb je een prachtig zicht op de stad, uitkijken over de Zaan is iets bijzonders. Maar als ik daar ben, dan vraag ik me af "waar komt-ie toch vandaan?"

Katwijk uit, altijd lastig....

Katwijk - Feyenoord 1-0

Het is 14:29 en ik ben lekker aan het werk wanneer ik een sms'je ontvang van een gezellige collega. Hé, leuk, denk ik. Totdat ik de tekst lees. "Katwijk uit.... altijd lastig!" staat er. Verder niks. Wat zou er in Katwijk te gebeuren staan, denk ik nog? Komt Pink Floyd of Rammstein of Iron Maiden misschien een concert geven in dat mooie sportpark in het duin? Of is er geloot voor de KNVB-beker? Ik heb geen flauw idee waar dit bericht op slaat en ik heb toch mijn mobieltje in de hand, dus ik bel de gezellige collega direct maar op. Schaterlachend neemt hij de telefoon op. Hij vertelt me, met overduidelijk heel veel plezier, dat Feyenoord gisteren een oefenwedstrijd heeft gespeeld in en tegen de amateurs van Katwijk, een wedstrijd die Katwijk met 1-0 won. De mannen met wie ik het kantoor deel gaan zich er ook mee bemoeien. Ik hoor gegniffel achter me. Hoe genant.

Franz is fan van Feyenoord, de mooiste club van heel Rotterdam-Zuid. Als Feyenoord-fan heb ik het vaak niet eenvoudig. Op de een of andere manier scheppen vrienden (of wat zich daarvoor uitgeeft) die fan van Ajax zijn, er plezier in om zich te verkneukelen aan problemen bij Feyenoord. En om de een of andere reden kiezen ze mij uit voor dat geverkneukel. Ik vraag me: waar heb ik dit aan verdiend?

Feyenoord-fans zijn gewend aan teleurstellingen, het is maar al te vaak net niet. Daar ben ik eigenlijk wel blij om, want die enkele keer dat Feyenoord wél succesvol is, is de vreugde daarover, de voldoening, het genot dat daarbij behoort extra sterk! Hoe schaarser het goed, hoe groter de bevrediging wanneer je het weet te bemachtigen. Feyenoord-fans weten wat genieten is. De herinnering aan de UEFA-cup van een paar jaar geleden, daar kan ik nog heel lang op teren. En daar doet de uitslag van een doordeweeks oefenpotje in Katwijk niets aan af.

Hartwig, bedankt!

dinsdag

Fantastic Voyage

Ik voel een vreemde, bijna mythische band met grenzen. Grenzen hebben iets magisch, iets ongrijpbaars. En dan bedoel ik niet die harde grenzen, zoals een lijn die een vlak doorkruist of een jaartal dat twee eeuwen scheidt. Nee, ik bedoel van die zachte grenzen, die ontastbare grenzen, die je niet kunt zien, maar waarvan je weet dat ze er zijn, dat ze er moeten zijn.

Een van de meest fascinerende grenzen die ik ken betreft de zogenaamde Noord-Europese waterscheiding. De Noord-Europese wat, hoor ik u denken? De Noord-Europese waterscheiding, de grens tussen het gebied dat “afwatert” naar de Noordzee en het gebied dat afwatert naar de Middellandse Zee. Je begrijpt het al, we hebben het over stroomgebieden van rivieren. De rivieren die daarbij een belangrijke rol spelen zijn de Rijn, de Elbe, de Rhône en natuurlijk de Donau. Wanneer je de atlas erop na zou slaan, dan zie je dat deze rivieren en hun zijrivieren op bepaalde punten heel erg dicht bij elkaar in de buurt komen.

Kijk bijvoorbeeld eens op de kaart van het Zwarte Woud hoe dicht Donau en Rijn langs elkaar stromen. En probeer je eens een voorstelling te maken van die regenbui in Baden-Würtemberg. Het regenwater verzamelt zich op de bladeren van de bomen in het bos, en in de vorm van grote druppels valt het op de grond. En dan komt het erop aan – waar valt de druppel op de grond? Een enkele centimeter meer naar links of naar rechts maakt het verschil: maakt de druppel een fantastische reis via Wenen en Belgrado naar Bulgarije, naar de Zwarte Zee, of wordt het Koblenz, Keulen, Rotterdam? Een onvoorstelbare consequentie.

Grenzen zijn bijzonder.

Shine On You Crazy Diamond

In Memoriam Syd Barrett

Syd Barrett is dood. Vandaag werd in Engeland bekend gemaakt dat hij is overleden.

Syd was in de jaren zestig de mede-oprichter van Pink Floyd. Hij schreef de psychedelische songs, speelde gitaar en nam de leadzang voor zijn rekening. In 1968 werd hij door zijn maatjes uit de groep geknikkerd; zijn excentrieke gedrag was zodanig dat er niet met hem viel samen te werken. Barrett leed aan schizofrenie.

In 1976 maakte Pink Floyd het album "Wish You Were Here", ter ere van Syd.

Syd Barrett is zestig jaar geworden.

Beth

Fury Noir's vriendje Chunks Pitchfork is gisteravond naar een optreden van de Amerikaanse zangeres Beth Hart geweest in het Amsterdamse Paradiso. Een verslag:

"...GEWELDIG. Wat een strot heeft dat mens, super enthousiast publiek, stevige band en echt een geweldige rockzangeres. Ging de zaal in om vervolgens op de bar te gaan zingen achterin. Haalde mensen uit het publiek om mee te zingen. Echt super concert van een echte ROCK LADY."

Beth Hart dus. Een naam om te onthouden.

maandag

Remco bedankt

Vanmiddag was Franz bij zijn tandarts. In Alphen aan den Rijn, want zie maar eens aan een nieuwe tandarts in Haarlem te komen. Remco, zo heet de snoodaard, heette Franz van harte welkom. "Hoe is het er mee, alles okee", vroeg hij belangstellend. Ja, ja.

Eerst voor de zoveelste keer wing-bites laten maken. Wat een gemeen ding moet je in je mond houden als ze die foto's maken! Remco was tevreden met wat-ie zag op de foto's. "Kun je me die foto's ook e-mailen?", vroeg ik. Remco keek me verbaasd aan, die vraag had-ie nog niet eerder gehad. "Dat moet wel kunnen, dacht ik zo. Geef me je e-mailadres maar en dan vraag ik het onze automatiseringsman wel". Ben benieuwd.

Toen begon het echte werk. Eenmaal in de stoel ben je aan de goden overgeleverd, of in dit geval in the mercy of Remco's hands. Ik was een paar weken geleden een vulling verloren en die moest hoognodig worden vervangen. Het werd een kwelling, zoals ik nog niet eerder heb meegemaakt in die stoel. De "vulcatie" (Remco's jargon begint steeds minder geheimen voor me te hebben) bleek dieper dan gedacht en slechts door de uitoefening van buitengewoon veel kracht kreeg Remco het ding op de plaats. Hij behandelde de linkerkant van mijn onderkaak als was het een boksbal, een stuk klei waarin hij het een of andere figuurtje wilde drukken. En hij wist van geen ophouden.

Uiteindelijk zat-ie. Ter controle nog maar weer eens een fotootje gemaakt. Alles okee, over zes maanden terug.

En uiteindelijk zit ik er mee. Ik heb nu een vreselijke pijn in mijn kaak. Paracetamol, port, whiskey, niks helpt.

Forever Changes

lijstjes

Love - Forever Changes

Het was al weer even geleden, maar daar is-tie dan eindelijk: FritZ heeft de cd van Love aan de luisterproef in de cd-wisselaar onderworpen. Lees hier zijn review.

Nuovi Eroi

Fury Noir's cd van de dag: Eros Ramazzotti's Nuovi Eroi ("nieuwe helden").

zondag

"Heroes"

Italië - Frankrijk 1-1, Italië w.n.s. (5-3)

Campioni del mondo!

Italië is de wereldkampioen 2006. Finale was geen goede wedstrijd, wel erg spannend. Frankrijk gaf meer dan uitstekend partij. Maar uiteindelijk wonnen de besten: de Squadra Azzurra draagt voortaan vier sterren op de borst. Gerechtigheid zegeviert. Want die penalty voor Frankrijk in de zesde minuut, die was volkomen ten onrechte. En die waanzinnige kopstoot van Zidane, dat kan natuurlijk helemaal niet. Onbegrijpelijk dat zo'n groot speler zich kennelijk zo laat provoceren.

Italië rekent af met penalty-trauma

Vijf prachtige penalties. Ze zaten er niet een beetje in, nee, allemaal strak en hard! Een strafschoppenserie is géén loterij.

Cannavaro

De beste man van het veld, de beste van het toernooi: Fabio Cannavaro! Uitblinker in elke wedstrijd. Sterk, slim. snel, altijd op de goede plaats. IJzeren longen. De baas in de verdediging, rots in de branding, de leider op het veld. En zonder grove overtredingen te maken.

Feest in Rome

Honderdduizenden tifosi vieren feest in het Circus Maximus en in de straten van Rome.

Spaarnwoude

Vanmiddag lekker eropuit geweest, El, Franz en Liz. Het was niet meer zo belachelijk heet als de afgelopen dagen, dus het leuk ons wel leuk om naar buiten te gaan. Lekker tochtje met de auto, door het uitgestrekte polderland bij Haarlemmerliede en Spaarndam. Onderweg verdwaald en bijna in Amsterdam terecht gekomen. Maar na wat gezoek en gedraai op heel smalle weggetjes uiteindelijk bij het recreatiegebied Spaarnwoude gearriveerd.

We zochten de Informatieboerderij. Dat klinkt heel saai, maar dat is het helemaal niet. Een grote speeltuin, met van alles voor kinderen van verschillende leeftijden, een kinderboerderij, en een groot terras waar je lekker wat kunt eten en drinken. Onder de platanen, heet het.

Franz ging voor de Omelet Onder de Platanen. Goede keus! El koos de Pannenkoek Onder de Platanen. Je begrijpt het, de specialiteiten van het huis. El verkeek zich wat op de omvang van de enorme pannenkoek. Cappuccini erbij, glaasje appelsap, ijsje voor Liz.

Tussendoor een sms-gesprek met vriend Luciano in Rome:
F: "Ciao Luciano, sei nervoso? Ancora cinque ore. I think the goal-keepers will make the difference. Buffon > Barthez."
L: "Yes I am. I'm quite nervous and I still don't know where I'll watch the match. At home or in the street? Maybe I agree... The goalkeeper. Ciao."
F: "Where were you in 1994?"
L: "In the house of a friend of mine".
F: "Don't go there tonight. Superstitious?"
L: "Usually no, but for the football yes!"
Die Italianen toch. Ben toch wel een beetje jaloers op ze.

Liz zit de meeste tijd op de schommel. Vandaag kan ze het voor het eerst helemaal zonder hulp. Mijlpaal.

Liz wilde niet weg. "Ik wil nog schommelen, ik wil nog dit en ik wil nog dat". Goed teken. Hier komen we nog wel eens terug.

Naar huis via de korte weg, langs Velsen-Zuid, over de snelweg naar Haarlem.

Onderweg zagen we hoe de voorbereidingen voor Dance Valley (volgend weekend) al in volle gang zijn.

Leuke middag.

zaterdag

Scolari verliest weer

Duitsland - Portugal 3-1

Lekker puh.

Uit het rijke Roomse leven

RK-HRM in de jaren zestig

Je staat er niet vaak bij stil, maar ook binnen een club als de RK-kerk doen ze aan personeelsbeleid. Binnen die organisatie doen ze dat op het niveau van bisdom: ergens in het bestuurlijke apparaat rond een bisschop doen ze de benoemingen van de pastoors en kapelaans en zo.

Daarbij werd het principe "de juiste man op de juiste plaats" nog wel eens op een bijzondere manier toegepast. In de jaren zestig had het bisdom Haarlem een pastoor Spiering en een kapelaan Wijting op de payroll staan. Een hoogstaand staaltje van personeelsbeleid leidde ertoe dat beiden bij elkaar benoemd werden in één parochie. Leuk toch? Nog leuker om daarvoor IJmuiden te kiezen, bij de haven en de visafslag.

Wie zei er dat die roomsen niet van een geintje houden?

Two Sevens Clash

Culture

Gisteren was het 7 juli, de zevende van de zevende. En 7 juli betekent voor mij: reggae. Normaal gesproken ben ik geen buitengewoon reggae-fan, maar één dag per jaar maak ik dus een uitzondering. Op die dag pak ik de cd "Two Sevens Clash" van het Jamaicaanse trio Culture uit de kast en die gaat dan een dag lang in de speler. Vrolijke muziek met een spirituele boodschap.

Two Sevens Clash dateert uit 1976. Veel rasta's in Jamaica zagen uit naar de datum 7 juli 1977, 7-7-'77. Het getal zeven is immers een geluksgetal en op die datum zou wel eens iets heel bijzonders kunnen gebeuren: er waren nogal wat rastafari's die verwachtten dat op die dag de beloften van hun grote profeet Marcus Garvey werkelijkheid zouden worden. En in die blijde verwachting zongen de drie leden van Culture hun blijde boodschap.

Two Sevens Clash is een bijzonder reggae-album. Wanneer je bij reggae direct aan Bob Marley denkt, neem dan eens de moeite om naar Culture te luisteren. Driestemmige zang, liedjes met een boodschap, simpele rechttoe-rechtaan begeleiding: bas en drums, knetterende slaggitaar, piano, saxofoon, trompetten en trombones, er gebeurt van alles. Liedjes waarin de positieve rasta-boodschap centraal staat. Hier word je vrolijk van.

Tracklist: Get Ready To Ride The Lion To Zion / Black Starliner Must Come / Jah Pretty Face / See Them A Come / Natty Dread Taking Over / Calling Rasta Far I / I'm Alone In The Wilderness / Pirate Days / Two Sevens Clash / I'm Not Ashamed

Dit was het eerste album van Culture. Het betekende voor hen direct een doorbraak in zowel Jamaica als het Verenigd Koninkrijk. Ze zijn er nog steeds, en ze hebben nog steeds heel veel succes, zowel met hun albums als met hun opwindende live-optredens.

de Deken van Gulpen

Frauderen met de armenkas, een jarenlange lat-relatie met een vrouw, bedreiging, verspreiding van geslachtsziekten (!), een politioneel onderzoek, kortom er is een probleem binnen het bisdom van Roermond. Met de deken. De man woon in Gulpen (of all places). Gaat het nu om een deken of een dekbed?

een middag met Malm

Het is gelukt: Malm zit in elkaar.

Van de week ben ik met El op een avond naar IKEA geweest om daar een nieuw kastje aan te schaffen. Na wat zoeken, wikken en wegen viel de keus op Malm, een laag kastje met vier grote laden, waar een mens belachelijk veel spulletjes in kan opbergen. Na de verhuizing vorig jaar stonden er nog steeds een paar dozen met allerlei dingetjes en dangetjes in de logeer- annex werk- annex computerkamer. Eigenlijk een zootje.

Malm kwam in één pak en woog achtentwintig kilogram - een hele sjouw. Hij stond sinds woensdagavond als pak in de gang. Vanmiddag om één uur heb ik hem uitgepakt en begon ik aan de constructie.

Reeds bij het uitpakken begrijp ik dat dit een hele klus wordt. Het begeleidende boekje telt een indukwekkende achttien bladzijden. Het bekende IKEA-sleuteltje ontbreekt: ik heb een hamer, twee schroevendraaiers en een potlood (!) nodig. Er zit een zakje bij met naar schatting dertig spijkers, achtenzestig schroeven, tachtig drevels en nog heel veel mysterieuze ijzeren dingetjes waarvan de functie mij op het eerste gezicht onduidelijk is. Malm zelf bestaat vooralsnog uit een verzameling planken en plankjes.

Tweeëneenhalf uur later ben ik zover: Malm is getransformeerd in een echte kast. Wanneer ik hem eens goed aankijk begrijp ik niet wat er nou zo ingewikkeld was aan de constructie. Maar het schept wel een band. Ik kan met recht zeggen dat ik hem door en door ken, ik weet hoe hij er van binnen uitziet, Malm heeft geen geheimen meer voor me.

afscheid

Onlangs heb ik afscheid genomen van een groepje mensen met wie ik een paar jaar lang een zogenaamde “intervisie”-groep heb gevormd. We kennen elkaar van een gezamenlijke training vanaf het najaar van 2001. Leuke enthousiaste mensen, van diverse pluimage. Consultants, controllers, informatie-analisten, een trainer. Indertijd, na afloop van de training spraken we af dat we nog van tijd tot tijd bij elkaar zouden komen om ervaringen uit te wisselen. En dat hebben we dus gedaan. Gedurende vijf jaar zagen we elkaar zo’n twee keer per jaar. Meestal ergens centraal in Nederland, want we wonen en werken nogal ver uiteen.

Zo’n afspraak hadden we dus ook gisteren, 7 juli, in Utrecht. Totdat de afzeggingen kwamen. En de e-mail-melding van een van de deelnemers dat ze er helemaal mee ophield. Dat was de aanleiding tot een soort waterval van reacties, vele e-mails die erop neerkwamen dat we binnen enkele uren de groep ontbonden. Corry omschreef het mooi: “mensen reizen nu eenmaal maar een bepaalde periode van je leven met je mee”. En zo is het.

We hebben veel van en met elkaar geleerd. Ik ben blij dat ik deze mensen heb leren kennen.

Erik, Ellie, Edwin, Astrid, Leo, Corry, bedankt.

vrijdag

assertief

This is the transcript of an actual radio conversation of a US naval ship with Canadian authorities off the coast of Newfoundland in October, 1995. Radio conversation released by the Chief of Naval Operations 10-10-95.

Americans: Please divert your course 15 degrees to the North to avoid a collision.

Canadians: Recommend you divert YOUR course 15 degrees to the South to avoid a collision.

Americans: This is the Captain of a US Navy ship. I say again, divert YOUR course.

Canadians: No. I say again, you divert YOUR course.

Americans: THIS IS THE AIRCRAFT CARRIER USS LINCOLN, THE SECOND LARGEST SHIP IN THE UNITED STATES' ATLANTIC FLEET. WE ARE ACCOMPANIED BY THREE DESTROYERS, THREE CRUISERS AND NUMEROUS SUPPORT VESSELS. I DEMAND THAT YOU CHANGE YOUR COURSE 15 DEGREES NORTH, THAT'S ONE FIVE DEGREES NORTH, OR COUNTER-MEASURES WILL BE UNDERTAKEN TO ENSURE THE SAFETY OF THIS SHIP.

Canadians: This is a lighthouse. Your call.

donderdag

Spanish Harlem Stroll

"Gitaren lijken op vrouwen, ze zijn vaak ontstemd"


Willy DeVille (1950, Stampford Connecticut) speelt vanavond in het Patronaat in Haarlem. Jammer dat ik daar nu pas achter kom. Is natuurlijk al lang uitverkocht.


woensdag

kritiek op San Marco

Edgar Davids schrijft een open brief aan Van Basten, gepubliceerd op de internetsite van Voetbal International. Zeer kritisch. Het werd eens tijd. Het moet maar eens afgelopen zijn met die verafgoding van onze bondscoach.

No more fado - Frankrijk naar de finale

Frankrijk - Portugal 1-0

Nadat de Fransman eerder al de Spanjaard en de Braziliaan overwon, werd vanavond ook de zo sluwe Portugees verslagen. Gelukkig maar. Die Portugezen lagen meer op de grond, dan dat ze overeind stonden (Ronaldo, Figo, Pauleta, Deco).

Op Fritz' weblog ontpopt zich een heerlijke welles-nietes-discussie over de strafschop.

Deze halve finale was minder spannend, bood minder goed voetbal dan die van gisteren. Maar dat kon ook niet anders.

We krijgen zondag een mooie finale. Franz hoopt op Italië.

Italië in de finale

Duitsland - Italië 0-2

Bravissimo Buffon, Zambrotta, Cannavaro, Materazzi, Grosso, Camoranesi, Gattuso, Pirlo, Perrotta, Totti, Toni, Gilardino, Iaquinta en Del Piero!

Geweldig team, aanvallend en avontuurlijk, on-italiaans (Lippi brengt twee aanvallers voor middenvelders!), kortom een heerlijke pot voetbal. Duitsland gaf goed partij, voor hen jammer dat ze het net niet redden.

Ongeacht wie de tegenstander van Italië zal zijn in de finale, Italië is nu al favoriet. Wie kan dit team kloppen?

feest in Rome

En het bleef nog lang onrustig in de stad....


La festa continua.

dinsdag

Springsteen weer naar Nederland

The Seeger Sessions

Bruce Springsteen keert dit najaar naar Nederland terug met de Seeger Sessions Band. The Boss staat vrijdag 1 oktober in Ahoy' in Rotterdam. De kaartverkoop begint zaterdag 8 juli. In mei waren Springsteen en zijn band te gast in de Heineken Music Hall in Amsterdam.

John Fogerty in de HMH

The Long Road Home


Geweldige show gezien vanavond - uitstekende songs, prima band, heel veel gitaren, enthousiaste zanger. Twee uur pure rock 'n' roll.

Publiek op leeftijd (ik was een van de jongeren op de tribune) genoot met volle teugen.

Setlist: Travelin' Band / Green River / Who'll Stop The Rain / It Came Out Of The Sky / Lodi / Lookin' Out My Backdoor / Commotion / Born On The Bayou / Cotton Fields / Almost Saturday Night / Ramble Tamble / Midnight Special / Bootleg / Déjà Vu / I Heard It Through The Grapevine / Have You Ever Seen The Rain? / Rock And Roll Girls / Sweet Hitch-Hiker / Long As I Can See The Light / Keep On Chooglin' / Hey Tonight / Down On The Corner / Centerfield / Up Around The Bend / Old Man Down The Road / Bad Moon Rising / Fortunate Son / (encores) Rockin' All Over The World / Proud Mary

maandag

Risicomanagement

Met een enorme klap viel vorige week het tweede kabinet Balkenende. In de nacht van de "Slip of the Tongue". Franz, als altijd op zoek naar aanknopingspunten vanuit de actualiteit naar de consultancypraktijk gaat op zoek naar de parallellen met projectmanagement. Niet al te moeilijk deze keer.

Laten we in dit geval de regeringsverklaring als de PID voor het project Balkenende-2 beschouwen, en de jaarbegrotingen als de faseplannen. Kabinet vormt het projectteam, onder leiding van de Minister-President als de projectmanager.

Wat is er nu gebeurd? Het begon met een issue: in mei blijkt er iets aan de hand te zijn met het paspoort van een Tweede Kamerlid. De projectmanager maakt de inschatting dat dit issue kan worden afgehandeld op projectteam-niveau: minister Verdonk gaat naar de Tweede Kamer en wordt daar geconfronteerd met een motie. De projectmanager ziet vervolgens in dat dit issue een risico is geworden dat hij zelf op projectmanagementniveau moet beheersen. Hij grijpt persoonlijk in: de minister moet alles wat ze doet of zegt over deze casus eerst via de MP laten lopen. Zo gezegd, zo gedaan. Wanneer de minister eind juni tot de conclusie komt dat het met dat paspoort toch wel klopt, stellen ze samen een verklaring daarover op. Maar de MP doet nog iets: zoals het een goed projectmanager betaamt neemt hij zijn projectteamlid in bescherming. Om de positie van de betrokken minister niet te beschadigen laten ze het Tweede-Kamerlid in kwestie een verklaring ondertekenen waarin zij de schuld op zich neemt van het ontstaan van het issue. En daar gaat het mis. De verklaring werkt als een boemerang, de positie van de minister in kwestie wordt er niet door versterkt, maar juist verzwakt. De Project Board (de Tweede Kamer) stelt het project mandaat (de coalitie-overeenkomst) ter discussie: D66 wil dat de minister opstapt en anders stapt de partij uit de regering. En dat is door de MP niet meer terug te managen tot binnen de toleranties van het project: van issue via risico tot exceptie. De projectmanager stelt een Exceptie-rapport op, stapt naar de Business Executive (de Koningin) en levert het project mandaat in. Tijd voor een go/no go-beslissing.

Wat zijn de lessen die we hieruit kunnen leren? De belangrijkste les is de volgende: projectmanagement is voor het grootste deel risicomanagement. Wanneer een project eenmaal loopt, is het de belangrijkste taak van de projectmanager om in te schatten welke risico's er op de loer liggen waardoor het project zou kunnen ontsporen. Om vervolgens de juiste maatregelen te treffen om te voorkomen dat deze risico's zich manifesteren.
En de tweede les is deze: hou de verantwoordelijkheid voor de dingen die gebeurd zijn zoveel mogelijk bij je. Beoordeel elke situatie vanuit de status van vandaag en probeer niet met terugwerkende kracht je eigen straatje schoon te vegen. Projectmanagement is vooruit kijken. De kracht van een projectmanager blijkt niet uit het feit dat er zich al of niet issues voordoen, maar uit de manier waarop hij of zij ermee omgaat.

The Long Road Home

Vanavond in de Heineken Music Hall: John Fogerty. John (1945, San Francisco) in de jaren zestig oprichter en leider van het legendarische Creedence Clearwater Revival, maakt momenteel een wereldtoernee onder de titel "The Long Road Home". En ik ga kijken en luisteren naar één van mijn jeugdhelden. Hij heeft een solide band bij zich (drie gitaren, toetsen, bas en drums). Hij speelt vooral veel van zijn Creedence-liedjes.

Dat wordt serieus genieten vanavond!

zondag

het portret

vervolg op Bowie of Neelie?

Ik ontving onlangs de volgende e-mail:

Beste Franz,
Wij hebben een prachtige giclee van David Bowie binnen gekregen, formaat 60 bij 50 cm. incl. lijst, prijs 695 euro. Er is er maar 1 dus als u interesse heeft laat het even weten a.u.b. mijn nr. is xxxxxxxx.
Hartelijke groet,
Jan Hoopman, Peter Donkersloot Galerie

Wat is in hemelsnaam een "giclee"?

de achtbaan

"Ik wil graag in het achterste karretje, want dat gaat het hardst!" Een interessante discussie naast de achtbaan. Waar zit je het beste? Niemand kiest uit vrije wil voor het voorste karretje, dat is duidelijk. Eigenlijk wil iedereen het liefst achteraan. En dat terwijl die karretjes allemaal aan elkaar vast zitten en elkaar niet kunnen inhalen. Ze gaan dus allemaal altijd met dezelfde snelheid over de achtbaan. Naar boven, naar beneden, door de looping, het maakt niet uit.

Waarom wil toch iedereen in het achterste karretje?

De Val van het Kabinet

"Ik ben ervan overtuigd dat ik niet alleen sta in mijn visie op de wereld in het algemeen en in mijn kijk op de politiek in het bijzonder. Gisteren stond er in het Haarlems Dagblad een ingezonden brief waaruit blijkt dat ook andere weldenkende mensen in onze samenleving er net zo over denken. Voor de duidelijkheid en uw plezier neem ik de brief hieronder integraal over:

Ze hebben het voor elkaar hoor, de linkse extremisten. De val is dichtgeklapt. De meest populaire minister van Nederland is onderuit gehaald. De enige minister die een beleid uitvoerde waar de meerderheid van Nederland achterstond.

Want waar praten we over? Een paspoort dat twijfelachtig is? Nou, als we dat even landelijk bekijken dan lust ik er nog wel een. Ben van mening dat een nauwkeurige controle wel het een en ander aan het licht zal brengen. Vooral het jarenlange linkse schrikbewind waar Jan en alleman maar werd binnengehaald zou een drama aan het licht brengen.

Maar daar wil niemand wat van horen. En nu? Werkgevers zullen stoppen met personeel aannemen. Zullen voor de verkiezingen nog mensen lozen. De grenzen gaan weer open voor iedereen met een zielig verhaal. Luibakken krijgen er weer geld bij en de werkende mens wordt leeg geplukt. De vakbond kan haar verlanglijstje inleveren bij Woutertje en die zal het even gaan invullen. De publieke omroep kan haar wanstaltige beleid weer op links gericht voor de buis gaan brengen en kunnen rekenen op een zak met geld. Er wordt weer met geld gesmeten en binnen enkele jaren zitten we weer met een begrotingstekort. Allochtone Nederlanders zullen Wouter even aan een meerderheid helpen, reken daar maar op.

En zo gaat ons vaderland weer richting afgrond. Partijbelang gaat boven landsbelang, een schande van de eerste orde. Als werkgever zijnde neem ik mijn maatregelen alvast, want ik ben bang dat volgend jaar de economie in elkaar zal zakken. En ik ben daar echt de enige niet in, geloof me maar!

Jan Onderwater
Hillegom

Deze visionaire en welbespraakte man slaat de spijker precies op de kop! De Tank is samen met de gerespecteerde heer Onderwater en de velen met hem van mening dat hier paal en perk aan moet worden gesteld."

Graan voor Visch

Gisteravond heb ik kennisgemaakt met weer een nieuwe variant van De Kolonisten van Catan: de vissers, een nieuwe uitbreiding van het zo populaire spel. Je speelt deze variant altijd in combinatie met de Zeevaarders. Het komt erop neer dat zes aan land grenzende zeetegels een nummer krijgen (4, 5, 6, 8, 9 en 10) en ook opbrengst genereren voor degene die een dorp of een stad aan deze tegel heeft. Die opbrengst bestaat uit een fiche waarop één, twee of drie vissen staan afgebeeld (moet je ongezien trekken uit een zak). Met die vissen kun je dan weer dingen doen (grondstoffen kopen, roofridder verjagen en zo). Je kunt dus bijvoorbeeld voor vier vissen één graan kopen bij de bank. In de dichte zak zit ook een "ouwe schoen", een soort Zwarte Piet, waarmee je degene die voor staat aardig dwars kunt zitten.

Een leuke uitbreiding. Met een klein beetje fantasie kun je de speciale "vis"-regels ook van toepassing laten zijn voor de Steden & Ridders-variant, en dan wordt het helemaal leuk.

Het spel vleugde bij mij niet. Ik had een chronisch gebrek aan graan, en hoe ik het ook probeerde, ik kwam niet toe aan het bouwen van steden. Vijf dorpen, twee "eiland"-punten, ik kwam tot zeven en niet verder. Mark ging lekker en stond al vrij snel op twaalf, maar vanwege die "ouwe schoen" had-ie nog een dertiende punt nodig om te winnen. Dat lukte hem niet snel genoeg, waarop Gertjan, in een flitsende en creatieve laatste beurt waarin hij vier punten maakte, het twaalfde punt scoorde en de overwinning claimde. Mark keek lelijk op zijn neus! Anne, El en ik kwamen er niet meer aan te pas.

Er zijn nog vijf van dergelijke kleine uitbreidingen. Aardig om deze eens te spelen.

No more samba

Frankrijk - Brazilië 1-0

Eindelijk zijn die Brazilianen weer eens niet bij de laatste vier; het werd tijd. Hautain, lui, ongeïnspireerd, hier en daar vadsig - hoogmoed komt voor de val. En fijn dat het de Fransen zijn die de halve finaleplaats voor hun neus wegkapen. Zidane, Henry, Ribéry, fijne spelers, slim, handig, met de wil om te winnen. Een verademing tussen al die teams die uitsluitend lijken te spelen om niet te verliezen.

de laatste vier

En toen waren er dus nog maar vier landen in de race om het wereldkampioenschap: Duitsland, Italië, Portugal en Frankrijk. Franz verwacht, nee hoopt op een finale Duitsland - Frankrijk...

Even wat geschiedenis:

8 juli 1982, Sevilla, halve finale: Frankrijk - West-Duitsland 3-3, West-Duitsland wint na strafschoppen. De wedstrijd van Schumacher en Battiston, onder leiding van Charles Korver. Dat was een mooie avond.

25 juni 1986, Guadelajara, halve finale: Frankrijk - West-Duitsland 0-2. Die Duitsers speelden toen best wel goed, maar de Fransen waren eigenlijk beter...

De Fransen hebben nog steeds een rekening openstaan uit Sevilla.