Natuurmalloten

Franz jogt sinds een paar maanden elke morgen een stukje door en rond de wijk. Als gewichtsmanager, zeg maar. Werkt prima. En neurotisch als ik ben, dat stukje door Zuid-Schalkwijk is elke morgen hetzelfde stukje.

Mijn vaste dagelijkse route gaat langs de groene zoom van Haarlem, aan de zuidkant. Eerst een stuk door de Molenwijk, dan een klein stukje langs de Meerwijkplas, vervolgens door het Molenpark naar de Molenplas, naar molen De Hommel, dan langs de Ringvaart van de Haarlemmermeer, over de Zuid-Schalkwijkerweg langs het Spaarne terug in de richting van de woonwijk. En dan door de woonwijk terug naar huis. Op de kop af 5 kilometer.

Op mijn BlackBerry heb ik een handige app, die via gps mijn positie bepaalt, doorgeeft aan een server ergens in Oostenrijk en daar mijn tijd en snelheid aan toevoegt, zodat ik na afloop van mijn dagelijkse ommetje op een speciale internetsite kan zien waar ik zojuist ben geweest. Een waar wonder der techniek.

Die route door Zuid-Schalkwijk is in feite een rondje om de Zuid-Schalkwijkerpolder. Een rustig agrarisch gebied waar koeien, schapen en ganzen grazen, waar konijnen en reigers rondhuppelen, zeer landelijk allemaal. Dwars door die polder gaat een fietspad, de Lage Kadijk. En al sinds maart is dit pad afgesloten. Voor alle verkeer en voor alle voetgangers. Dat komt, iemand heeft bedacht dat dat goed is voor de weidevogels: tijdens het broedseizoen moet je die zoveel mogelijk rust geven. En dus moet je wandelaars, joggers, honden en fietsers weren.

Nu wil het geval dat het broedseizoen al lang afgelopen is. En toch zijn de hekken aan weerszijden van het pad nog steeds dicht. Tot kennelijke grote frustratie van velen.

De hekken zijn de laatste dagen volgekalkt door teleurgestelde mensen. "Natuurmalloten" heeft iemand met grote letters erop geschreven. En "waarom is dit hek nog steeds dicht". Het maatschappelijke draagvlak voor deze jaarlijkse afsluiting brokkelt snel af. De Wijkraad Molenwijk stelt op hun website mensen in de gelegenheid om aan te geven of ze vinden dat het pad volgend voorjaar weer afgesloten zou moeten worden. Ik ken de uitslag al.

De Giro komt naar Utrecht...

... en daar maken we dus een liedje over.

The Gasoline Brothers - In Our Town

De vrolijke Utrechtse band The Gasoline Brothers is natuurlijk blij dat de Giro d'Italia naar Nederland komt. Op 9 mei is in die stad de finish van de tweede etappe. Daar moesten onze vrienden, die al zoveel te danken hebben aan het wielrennen, natuurlijk een liedje over maken. Vandaag kwam dat liedje officieel uit als de nieuwe single: In Our Town.

Prima! Allemaal downloaden en luisteren en genieten. En als je dat gedaan hebt, dan kun je ook nog een leuk wielrenfilmpje bekijken.

... en die Giro komt niet naar Haarlem

Het is dus eigenlijk om jaloers op te zijn: wel naar Utrecht en naar Amsterdam en naar Zeeland. Er komt helemaal niks naar Haarlem, ook het Glazen Huis 2010 niet. Haarlem Sportstad zou een mooi motto zijn, maar ik heb niet begrepen dat in ons lokale coalitieakkoord (D66, PvdA, VVD en GroenLinks) daar iets over staat. Gemiste wielerkans. Niks topsport in Haarlem.

Een korte weg naar de champignons

Vanmiddag wandelend kennisgemaakt met een stukje van de binnenstad van Haarlem dat ik nog helemaal niet kende. We hadden de auto geparkeerd aan de Koudenhorn, een eindje naast het politiebureau. En vandaar wilden we naar de winkels in de Grote Houtstraat en zo. De gemakkelijkste wandelroute is dan langs het Spaarne tot aan de Damstraat. Maar dan maak je een paar vreemde bochten. Er zou toch een kortere route moeten zijn. Op goed geluk en een klein beetje op puur mannelijke oriëntatie-intuïtie –ik ben gek op woorden met zowel trema’s als koppeltekens– liepen we door de smalle straatjes en steegjes rond de Bakenesserkerk, over een klein bruggetje, langs de pittoreske gracht en stonden plotseling vlakbij de Philharmonie. Een erg leuk stukje van de stad. Moeilijk te vinden, maar zeer de moeite waard. En een heel stuk korter dan de route buitenom langs het water.

Enkele ogenblikken later zaten we aan een heerlijk lunchgerecht bij Grand Café Brinkmann op de Grote Markt. Het leven is verrukkeluk.

Zero naar (Wijk aan) C

iamzero is lekker bezig in Wijk aan Zee; de (Haarlemse) krant(en) staan er vol van. Hij staat met nog drie partijen voor de boeg met 5½ uit 6 aan kop in groep 1A. En hij gaat dus voor promotie naar de grootmeestergroep C. Onderschat niet wat dat betekent: dan staan zijn uitslagen dus op Teletekst (pagina 693)!

Zijn partij van afgelopen zondag, de derde ronde, was er bijvoorbeeld één om trots op te zijn (en dat is-tie dus ook):

link: Never change a winning beard.

En dan zijn er nog cynici die beweren dat er in Haarlem geen klimaat voor topsport zou zijn!

Rood-blauw in de kou

Het is zover: de HFC Haarlem is failliet. Na maandenlang spartelen. De club heeft een flinke schuld en het lukt niet om een goed plan te maken waarmee die schuld kan worden weggewerkt. Ondanks alle inspanningen van de betrokkenen, zowel bestuurders als sponsors als, niet in de laatste plaats, de supporters. En dan is het net een echt bedrijf: dan gaat de stekker eruit en is het einde oefening. Spelers en medewerkers staan op straat, de club is met onmiddellijke ingang uit de Jupiler-competitie gehaald.

Veel Haarlemmers hadden de belangstelling voor het wel en wee van de club al twintig jaar geleden verloren. Jarenlang leidde de club een onopvallend bestaan in de marge van het Nederlandse profvoetbal, in die kelder die ze Jupiler-League noemen. Maar er was natuurlijk nog wel een handjevol supporters waarvoor de club belangrijk was. Voor hen is dit faillissement een drama. En voor de betrokken medewerkers, die hun baan kwijtraken, is het dat natuurlijk ook. Maar voor het overgrote deel van de Haarlemmers zal het niet veel verschil maken. Ze gingen toch al nooit naar het stadion.

Bij sommigen lopen de gemoederen hoog op. Nu de fase "redden wat er te redden valt" is afgesloten, begint er een nieuwe fase: "wiens schuld is dit?" Veel vingers wijzen naar het gemeentebestuur, dat als eigenaar van het stadion onbehoorlijk gehandeld zou hebben. Zal wel een kern van waarheid in zitten, alhoewel de eerste verantwoordelijkheid natuurlijk bij het bestuur van de club zelf ligt.

Het faillissement komt net op tijd om de thuiswedstrijd van aanstaande zondag tegen Telstar, toch altijd een hoogtepuntje in het seizoen, geen doorgang te laten vinden.

Hier de reacties op de website van het Haarlems Dagblad voor een onthutsende kijk op de emoties die het faillissement oproept in de stad.

The Harlem Shuffle en de Gentleman Loser

We zijn weer in Haarlem. Gisterenmorgen om negen uur reden we vrolijk weg uit Héviz, met het voornemen om in twee dagen naar huis te rijden. Onderweg zouden we ergens een hotel zoeken om te overnachten. Ik had gepland dat we aan het einde van de middag in Beieren zouden zijn, en dan zouden we daar wel zien. Mijn plan klopte: zo rond half zes waren in de regio Oberfranken, iets voorbij Neurenberg, en we besloten dat het tijd was om een plekje te vinden. Dat bleek onverwacht niet eenvoudig.

Mijn navigatiesysteem heeft zo'n handige functie: "POI nabij cursor". Klinkt als ingewikkelde geheimtaal, maar blijkt na bestudering van de gebruiksaanwijzing een zoekmogelijkheid te zijn naar points of interest, in categorieën als restaurants, tankstations, hotels, in de nabijheid van je huidige positie. Daar maakten we dus enthousiast gebruik van. En zo kregen we een lijst met alle hotels van Duitsland, oplopend gesorteerd op rijafstand vanaf waar we waren. Eén voor één reden we ze af en we werden niet vrolijker: de eerste "zag er niet uit", volgens El, "moet je zien: wat een afbraak, daar ga ik niet in!" De tweede op de lijst, in het dorpje met de onvergetelijke naam Schnabelwaid, was het Schlosshotel, dat er geweldig uitzag, "aber leider kein Zimmer frei". De derde, we waren inmiddels in de stad Bayreuth aangekomen (inderdaad: augustus is daar de maand van de Wagner Festspiele), was het Grunau Hotel, een hotel in een afgelegen winkelcentrum, boven een Schlecker-drogist, en dat zag er van dichtbij zeer onaantrekkelijk uit.

We raakten allebei geïrriteerd, gelukkig niet op elkaar. Maar uiteindelijk leek het bij de vierde POI op het lijstje raak: we reden de parkeerplaats op van een prachtig uitziend hotel aan de rand van een vriendelijk dorpje. Overdadige geraniums op de balkons, weinig auto's voor de deur; hier zouden we een aangename zomeravond kunnen doorbrengen. Totdat ik dat kleine bordje bij de ingang van de parkeerplaats zag: "Betriebsurlaub". Dit was het toppunt! We besloten om onze pogingen te staken; we hadden immers in Haarlem een bed? Een beetje moving to the left, moving to the right, even shaken met de tail feather en hup! de autobahn weer op.

Om zeven uur reden we weg uit Bayreuth. Onderweg natuurlijk muziek op. Scott Walker, Bob Dylan (El bleek Nashville Skyline prima te appreciëren, Infidels bleek een Talbrücke zu weit). En toen, heel toevallig én toepasselijk kwam Steely Dan aan de beurt: "Tell me where are you driving, midnight cruiser? Where is your bounty of fortune and fame? I am another gentleman loser, drive me to Harlem or somewhere the same." Toen was het zo rond twaalf uur, in de buurt van Gelsenkirchen.

Om kwart over twee vannacht waren we weer thuis.

Kerstnachtmisser

Veel teleurgestelde gezichten vannacht op de Grote Markt: de traditionele Haarlemse kerstsamenzang is niet meer wat het geweest is. Veel mensen gingen jaarlijks op kerstavond naar het Nieuwe Kerksplein om daar met zijn allen de traditionele kerstliedjes te zingen. Kling klokjes tingelingeling, De herdertjes lagen bij nachte. Uit volle borst natuurlijk. De toeloop was zo groot dat de organisatie vorig jaar tot de conclusie kwam dat het niet langer mogelijk was om op die plek aan de minimale voorwaarden voor veiligheid te voldoen. De kerstsamenzang was té populair geworden.

Maar gelukkig, er zijn nog meer pleinen in Haarlem en de kerstsamenzang werd in 2007 verplaatst naar de Grote Markt. Opzet bleef hetzelfde. De liedjes ook. Groot succes.

En dus togen we gisteravond weer naar de stad. We wilden weer zingen en glühwein drinken. En met ons vele anderen. Om twaalf uur was het plein vol. Maar het werd niet helemaal wat we ervan hadden verwacht. Het eerste vege teken was het boekje met de teksten van de liedjes, zeg maar de liturgie. Alle jaren hadden we het gedaan met hetzelfde witte boekje, met dezelfde liedjes, in dezelfde volgorde, met dezelfde teksten, opgeschreven met dezelfde typfouten. Tradities bouw je immers zorgvuldig op. Maar dit jaar was het boekje rood, met andere liedjes. Wat krijgen we nou? Nattigheid. Al snel zagen we dat de begeleiding dit jaar ook anders dan anders zou zijn. Geen harmonieorkest op een verhoog, maar een elektrische band op een podium en een PA-systeem. Waar is de Spaarnebazuin? Nog meer nattigheid.

Na vier liedjes uit de oude doos (Wij komen tezamen, Stille nacht heilige nacht -beide volgens de katholieke tekst, heel fout op die historische plek-, Nu sijt wellecome en Gloria in Excelsis Deo) met pianobegeleiding (!), nam de band het over. Ze speelden het ene na het andere moderne Amerikaanse kerstliedje. Leuk gebracht hoor, daar niet van, maar van een volkssamenzang was geen sprake meer. Wij taaiden al snel af naar café Koops en likten daar onze samenzangwonden. Net als vele anderen. De teleurstelling sloeg zelfs om in verontwaardiging. "Zo breng je dus een mooie traditie om zeep." En "Zodra de commercie het overneemt is het afgelopen met de sfeer". Volgend jaar gaan we gewoon weer naar het Nieuwe Kerksplein in de Vijfhoek.

Nutteloze dosering

Op de A9 van Alkmaar naar Amstelveen staat elke werkdag ’s morgens een lange file. Soms lang, soms nog wat langer. Gewoon, hij staat er altijd. De plannenmakers van Rijkswaterstaat willen daar graag iets aan doen. En dus hebben ze een onzalige oplossing bedacht: toeritdosering. Verkeerslichten gaan ervoor zorgen dat auto’s moeten wachten op de aanvoerwegen naar de A9, voordat ze mogen aanschuiven in de file. Boven de N205, vanuit Haarlem-Zuid naar de A9 hangen die verkeerslichten al een paar maanden. Ze deden het al die tijd nog niet. Maar op 27 oktober zou het zover zijn, dan zou het systeem in gebruik worden genomen. Gisteren dus.

Laat ik vooropstellen dat ik geen specialist ben op het gebied van verkeersstromen. Dus misschien is het wel onzin wat ik ervan denk. Maar mijn verwachting is dat automobilisten vanuit Haarlem geen baat zullen hebben bij dit filebestrijdingsmiddel. Het effect zal zijn dat de wachttijd op die toerit toeneemt. En die wachttijd is al aanzienlijk. De vraag is niet of er een rij zal staan op die N205, maar hoe lang die rij zal zijn. Haalt die rij de verkeerslichten bij de kruising met de Prins Bernhardlaan?

27 oktober kwam en ging. Zonder dat het doseersysteem in gebruik werd genomen. Een voorlopige zegen voor de Haarlemse automobilist. In de berichtgeving rond het project heb ik niets vernomen over de reden. Zou het uitgesteld zijn? Afstel misschien?

Dierendag

Op 4 oktober van het jaar 1226 overleed Franciscus van Assisi, vierenveertig jaar oud. De man die al bij leven als een heilige werd beschouwd. En die vandaag de dag nog steeds binnen de katholieke kerk als een van de heiligsten van alle heiligen geldt. Hij werd bekend, geliefd, als de man die alle materialisme afzwoor en die een principiële liefde voor de natuur predikte. De eerste groene heilige, zeg maar.

Er bestaan veel verhalen over het leven van de heilige. Betrouwbaar en minder betrouwbaar, de meeste erg bekend. Zoals dat hij tot de vogels predikte, en dat deze op hem toe kwamen om te luisteren. Een veel minder bekend verhaal over zijn leven betreft zijn relatie tot Haarlem. Hij heeft namelijk meegedaan aan de Vijfde Kruistocht, ongewapend. Als een soort aalmoezenier / onderhandelaar was hij deelnemer aan het beleg en de verovering van Damiate, het finest hour van de Hollandse graaf Willem I.

Het lied van de dag: Scott Walker - Angels of Ashes

"And he walked liked St. Francis, with love."

Future Legend

Enkele nieuwsfeitjes van de afgelopen week in en rond Haarlem. Vreemde gaslucht waargenomen. Overlast van rondhangende jongelui in de Meerwijk. Ratten zo groot als katten in de buurt van de Zijlweg. En het voortbestaan van de poffertjeskraam op de Grote Markt wordt bedreigd. Haarlem = Hunger City. Wil de echte Haarlemse Halloween Jack nu opstaan?

And in the death As the last few corpses lay rotting on the slimy thoroughfare The shutters lifted in inches in Temperance Building High on Poacher's Hill And red mutant eyes gaze down on Hunger City No more big wheels Fleas the size of rats sucked on rats the size of cats And ten thousand peoploids split into small tribes Coveting the highest of the sterile skyscrapers Like packs of dogs assaulting the glass fronts of Love-Me Avenue Ripping and rewrapping mink and shiny silver fox, now legwarmers Family badge of sapphire and cracked emerald Any day now

Strandwal

Aardkundig gemodder

Het Kennemerlandse is deze week opgeschrikt door een zeer spraakmakend incident: de monumentale strandwal van Spaarnwoude is ernstig beschadigd bij graafwerkzaamheden. Onherstelbaar. Het alarmerende bericht over deze grove aantasting van ons unieke Noord-Hollandse aardkundige monument in de interneteditie van het Haarlems Dagblad was al voor zeer veel lezers aanleiding om geëmotioneerd te reageren. Foei! Schande! Drama voor ons nageslacht!

Met een shovel of zo heeft iemand wat graafwerkzaamheden uitgevoerd. En daarbij heeft hij/zij een stuk zand afgegraven. Da's alles.

Het dorpje Spaarnwoude blijkt dus op een zeer oude strandwal te liggen. Vijfduizend jaar geleden, zo aan het einde van de laatste ijstijd, waren daar de duinen langs de Noordzeekust. Inmiddels is de zee een aardig stukje opgeschoven naar het westen. En in dat opschuifproces zijn op verschillende plaatsen oude strandwallen achtergebleven. Noord-zuid, evenwijdig aan de kust. En tussen die strandwallen bevinden zich veengebieden. De binnenstad van Haarlem is ook gebouwd op zo'n strandwal.

Op de strandwal van Spaarnwoude staat de beroemde Stompe Toren. Goed zichtbaar vanaf de A9, die er vlak langs loopt, tussen de knooppunten Rottepolderplein en Velsen. Op de onderstaande foto van die Stompe Toren kun je goed zien dat de bodem onder de toren een stukje hoger is dan de bodem in de de omgeving. Dat is dus die strandwal.

En nu is er dus een stukje oud zand weg. Drama? Ach, alles is relatief.

Altijd raak!

Ruud Geels, altijd raak! - de biografie van een vergeten topscorer (2007)

Tussen 1966 en 1983 speelde Ruud Geels betaald voetbal. Zestien seizoenen, waarin hij belachelijk veel doelpunten maakte. Bij Telstar, Feyenoord, Go Ahead, Club Brugge, Ajax, Anderlecht, Sparta, PSV, NAC. Hij scoorde overal en altijd.

Theo Vaessen schreef een biografie over deze bijzondere voetballer. Geels groeit op in Haarlem-Noord, straatvoetbalt in het Julianapark en op het Pretoriaplein. Als zeventienjarige gaat-i in 1966 als aanstormend talent bij Telstar spelen en scoort er direct op los. En dat scoren, dat blijft-i nog jaren doen. Bij alle topclubs in Nederland en België. Leuk om te lezen.

Geels blijkt een gewone jongen. Geen kapsones, geen dikdoenerij. Eerder het tegengestelde: timide, onzeker. De auteur beperkt zich niet tot een droge opsomming van contracten, wedstrijden en doelpunten, maar ook de persoon van de voetballer komt aan bod. Leest lekker weg.

Wat wel irritant is dat veel hoofdstukken beginnen met een herhaling van het einde van het voorafgaande hoofdstuk. Als een soort "previously on ...", wat je wel eens ziet bij tv-series.

Maar wat ik dan wel weer erg leuk vind is de beschrijving van de eerste seizoenen bij Telstar. Met foto's! Met een vergrootglas heb ik de foto's van de scorende Geels bestudeerd om te zien of ik mezelf als tienjarig knulletje tussen de toeschouwers kon terugvinden (niet dus). Op één van die foto's wel het indrukwekkende scorebord van het Sportpark Schoonenberg: de T-mast met omhooggehesen mandjes die links V (voor) en rechts T (tegen) de stand aangeven.

Het boek gaat natuurlijk vooral over doelpunten maken. Geels maakte er meer dan zeshonderd in officiële wedstrijden. Bij het boek zit een fraaie dvd waarop een compilatie van veel van die goals te zien is. Smullen!

Veel van die goals uit de Ajax-periode zitten ook in dit filmpje:

Basbalalaika

het Trio St. Petersburg, straatmuzikanten

Het winkelen in de Haarlemse Grote Houtstraat werd vandaag aangenaam opgefleurd door een drietal muzikanten. Vlakbij de Kunsthal stonden ze te spelen. Het Trio St. Petersburg. En het meest opvallende aan hun droevige stemmende melancholische Russische muziek was de enorme basbalalaika die een van de drie bespeelde. Wat een joekel van een ding! Nog nooit gezien, zelfs nog nooit van gehoord. Maar wat een prachtig instrument. Drie kabeldikke snaren; je moet echt zeer stevige vingertoppen hebben om daar fatsoenlijk en pijnloos op te kunnen spelen.

Mottig

Vanmiddag gezien in de Boerhaavewijk: drie metershoge bomen van top tot teen bedekt met allemaal vieze dunne draden als van een spinnenweb. Ook op het gras tussen de bomen. En op de stammen van de bomen krioelde het van allerlei kleine beestjes. Het zag er allemaal zéér onsmakelijk uit. "En de Gemeente doet er helemaal niets aan!", verzuchtte een onthutste wijkbewoner, die zijn dochtertjes uit voorzorg uit de buurt van het plantsoentje probeerde te houden.

Het blijkt het werk van de spinselmot te zijn. Een onooglijk, miezerig insectje, dat in deze tijd van het jaar het jonge blad tot voedsel neemt en het web gebruikt als bescherming tegen vogelvraat. Ingenieus, doch weinig elegant.

De spinselmot is geen bedreiging voor de volksgezondheid. En bestrijden, met chemicaliën dus, is dat in feite wel. Vandaar dat ik begrip kan opbrengen voor het gemeentebeleid om dit maar op zijn beloop te laten. Over een paar weken is het allemaal weer weg. En de boom maakt dan gewoon weer nieuwe blaadjes. Ook die heeft er geen blijvende schade van.

Uitgestopt

Gelukkig, de boekenweek zit erop. We kunnen weer normaal doen. Ik heb het inmiddels helemaal gehad met al die oude menschen. Oude auteurs genoeg, al valt er zo af en toe wel een romanschrijver of dichter om. Maar dat heb je nou eenmaal met oude menschen; risico van het vak. Maar de bright side is: de spoeling wordt dunner. Zelden heeft een abstract boekenweekthema zo duidelijk de eigen werkelijkheid in stervende lijve getoond aan het grote publiek: literatuur is van oude mensen - de Nederlandse roman leidt een kwijnend inteeltbestaan in een steeds beperkter groepje incrowd. Literair en elitair zijn zelfs bijna een anagram van elkaar.

Natuurlijk heb ik wel een boek aangeschaft (Leo Blokhuis' Grijsgedraaid), want een boekenweekcadeautje laat ik me niet ontgaan. Op de dag dat uitgerekend in Haarlem het 25 miljoenste boekenweekgeschenk werd uitgereikt. Maar niet aan mij: ik kocht het boek bij V&D, terwijl de mijlpaalprijs driehonderd meter verderop werd uitgereikt bij De Vries. Op de paal, zullen we maar zeggen.

We kunnen vanaf vandaag weer een jaar lang normaal doen over intellectuele boeken. Gewoon bespreken in het zoveelste achterafkatern van de zaterdaguitgave van de krant, dat katern dat toch niemand leest. Zo'n katern dat wordt gedrukt op van dat vervelende glimmende papier, zodat het nog niet eens geschikt is voor de kattenbak. Gaat zo bij de oude kranten. We blijven hopelijk weer een jaar lang verschoond van dikdoenerige auteurs op tv. Van die gesprekken die nergens over gaan en die niemand begrijpt. Pure zendtijdverspilling. Hoeveel voetbalwedstrijden zou je daarvoor in de plaats niet kunnen uitzenden!

En ook Le tour de Franz is weer back to normal.

Kleine Hout

Vanavond gegeten in de stad. In eetcafé Kleine Hout. De auto in de Appelaar, en dan een klein stukje wandelen. Langs allerlei drukke en wat minder drukke cafeetjes, snackbars, restaurants, coffee shops, etalages.

In Kleine Hout was het heel erg rustig, we waren bijna de enige bezoekers. Onbegrijpelijk, want je wordt er gastvrij ontvangen, je kunt er prima eten en drinken, en de prijzen zijn zeer redelijk.

Onder het genot van wat sfeervolle muziek (Trijntje, Buena Vista Social Club) hebben we met zijn tweetjes aangenaam gedineerd. Deze houden we erin.

En omdat ik vanmiddag al gezien had hoe Feyenoord kansloos van NEC verloor, vond ik het helemaal geen probleem dat ik RTL Voetbal vanavond niet heb gezien.

Amerikaanse toestanden

Manhattan aan het Spaarne - deel 2

Harlem Underground is niet het enige megalomane project in Haarlem. Er is ook al enige tijd sprake van de bouw van een enorme wolkenkrabber op de plaats waar nu het Winkelcentrum Schalkwijk staat. Een woontoren van 120 meter hoog. ING Real Estate en de gemeente Haarlem hebben het ontwerp klaar en deze week gepresenteerd.

Dat gaat wat worden. Vanuit het raam van onze keuken zullen we dit enorme gevaarte goed kunnen zien. Dichtbij genoeg om van deze ingrijpende verandering van de skyline van Schalkwijk te kunnen genieten. En voldoende ver weg om er totaal geen last van te hebben.

Prima plan.

Het shirt van de international

We kaarten in de kantine van de voetbalclub HFC EDO. Aan de muur schuin achter de bar naast de kapstok hangt achter glas een bijzonder voetbalshirt. Niet in de roodzwarte clubkleuren, maar in een nogal vale kleur oranje. Het is het shirt dat oud-EDO-speler Henk Schijvenaar droeg in de tijd dat hij uitkwam voor het Nederlands Elftal. Schijvenaar kwam achttien keer uit voor Oranje. De eerste keer was op 4 mei 1947 in een met 2-1 verloren wedstrijd in en tegen België. De laatste keer was ook tegen België, op 25 november 1951. In Rotterdam gespeeld, 6-7(!). In die wedstrijd brak Henk zijn been: einde interlandcarrière.

Schijvenaar is één van de slechts drie spelers die zowel voetballend als honkballend het Nederlands team haalde. (huiskamervraag: wie waren de andere twee?)

Anekdote: De populistische Rotterdamse scheidsrechter Dirk Nijs vond tijdens een competitieduel uit de jaren vijftig dat de Haarlemse international Henk Schijvenaar wel erg fors tekeerging. Het was tien minuten voor rust. Nijs floot bij een te stevige tackle van Schijvenaar. "Henk, je krijgt nu de zoveelste vrije schop tegen. Ik wil dat je tot de rust geen bal meer raakt. Doe je het toch, dan fluit ik." "Dat kunt u niet maken, meneer Nijs," zei Schijvenaar, "Welke spelregel is dat?" Onverstoorbaar repliceerde Nijs dat alleen hij over de spelregels ging. "Dan kan ik er beter uitgaan," somberde Schijvenaar." "Dat moet jij weten, maar ik blijf," zei Nijs. Schijvenaar bleef ook, maar de rest van de wedstrijd had de fluitist geen kind meer aan de bestrafte speler.

Het is een heel mooi shirt. Een prachtige goudkleurige leeuw, een veter waarmee de boord dichtgestrikt kan worden. Zoiets verwacht je toch niet in de kantine.

De serieoplichter

Het gebeurde al weer een paar maanden geleden. Onze hele portiek was in rep en roer. Want één van onze alleenstaande buurvrouwen had zich laten inpalmen door een oplichter. Hij zei dat-ie directeur van een vuurwerkevenementenbedrijf was. En dat-ie relaties in de allerhoogste kringen had. Ze zouden samen dit en ze zouden samen dat. De meningen over dit persoon waren verdeeld: de buurvrouw was in de wolken, alle anderen vonden het helemaal niks. Zo was er onder andere crisisberaad bij ons thuis. Hoe moesten we dit aanpakken? Research via internet leverde al snel voldoende argumenten om ook de buurvrouw ervan te overtuigen dat ze met een charlatan van doen had. Aangifte bij de politie, inval in het portiek, geboeid afgevoerd. Spektakel in de Molenwijk. Opgeruimd staat netjes, dachten we allemaal. Nooit meer iets van gehoord.

Tot vanmorgen. Vandaag berichtte het Haarlems Dagblad over een serieoplichter die gisteren voor de Haarlemse rechtbank een jaar gevangenisstraf hoorde eisen. Dat was dus onze vuurwerkevenementsdirecteur. De man wordt omschreven als een zeer geroutineerde serieoplichter. Niet alleen slachtoffers in Haarlem, maar ook in Rotterdam, in Limburg. In Duitsland blijkt hij al eens veroordeeld te zijn. Maar hij ontkent alles.

De man zou het begrepen hebben op alleenstaande vrouwen. Zijn advocaat had daartegen een bijzonder verweer: "Mijnheer is nu eenmaal hetero, en op zoek naar wat warmte en geluk. Natuurlijk val je dan op alleenstaande vrouwen." Heeft ze onze buurvrouw wel eens gezien?

Nou, voor mij staat vast dat-ie hartstikke fout zat. Met zijn mooie praatjes. We horen over twee weken of de rechter dat ook vindt.

Naschrift 15 feb: de rechter vond ook dat-ie fout zat. Gevangenisstraf, één jaar. Net goed.

Harlem Underground

Met het OV van Haarlem naar Schiphol? De Zuidtangent zorgt ervoor. Sneller dan de trein het kan. De bussen van die Zuidtangent hebben een geheel vrije baan, vanaf de rand van Haarlem, via Hoofddorp naar Schiphol. En dan gaan ze nog verder naar Amsterdam-Zuid-Oost. Met een zeer hoge frequentie, iets van tien bussen per uur of zo. Dat betekent dat je als gebruiker geen dienstregeling of zo hoeft te weten; je gaat er gewoon heen en je hoeft nooit lang te wachten voordat er een bus komt. De lijn is zéér succesvol. Er is eigenlijk maar één probleempje en dat is het gedeelte van het traject vanaf het NS-station in Haarlem naar de rand van de stad. Want voor dat stukje heeft de Zuidtangent geen eigen baan en moeten de bussen zich tussen het gewone verkeer door de smalle straten van de stad wurmen. Gevolg: tijdsverlies. In twintig minuten van Schiphol naar de rand van de stad en dan nog eens vijftien minuten om bij het NS-station te komen. Die verhouding klopt niet. En daar is maar één oplossing voor: een tunnel graven, onder de stad door.

Maar dat betekent nogal wat. Zo'n tunnel gaat heel veel geld kosten, de bouw zal zeer veel overlast met zich meebrengen. En zie het maar eens eens te worden over het tracé voor zo'n tunnel. De betrokken overheden (gemeente, provincie) zien zo'n tunnel wel zitten. Plannen voldoende. Geld nog niet, maar ook daar wordt aan gewerkt.

Ik ben in principe voorstander van een tunnel. Want hoe het nu gaat is geen goede oplossing. Een alternatief zou nog zijn om de bussen slechts tot aan de rand van de stad, zo ergens bij de Olympia-sportvelden te laten rijden. Maar daarmee zou de verbinding met de trein en de overstapmogelijkheden met de lokale buslijnen verloren gaan, en dat lijkt me zeer ongewenst.

Dus laat die tunnel maar komen. Ik volg met buitengewoon veel interesse alle plaatjes en tekeningen over tunneltracé's. Zoals hiernaast. Ik wens onze bestuurders veel wijsheid, doorzettingsvermogen en succes.

Leuk project! Manhattan aan het Spaarne