dinsdag

Nutteloze dosering

Op de A9 van Alkmaar naar Amstelveen staat elke werkdag ’s morgens een lange file. Soms lang, soms nog wat langer. Gewoon, hij staat er altijd. De plannenmakers van Rijkswaterstaat willen daar graag iets aan doen. En dus hebben ze een onzalige oplossing bedacht: toeritdosering. Verkeerslichten gaan ervoor zorgen dat auto’s moeten wachten op de aanvoerwegen naar de A9, voordat ze mogen aanschuiven in de file. Boven de N205, vanuit Haarlem-Zuid naar de A9 hangen die verkeerslichten al een paar maanden. Ze deden het al die tijd nog niet. Maar op 27 oktober zou het zover zijn, dan zou het systeem in gebruik worden genomen. Gisteren dus.

Laat ik vooropstellen dat ik geen specialist ben op het gebied van verkeersstromen. Dus misschien is het wel onzin wat ik ervan denk. Maar mijn verwachting is dat automobilisten vanuit Haarlem geen baat zullen hebben bij dit filebestrijdingsmiddel. Het effect zal zijn dat de wachttijd op die toerit toeneemt. En die wachttijd is al aanzienlijk. De vraag is niet of er een rij zal staan op die N205, maar hoe lang die rij zal zijn. Haalt die rij de verkeerslichten bij de kruising met de Prins Bernhardlaan?

27 oktober kwam en ging. Zonder dat het doseersysteem in gebruik werd genomen. Een voorlopige zegen voor de Haarlemse automobilist. In de berichtgeving rond het project heb ik niets vernomen over de reden. Zou het uitgesteld zijn? Afstel misschien?

In de selectie

iSELECT, David Bowie

iSELECT - David Bowie (2008)

In juni kwam de Engelse krant Mail on Sunday met een aardigheidje: een gratis cd'tje. Op die cd twaalf Bowie-songs, door Bowie zelf geselecteerd uit zijn omvangrijke oeuvre. Erg aardig van de krant. Maar voor de niet-Britten op deze wereld om gek van te worden! Want hoe kom je als fan van buiten het Verenigd Koninkrijk aan die cd?

Daar wisten de platenbazen wel wat op: we zijn nu een paar maanden verder en de cd is over de hele wereld officieel uitgbracht, onder de titel iSELECT. Dus hebben we er weer een Bowie-compilatie bij, de zoveelste. En zoals bijna altijd, ook deze keer staan er weer enkele bijzondere tracks op. Twee stuks.

De eerste is Some Are, een opname uit de Low-sessies uit 1977. Geschreven samen met Brian Eno. Een ambient stuk dus, geheel in de stijl van Warszawa en Art Decade en zo. Met dit verschil, dat dit niet geheel instrumentaal is: Bowie zingt. Misschien niet de beste maar in elk geval een interessante song. Some Are was eerder verschenen als bonustrack op de Rykodisk-uitgave van Low uit 1991. Inmiddels al heel lang out-of-print.

De tweede is een remix van mijn favoriete track van het zo verguisde 1987-album Never Let me Down: Time Will Crawl. In deze remix is de gitaar van Peter Frampton nadrukkelijk naar voren gehaald. Het typische jaren 80-geluid, met de drumcomputers en synthesizers heeft plaatsgemaakt voor een moderne frisse gitaarsound. Het toch al uitstekende nummer is hierdoor nóg beter geworden.

De andere tien tracks op deze verzamelaar kennen we al van de albums. Het bijzondere van deze tien is het feit dát ze zijn gekozen. Want Bowie heeft niet zijn grote hitssuccessen geselecteerd voor deze compilatie. Lady Grinning Soul, The Bewlay Brothers, Teenage Wildlife, we komen in de uithoeken van 's mans repertoire. Eigenlijk alleen Life on Mars? en Loving the Alien zullen bij het publiek bekend zijn.

Er zit een mooi boekwerkje bij de cd, met daarin Bowie's persoonlijke toelichting op zijn keuze van liedjes.

Voer voor fans.

Tracklist:

Life on Mars? - Sweet Thing/Candidate/Sweet Thing (reprise) - The Bewlay Brothers - Lady Grinning Soul - Win - Some Are - Teenage Wildlife - Repetition - Fantastic Voyage - Loving the Alien - Time Will Crawl (MM remix) - Intro/Hang on to Yourself

zaterdag

Geklets over dope sucks

Regenjas FranzCunego wint vanmiddag op grandioze wijze voor de derde keer de Ronde van Lombardije. Het wielerseizoen zit erop; de renners gaan in winterslaap om volgend voorjaar weer helemaal fris aan een nieuw seizoen te beginnen.

Het was me het seizoen wel weer. Mooie koersen, maar ook veel dopingperikelen. We hoorden veel over bloedwaarden, epo, laboratoria, cera. En naarmate het seizoen vorderde ging het steeds minder over kopgroepen, demarrages en klassementen. De wielersport houdt grote schoonmaak, de dopingbestrijders boeken succes op succes, maar het effect blijkt averechts. In plaats van waardering en steun voor deze aanpak is er slechts hoon en afkeer.

En dat is jammer. Eindelijk lijkt het tij te keren. Maar met elk nieuw succes neemt de belangstelling voor deze sport verder af. Alle renners zijn verdacht. Dat ze bij controles schoon blijken te zijn betekent in de ogen van het publiek alleen maar dat ze nog niet gepakt zijn. "Want ze gebruiken allemaal", is de algemene mening. Dat is zo unfair voor die renners die zich wél aan de regels houden.

Een paar maanden rust aan het dopingfront komt op dit moment goed uit. En in februari zien we wel weer verder. Tot die tijd gaan we lekker schaatsen. Dat is tenminste een cleane sport. Zeggen ze (suggestieve opmerkingen maken kan ik ook).

vrijdag

De laatste mijlpaal

Vanmiddag was de officiële diplomauitreiking aan Dan: de bul. Hij heeft hiermee zijn studie communicatiewetenschappen aan de UvA succesvol afgerond. Meerdere trotse mensen vanmiddag in het Bushuis.

donderdag

House's Head

De aflevering van de tv-serie House M.D. van vanavond was bijzonder. Bij het begin zien we House in een stripclub, pratend met een paaldanseres. Hij is dronken, hij heeft een bloedend gat in zijn hoofd en hij kan zich niets meer van de laatste vier uur herinneren. Voor het behandelen van de patiënt-van-de-week gaat het erom dat-ie zijn geheugen weer moet terugkrijgen. Daarbij gaat hij zoals altijd rigoreus te werk. En dat levert fantastische tv op!

House on the bus

Medisch gezien waarschijnlijk allemaal een beetje op het randje, maar dat geeft in deze episode eigenlijk niets. Want de wisselingen tussen House's werkelijkheid en de memory-flashbacks hielden me op het puntje van mijn stoel. Hoogtepunt: Cuddy's strip-act.

Voor deze aflevering kregen de makers van de serie onlangs een prestigieuze Emmy-award. Meer dan terecht.

Het verhaal gaat verder in de aflevering van volgende week, Wilson's Heart. Gemaakt als "season finale", de laatste aflevering van seizoen 4. Don't miss it.

Classic Swamp rock

Vorige maand verschenen de heruitgaves van de zes klassieke albums van Creedence Clearwater Revival. Gemaakt in drie jaar tijd, tussen 1968 en 1970. Vier jongens uit de San Francisco Bay Area die muziek maken uit de moerassen van de Mississippi-delta. De uitvinders van de swamp-rock. Veel gitaren, simpele akkoorden, strakke vierkwartsmaten. Heel herkenbaar. En heel erg klassiek. Wanneer je ze nog niet op cd hebt, dan zijn dit de versies die je op de kop zou moeten tikken. Geluid is geweldig geremastered en er staan aardige bonustracks op.

Met terugwerkende kracht is het onwaarschijnlijk hoeveel goede muziek CCR in zo korte tijd heeft gemaakt.

De albums

  •  Creedence Clearwater Revival (1968)
  •  Bayou Country (1969)
  •  Green River (1969)
  •  Willy and the Poor Boys (1969)
  •  Cosmo's Factory (1970)
  •  Pendulum (1970)

Zes cd's. Passen precies in de cd-wisselaar van mijn auto.

Meer Creedence op Franz' World: klik hier.

woensdag

Nummer Acht

Tell Tale Signs, Bob Dylan

Tell Tale Signs - Bob Dylan (2008)

Sinds vorige week ligt al weer deel 8 van Dylans Bootleg Series in de schappen. Deze keer uit de periode van 1989 tot 2006. Rare and Unreleased is het thema van de bootleg series en dat betekent ook nu weer een aantal alternatieve versie, demo's, live-opnamen van liedjes die we al kennen van zijn officiële albums en een aantal liedjes dat nog niet eerder op cd stond.

En opnieuw wordt duidelijk dat Dylan bij het samenstellen van zijn studio-albums af en toe vreemde keuzes maakt. Want op deze Tell Tale Signs staan liedjes die om voor mij onbegrijpelijke redenen indertijd de cut niet hebben gehaald. Wat te denken van voor mij tot nu toe prachtige onbekende songs als Mississippi, Red River Shore en Miss the Mississippi. Ja, het onderliggende thema bij deze selectie lijkt 'rivieren' te zijn.

Veel liedjes van de Oh Mercy- en de Time Out of Mind-sessies waren kennelijk blijven liggen. En dat waren al van die uitstekende albums. Dit kan er nog wel bij.

Prima muziek, doet het erg goed op de iPod.

Tell Tale Signs is/komt er in vier versies. Voor twintig euro is er de enkele cd. Voor vijf euro meer heb je de 2-cd. Dan komt volgende week een 3-cd-versie in een doos met daarin ook een boekwerkje. Die kun je dan voor de (schandalige) prijs van honderddertig (!) euro kopen. En dan komt er ook nog een vinyluitgave. Mijn advies: de 2-cd.

Tracklist:

cd 1: Mississippi (unreleased, Time Out of Mind) - Most of the Time (alternatieve versie, Oh Mercy) - Dignity (demo, Oh Mercy) - Someday Baby (alternatieve versie, Modern Times) - Red River Shore (unreleased, Time Out of Mind) - Tell Ol' Bill (alternatieve versie van liedje van de North Country soundtrack) - Born in Time (unreleased, Oh Mercy) - Can't Wait (alternatieve versie, Time Out of Mind) - Everything is Broken (alternatieve versie, Oh Mercy) - Dreamin' of You (unreleased, Time Out Of Mind) - Huck's Tune (van de Lucky You soundtrack) - Marchin' to the City (unreleased, Time Out of Mind) - High Water (for Charley Patton (live, 23 augustus 2003, Niagara Falls, Ontario, Canada)

cd 2: Mississippi (unreleased versie #2, Time Out of Mind) - 32-20 Blues (unreleased, World Gone Wrong) - Series of Dreams (unreleased, Oh Mercy) - God Knows (unreleased, Oh Mercy) - Can't Escape from You (unreleased, uit december 2005) - Dignity (unreleased, Oh Mercy) - Ring Them Bells (live 17 november 1993, The Supper Club, New York, NY) - Cocaine Blues (live, 24 augustus 1997, Vienna, VA) - Ain't Talkin' (alternatieve versie, Modern Times) - The Girl on the Greenbriar Shore (live, 30 juni 1992, Duinkerken, Frankrijk) - Lonesome Day Blues (live, 1 februari 2002, Sunrise, FL) - Miss the Mississippi (unreleased, 1992) - The Lonesome River (met Ralph Stanley, van diens album Clinch Mountain Country) - 'Cross the Green Mountain (van de Gods and Generals soundtrack)

Fury Noir




Fury Noir
I'm just a space cadet, he's the commander

Meer Dylan op Franz' World: klik hier.

dinsdag

Jachtmaan

volle maanHet is vandaag volle maan. Vanwege de zware bewolking is het jammergenoeg niet goed te zien, maar ze is er wel. Het is de jachtmaan.

Want alle (volle) manen in het jaar hebben, net als de dagen en maanden, een naam. Een oeroud gebruik, dat tegenwoordig in onze contreien nog slechts in zwang blijkt bij beoefenaars van wicca. Vage meditaties en natuurrituelen.

Dat vage is allemaal niks voor Franz natuurlijk, maar een keurig geordend lijstje met maannamen, ja, dat is koren op Franz' molen. Alleen, waar vind je die namen? De Nederlandse wicca's maken er maar een boeltje van. Alleen op Amerikaanse websites kom ik echt bruikbare informatie tegen. Dus, dat moet dan maar het lijstje zijn:

January - Wolf moon
February - Ice moon
March - Storm moon
April - Growing moon
May - Hare moon
(Lepus' favoriet!)
June - Mead moon
July - Hay moon
August - Corn moon
September - Harvest moon
October - Hunter's moon
November - Snow moon
December - Winter moon

Drie manen per seizoen. En als er eens een vierde volle maan in één seizoen voorkomt, dan heet de derde van die vier Blue moon.

Gek op lijstjes. Met dank aan Neil Young.

Sip met een zonnig randje

De Zeeuwen kwamen er het eerst mee naar buiten: de provincie had wat spaarcentjes bij een inmiddels failliete bank staan. Daarna kwamen meer van dergelijke berichten, van overheden met grote en nog grotere deposito's bij IJslandse banken. Maar de immer ietwat megalomane Noord-Hollandse gedeputeerde Ton Hooijmaijers hoorden we nog niet. Wat een gepruts over die paar rotcenten, zal hij gedacht hebben. Nee, als je zoiets doet, dan moet je het goed doen. Rada's favoriete Gedeputeerde blijkt € 98,000,000 -zegge achtennegentig miljoen euro- aan spaartegoeden te hebben toevertrouwd aan buitenlandse banken die in problemen zijn gekomen: een gedeelte in IJsland en de rest bij de Duitse vestiging van Lehman Brothers.

Voor de Gedeputeerde in kwestie ongetwijfeld een moment voor gemengde gevoelens. Hij zal verantwoording moeten afleggen over het hoogstwaarschijnlijk verdwenen geld. Dat zal niet leuk zijn. Maar de keerzijde daarvan is dat hij dat misschien wel op de nationale televisie mag komen doen. Tsja, da's natuurlijk wel weer erg aantrekkelijk. In de Volkskrant noemen ze hem voorlopig Hooijmans, da's dan weer minder.

Uitnekschot

Er is geen andere aanpak mogelijk. Of je moet ze allemaal doodschieten”. De burgemeester van Gouda is cynisch. “En doodschieten is natuurlijk een onzinnig voorstel, ook al doen onzinnige voorstellen het electoraal goed.” Wilders had immers al voorgesteld om de soldaten uit Uruzgan terughalen om ze in de Goudse wijk Oosterwei de orde te laten herstellen. Maar de burgemeester vindt dat kennelijk niet zo'n goed plan.

De burgemeester gaat het op een andere manier aanpakken: gezinsbegeleiding met nadruk op repressie. “De vrijblijvendheid moet eraf, anders blijft de kraan openstaan die dit soort jochies levert. De productie in dit soort gezinnen is vrij hoog.” Maar hoe moeten we ons die aanpak dan voorstellen? Vanaf nu een kinderquotum-Chinese-stijl voor alle gezinnen in Oosterwei? Maximaal één jongetjeskind per gezin? En over hoeveel jaar zijn de problemen dan opgelost? Ik ben geen specialist op het terrein van het weer op de rails zetten van ontspoorde jongens. (In Gouda hebben ze overigens dit weekeinde kunnen oefenen met treinen). Ik zou dus ook niet weten of de aanpak van de burgemeester effectief kan zijn of niet. Ik wens hem en alle inwoners van Oosterwei er alleen maar veel succes mee.

Gezinsbegeleiding met nadruk op repressie kost natuurlijk wel wat. De burgemeester legt het uit: tien miljoen euro in vier jaar voor vijfentwintig probleemgezinnen. Even rekenen, dat komt neer op € 100,000 per gezin per jaar. Niet echt goedkoop. Dat doet het ongetwijfeld electoraal wat minder goed.

Wat me ook opvalt is de woordkeus van de burgemeester. Geen wollig bestuursjargon, geen verbloemende woorden. Cynisme in plaats van formalisme. De burgemeester is boos. En dan niet zozeer op die vijftien rotjochies die opgroeien voor galg en rad, nee, de burgemeester is boos op die Haagse politici die zo goed weten te vertellen hoe Gouda problemen met uitschot moet oplossen.

Zullen we afspreken dat lokale overheden de lokale problemen oplossen en dat de Tweede Kamer zich voortaan zal buigen over landelijke zaken?

maandag

Ziek

Ik ben ziek. Hevige buikloop, koorts, algehele malaise. De kredietcrisis die zich tot nu toe tot de virtuele wereld van de internationale financiën beperkte, manifesteert zich nu in mijn reële wereld.

En blijkt besmettelijk: ook El is geveld.

We hebben dringend behoefte aan een internationaal gecoördineerd reddingsplan.

zondag

Sip

De provincie Zeeland heeft vijf miljoen euro bij de failliete Amerikaanse bank Lehman Brothers staan. "Dat is een behoorlijk bedrag en ik kan nu weinig zeggen over wat er gaat gebeuren", zei de Zeeuwse gedeputeerde Toine Poppelaars vandaag. Hij keek er ongetwijfeld een beetje sip bij. Want dat geld, dat is wel weg natuurlijk.

Vijf miljoen euro. Driehonderdvijftigduizend inwoners. Of de Zeeuwen even allemaal € 14,28 per persoon willen overmaken op de bankrekening van de Provincie.

zaterdag

Dagboek

In februari besloot El om een van haar nieren af te staan. Aan Aad. En die beslissing bleek het begin van een ingrijpend, gecompliceerd en spannend project. Een project dat nog niet is afgelopen.

Vanaf maandag gaan we hopelijk de laatste fase in, de uitvoering. Via een weblog kunnen geïnteresseerden deze fase van het project volgen. Waarschijnlijk niet van dag tot dag, maar toch wel regelmatig nieuws over hoe het Aad en El vergaat.

lees hier: Dagboek Niertransplantatie.

vrijdag

De basis

Snapt iemand er nog iets van? Over de hele wereld stellen overheden honderden miljarden beschikbaar en de koersen blijven dalen. Bankdirecteuren rollen over elkaar heen om te verklaren dat hun bank nog steeds volledig betrouwbaar is, maar niemand die nog een aandeel wil hebben. Al krijg je geld toe!

Kommer en kwel voor beleggers. "Wat ik nou zo leuk vind aan deze crisis," ving ik vanavond op in de voetbalkantine. "Deze keer zijn de rijke stinkerds de lul en zal het jan-met-de-pet allemaal een biet zijn". Of de kwalificatie "leuk" nou terecht is of niet, opvallend is het wel. Door de eeuwen heen was het altijd het proletariaat dat de échte klappen kreeg. Oorlog, recessie, voedselschaarste. In de voetbalkantine was men overigens unaniem over de kwestie van de Icesave-spaarders: onzin dat hun spaargeld gegarandeerd wordt, linksom of rechtsom, "van onze belastingcenten".

Wouter Bos moet oppassen. De VVD is enthousiast over zijn optreden als crisismanager, en de voetbalkantine heeft zo haar twijfels. Niet bepaald de natuurlijke positionering van een PvdA-leider.

dinsdag

Lepanto

De plattegrond van de metro van Rome leest als de index van een spannend geschiedenisboek. De blauwe lijn brengt je van EUR, langs onder andere Piramide, het Circo Massimo, Cavour en Collosseo. En aan de rode lijn vinden we bijvoorbeeld Cinecitta (film!), Barberini, Flaminio en Lepanto. Mooie namen, mooie verhalen.

Zoals Lepanto. 7 oktober 1571. Enorme zeeslag in de buurt van Patras, bij de ingang van de Golf van Korinthe. De Turken aan de ene kant, en de zeemachten van Spanje, de Kerkelijke Staat, Venetië en Genua, verenigd in de Heilige Liga aan de andere kant. Moslims tegen de Christenen. Een van de grootste zeeslagen ooit. En de Christenen wonnen. De Ottomanen werden verpletterend verslagen. De paus, thuis in Rome, was zo opgelucht, blij, tevreden, dankbaar, dat hij verordonneerde dat voortaan de maand oktober de Maria-maand zou zijn. Lepanto, keerpunt in de geschiedenis van Europa. Want wat zou er gebeurd zijn wanneer de Turken zouden hebben gewonnen?

Lepanto, nu niet veel meer dan de naam van een metrostation in Rome.

maandag

This is How you Disappear

30 Century Man

Scott Walker: 30 Century Man - Stephen Kijak (2006)

David Bowie, Radiohead, Jarvis Cocker, Brian Eno, Damon Albarn, Marc Almond, Alison Goldfrapp, Sting, Dot Allison, Simon Raymonde, Richard Hawley, Rob Ellis, Johnny Marr, Gavin Friday, Lulu, Peter Olliff, Angela Morley, Ute Lemper, Ed Bicknell, Evan Parker, Hector Zazou, Mo Foster, Phil Sheppard, and Peter Walsh. Zomaar wat namen van mensen die als "talking heads" in deze documentaire iets vertellen over Scott Walker. En dan is daar nog Scott zelf natuurlijk.

In deze docu gaan we zo'n veertig jaar mee met Scott Walker. Vanaf het begin, als jonge bassist in een bandje op de Los Angeles strip, via mega-stardom in Engeland, langs zijn lost years in de jaren vroege zeventig, naar een langzaam groeiende cultstatus als de avantgardist van nu.

Dit is écht een film voor fans. En voor muziekliefhebbers die eens willen begrijpen wat er nou zo bijzonder is aan die MOR-zanger waar je (groot)moeder zo'n enorme fan van was.

zaterdag

Shirtsponsor

"En dan het laatste nieuws: met de directie van Feyenoord heb ik inmiddels overeenstemming bereikt over het feit dat op de shirts van het eerste elftal niet langer Fortis maar ‘schatkist’ vermeld zal staan."

bron: Wouter Bos' BosBlog

De relatie Bos - Fortis - Feyenoord doet nogal wat stof opwaaien. Het consumenten-tv-programma Kassa! van vanavond behandelde kijkersvragen. Eén daarvan kwam van een Ajax-fan: "Sponsor ik nu ook via mijn belastinggeld die club uit Rotterdam?" Een financieel-specialist bleek het te hebben uitgerekend. "Ja, voor ongeveer 50 eurocent per jaar", was het antwoord. Hij keek er erg zuinig bij; hij moest kennelijk ook nog intern in het reine komen met dit voor hem misschien wel misselijkmakende besef.

Wouter Bos doet het natuurlijk geweldig deze dagen. Hij wordt gezien als dé crisismanager en gedraagt zich ook als zodanig. Hij onderhandelt scherp, beslist snel, handelt slagvaardig, communiceert duidelijk. In België zitten enkele betrokkenen er nu een beetje beteuterd bij. En andere Belgen zijn woest: hebben ze zich weer de kaas van het brood laten eten door die Hollanders!

Bos heeft een goede deal gesloten met de volledige overname van Fortis Nederland inclusief ABN Amro en de vroegere AMEV. Twee publieke doelstellingen: de continuiteit van het gehele Nederlandse financiele systeem, en er op termijn nog wat winst mee maken door het dan voor een hogere prijs weer te verkopen. Maar in het geheim streeft Wouter er natuurlijk ook naar om de financiele positie van Feyenoord niet verder te laten verzwakken.

Ik ben trots op onze Minister van Financien.

Dierendag

Op 4 oktober van het jaar 1226 overleed Franciscus van Assisi, vierenveertig jaar oud. De man die al bij leven als een heilige werd beschouwd. En die vandaag de dag nog steeds binnen de katholieke kerk als een van de heiligsten van alle heiligen geldt. Hij werd bekend, geliefd, als de man die alle materialisme afzwoor en die een principiële liefde voor de natuur predikte. De eerste groene heilige, zeg maar.

Er bestaan veel verhalen over het leven van de heilige. Betrouwbaar en minder betrouwbaar, de meeste erg bekend. Zoals dat hij tot de vogels predikte, en dat deze op hem toe kwamen om te luisteren. Een veel minder bekend verhaal over zijn leven betreft zijn relatie tot Haarlem. Hij heeft namelijk meegedaan aan de Vijfde Kruistocht, ongewapend. Als een soort aalmoezenier / onderhandelaar was hij deelnemer aan het beleg en de verovering van Damiate, het finest hour van de Hollandse graaf Willem I.

Het lied van de dag: Scott Walker - Angels of Ashes

"And he walked liked St. Francis, with love."

vrijdag

Durfkapitaal

Aandelen kopen met geleend geld. Riskant. Denk maar eens aan die LegioLease-drama's, want dat ging ook zo. Aandelen kopen om ze vervolgens weer zo snel mogelijk winst te verkopen. De doelstelling van hedgefondsen.

De Nederlandse staat leent vele miljarden op de kapitaalmarkt en koopt daarmee alle aandelen Fortis Nederland met alles erop en eraan. Wouter Bos aan het hoofd van een hedgefonds - hij durft wél. En hij gaat zich direct te buiten aan shareholder activism, hij gaat zich als aandeelhouder direct mengen in de besturing van de onderneming. De bedrijfsstrategie van Fortis Nederland schiet alle kanten op.

En het is natuurlijk niet een kwestie die alleen maar effecten heeft in Brusselse bestuurskamers en Haagse torentjes. Alles wat de heren bedenken en beslissen heeft directe consequenties voor gewone mensen. Ergens vorige maand namen we afscheid van een collega. Ze verliet ons project om voor Fortis te gaan werken aan één van de vele ABN Amro-integratieprojecten. Afgelopen maandag, na een paar dagen werken, stond ze op straat; project afgeblazen. En nu zal in opdracht van Wellink en Bos dat project weer worden opgepakt?!

Zouden ambtenaren meer verstand hebben van bankieren dan bankiers?

Bos Wellink Capital Management, voor al uw durfkapitaal.

Oud zeer

Dante Alighieri leefde van 1256 tot 1321. Hij was Florentijns politicus en dichter, maar werd in 1302 uit die stad verbannen. Na een geslaagde staatsgreep van de politieke partij die hij altijd had bestreden. Hij stierf als balling in Ravenna, waar hij ook begraven ligt. Sinds die tijd bestaat er twist tussen Florence en Ravenna om zijn lijk, maar Dante blijft voorlopig in Ravenna. In Florence is nog altijd een lege graftombe van hem te bezichtigen in de Santa Croce.

Vier jaar na zijn dood erkende Florence de grootheid van Dante. Het Florentijnse gemeentebestuur zendt sinds 1325 jaarlijks een kruik met olijfolie en een palmtak naar Ravenna met het verzoek om de stoffelijke resten van ‘Onze Grootste Zoon’ terug te geven 'opdat de beenderen een rechtmatige plaats krijgen' (zodat ze in de hierboven vernoemde lege graftombe kunnen worden bijgezet). Door de eeuwen heen zijn de magistraten van Ravenna voet bij stuk blijven houden, zelfs in tijden van koninklijke, keizerlijke, mussoliniaanse, berlusconiaanse, pauselijke en wereldoorlogen, altijd correct en beleefd: “Eens verbannen, blijft verbannen”.

In augustus 2008 organiseerde het stadsbestuur van Florence een rehabilitatieceremonie voor Dante. De stad wilde bij die gelegenheid graaf Pieralvise Serego Alighieri, een directe afstammeling van Dante, de 'gouden florijn', de hoogste onderscheiding van de stad, aanbieden. De graaf weigerde echter. Volgens hem was er niet genoeg berouw getoond voor de uitwijzing in 1302; het besluit voor het eerherstel was immers niet unaniem genomen. De zitting van de culturele commissie van Florence, waarbij de uitwijzing officieel zou worden herroepen, verliep namelijk zeer gespannen. Vijf raadsleden stemden tegen de annulering, en enkele anderen bleven demonstratief weg bij de stemming.

Die politieke strijd uit 1302 ging tussen de Witte en de Zwarte Welfen, een soort Hoekse en Kabeljauwse twisten. In het Toscane van 2008 blijkt die strijd nog niet helemaal gestreden.