zondag

Culinair

Deze week was, wanneer we de serieuze pers in Nederland mogen geloven een buitengewoon culinaire week: het ging weer eens over de jaarlijkse toekenning van Michelin-sterren. Nu interesseert me dat geen enkele zier. Het gaat hier namelijk over restaurants waar ik -waarschijnlijk- nooit zal eten. En dat vind ik helemaal niet erg. Ik ben namelijk enorm tevreden met de restaurants die ik ken en die helemaal geen Michelin-ster nodig hebben.

Mijn persoonlijke favoriet is snackbar Amon. Prima keuken, gastvrije eigenaar, altijd open en heel erg dichtbij.

In België snappen ze ook dat het helemaal niet om sterren gaat. Veel belangrijker is daar de kwaliteit van het dichtstbijzijnde frietkot. De aankomende week is het bij onze zuiderburen dan ook de Week van de Friet. Urbanus is de peter van het feest. Geweldig initiatief, verdient ook onze steun. Weg met dat quasi-intellectuele Michelinsterrengedoe. De kwaliteit van frieten is, vanuit het oogpunt van het algemeen welzijn, van véél groter belang dan de bereidingswijze van elitaire kwarteleitjes.

De Renaissance van de folkrock

Fleet Foxes

Fleet Foxes - Fleet Foxes (2008)

Jonge mannen met baarden. Jonge muzikanten uit Seatlle die voor hun debuutalbum een zestiende-eeuws schilderij van Breughel kiezen. Jonge mannen die heel goed hebben rondgesnuffeld in de platencollectie van hun (groot-)ouders. De Fleet Foxes.

In juni van dit jaar verscheen dat debuutalbum. Vrijdag hoorde ik het voor het eerst. En sindsdien loop ik een beetje verdwaasd rond. Want wat is dit mooi! Bijzonder, origineel, prachtige close-harmony-stemmen, ingetogen muziek. Dit is een album waarvoor superlatieven nodig zijn, om niet te zeggen dat voor dit album de superlatieven zijn bedacht.

Ik hoor klanken die me doen denken aan David Crosby, aan de Byrds, aan de Fairport Convention, aan veel van de mooie muziek die aan het einde van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig werd gemaakt. IJle klanken, middeleeuwse arrangementen. Maar het zijn vooral de stemmen die blijven hangen. Dit is voor mij dé cd van het jaar.

Tracklist: Sun it Rises - White Winter Hymnal - Ragged Wood - Tiger Mountain Peasant Song - Quiet Houses - He doesn't know why - Heard them Stirring - Your Protector - Meadowlarks - Blue Ridge Mountains - Oliver James

Fleet Foxes

Bekijk en beluister hieronder de werkelijk adembenemende video van White Winter Hymnal.

Het verval

Het is nu eenmaal onvermijdelijk: na de opkomst komt de neergang. Of het nu het Romeinse Rijk betreft, Ziggy Stardust, PSV, of Rita Verdonk, niets of niemand ontkomt eraan. Ook Franz niet.

Gisteravond, tijdens het nuttigen van een kom heerlijke tomaten-groentensoep, brak een enorm stuk van een kies af. Rechtsboven. Ik dacht eerst nog dat er een of ander hard stukje in de soep zelf zat, maar nader visueel onderzoek naar de aard van het stukje maakte direct duidelijk dat de kok niets te verwijten viel. Nee, dit was een stukje van Franz zelf.

Dit zal wel uitdraaien op een ingewikkelde tandheelkundige ingreep. De warm-koud-sensaties in mijn rechterbovenkaak maken duidelijk dat dit niet iets is dat ik zomaar kan laten voor wat het is.

zaterdag

Selectief Wit

The Beatles

the White Album - The Beatles (1968)

It was forty years ago today: op 22 november 1968 lag The White Album van de Beatles in de winkels. De mannen hadden er maandenlang aan gewerkt in de studio, en eindelijk was daar dan de opvolger van Sgt. Pepper's. Tenminste wanneer we het Magical Mystery Tour-project even wegdenken.

Opvolger van Sgt. Pepper's en tevens de volkomen tegenhanger. Geen bandproject dit keer; hier zijn vier individualisten bezig, elk hun met eigen dingen. Geen groepsportret op een overdadige hoes, maar slechts vier pasfotootjes. Geen breed opgezette arrangementen voor een orkest, maar voornamelijk back-to-basic gitaarpop. Af en toe heel intiem, dan weer ironisch. Dingen die ik snap, maar er staan ook volkomen onbegrijpelijke dingen tussen. Dit dubbelalbum beschouwen we maar even als hun hoogtepunt. Hoewel?

Ja, ik heb wat gemengde gevoelens bij dit album. Er staan sublieme popsongs op, enkele van de beste die de Beatles hebben gemaakt. Back in the USSR, Blackbird, While my Guitar Gently Weeps, Mother Nature's Son en ga zo maar door. Niks mis mee. Maar mijn grote bezwaar tegen dit album is dat de mannen niet selectief genoeg zijn geweest bij de samenstelling. Er staat namelijk ook rotzooi op, althans, gemeten naar Beatles-maatstaven. Wat te denken van Ob-La-Di Ob-La-Da, Wild Honey Pie, Don't Pass me By? Wanneer ze gewoon een enkele elpee zouden hebben gemaakt, met alleen de goede liedjes, dan zou er geen enkele twijfel bestaan: met afstand het beste Beatles-abum!

Zelfs het Vaticaan onderkent de grote kwaliteit van deze liedjes. En het belang van dit album. Bij gelegenheid van het 40-jarige jubileum verklaart de Osservatore Romano dat 'de Beatles een ongeëvenaard vermogen hadden om popsongs te schrijven met een soort van euforische lichtheid'. Dat had John Lennon nog moeten meemaken.

Mijn tracklist:
Back in the USSR - Dear Prudence - The Continuing Story of Bungalow Bill - While my Guitar Gently Weeps - Martha my Dear - Blackbird - Rocky Racoon - I Will - Mother Nature's Son - Everybody's Got Something to Hide (Except me and my Monkey) - Sexy Sadie - Helter Skelter - Savoy Truffle - Good Night

Fury Noir




Fury Noir
I'm just a space cadet, he's the commander

dinsdag

Exceptie

Els nierdonatie gaat niet door. Plotseling is daar die andere oplossing. Plannen veranderen. Gemengde gevoelens bij El: "Het is een beetje een anticlimax, maar toch ben ik blij. Want er is wel een loden last van mijn schouders".

maandag

Naso lungo

Op vakantie deze zomer in Italië kocht ik een leuk keycord. Giallorosso, de fraaie clubkleuren van Roma. Sindsdien gebruik ik het op mijn werk, voor mijn id-card. Sinds september bijna dagelijks aanleiding voor enkele verbale plaagstootjes vanuit Lazio-hoek. Want de animositeit tussen de twee Romeinse clubs strekt zich uit tot in de bedrijfsrestaurants op Schiphol.

Lazio is de competitie in de Serie-A goed begonnen en draait voor het eerst sinds jaren bovenin mee. Roma daarentegen is dramatisch van start gegaan en staat in de degradatiezone. Pijnlijk.

Gisteravond was de eerste stadsderby van dit seizoen. En het werd een heerlijk avondje: 1-0 voor Roma! Mijn keycord straalt vandaag.

zaterdag

Vogelaar moet wijken

Donderdagavond zijn we in de auto op de weg terug uit Alphen aan den Rijn. Ik zet de autoradio op Radio 1 om te horen hoe het Feyenoord vergaat in de tweede helft van de bekerwedstrijd tegen Hardenberg. En ik val midden in de persconferentie van Ella Vogelaar: ze vertelt dat ze van de PvdA-partijleiding ontslag heeft moeten nemen als programma-minister van Wonen, Wijken en Integratie. Ik ben verrast, al weten we natuurlijk al heel lang dat zoiets eraan staat te komen. De verrassing zit er niet zozeer in dát het gebeurt, maar eerder in hóe het gebeurt.

Signalen genoeg de laatste twee weken. Het financiele drama rond de peperdure verbouwing van de SS Rotterdam, het verhaal achter het piepkleine berichtje rond het vertrek van Dig Istha als communicatie-adviseur van de minister en Ella's 180-graden flip-flop met betrekking tot de registratie van ontspoorde Antilliaanse jongeren. En toch ben ik verrast!? Zal wel iets met mijn naiviteit te maken hebben. Ella's gemodder was natuurlijk niet van de laatste twee weken, en al die tijd leek het erop dat ze ermee weg zou komen, dat de PvdA het allemaal maar liet gebeuren. Niet dus.

Twee belangrijke overwegingen hebben Wouter ertoe gebracht om in te grijpen en wel nú. Eén taktische en één strategische. Wouters politieke positie is sterker dan ooit. De kredietcrisis is een ramp voor het land maar een zegen voor de PvdA-politicus. Als crisismanager toont hij visie en daadkracht, met vaste hand manoevreert hij ons door deze roerige tijden. En het belangrijkste: hij krijgt daarvoor ook de credits! Vooral door zijn optreden staat de PvdA heel stevig in de publieke opinie. Dit is Wouters finest hour tot nu toe.

En wat moet je dan met een aanmodderende minister op de dossiers waar je als PvdA juist mee wilt scoren? Het project Vogelaarwijken -nu nog met een hoofdletter, we zullen het nog meemaken dat die hoofdletter verdwijnt- is het vlaggenschip van de sociaal-democraten, het PvdA-antwoord op Wilders en Verdonk, de hernieuwing van de traditionele band tussen PvdA en de kansarmen in de samenleving. Dit project moet ervoor zorgen dat de PvdA de strijd om de gunst van de kiezer met de SP wint. En juist met dit project loopt het voor geen meter.

Ella zal op het laatst gedacht hebben, na alle kritiek vanuit de eigen partij "Wouter, als je het dan allemaal zo goed weet hoe het wél moet, doe het dan zelf maar." Maar dat doet hij natuurlijk niet. Een gekend en succesvol managementprincipe: ga zelf altijd één escalatieniveau zitten boven je belangrijkste project. Stel dus een projectmanager aan en neem zelf plaats in de project board. Schep voorwaarden, stel eisen, verschaf de financiele middelen en beoordeel de voortgang. Maar trek de kar niet zelf! Wanneer het goed gaat straalt het succes op jou af, maar wanneer het niet goed gaat kun je een ander, de projectmanager, de schuld geven. En dan bovendien door stevig in te grijpen nog aantonen hoe slagvaardig, hoe doortastend je bent. Wouter goes by the management book.

Wouters succes heeft internationale allure. Nederland schuift vandaag aan op het Witte Huis bij Bush bij het topoverleg van de G20. Het kan allemaal niet op - zijn positie wordt met de dag sterker. Zijn succes kan niet op. Maar wat levert dat succes op voor de bewoners van de Vogelaarwijken?

En Wouters Feyenoord won met 5-1.

donderdag

Geen kuip, geen skybox

.... maar wij hebben wél Gerard Kocks

Feyenoord moest voor de beker tegen de amateurs van hoofdklasser HHC Hardenberg. De aanvoerder van HHC heet Gerard Kocks - spreek uit: Cox. Bizar toeval natuurlijk. En HHC deed er van alles aan om dit toeval te benadrukken. Hoogtepunt: een erg leuk spandoek. En het dieptepunt: de aanvoerder zelf. Wat een ongehoord belachelijk onbehouwen lompe boer is dat! Al na twintig seconden schopte hij Luigi Bruins uit de wedstrijd. De statistieken na de eerste helft: HHC maakte zeven overtredingen, "waarvan acht van Kocks" volgens verslaggever Leo Driessen. Drie van Kocks' overtredingen waren op zich goed genoeg voor rood; de scheidsrechter vond echter van niet.

Ik ben een liefhebber van mooie overtredingen, maar dit ging veel en veel te ver.

maandag

Regels

Het typisch Nederlands cultuurverschijnsel "gedogen" staat onder grote druk. Gedogen, dat doen we al jaren graag en veel. Het principe is simpel: we spreken met zijn allen af dat iets niet mag, we leggen dat in een wet vast, en vervolgens spreken we ook af dat we het niet erg vinden als iemand zich niet aan die regels houdt. "Moet kunnen", lijkt de heersende moraal.

Het gedoogbeleid ten aanzien van softdrugs lijkt zijn langste tijd gehad te hebben. De vele maatschappelijk ongewenste effecten van coffeeshops wegen inmiddels zo zwaar, dat de roep om stringente handhaving al maar toeneemt. Logisch. Je zal maar een buurman hebben met een wietkwekerij aan huis. Of je kinderen zullen maar op een school gaan naast een coffeeshop. Dat wil je niet.

Maar veel van de roependen om een einde te maken aan dat drugsgedoogbeleid roepen ook dat er een uitzondering moet worden gemaakt voor het rookverbod in de kleine cafés. Want zelf willen ze hun sigaretje niet missen. Het CDA-congres van afgelopen zaterdag werd voor dit dilemma geplaatst. En maakte er korte metten mee: er dient een einde te komen aan de gedoogcultuur in Nederland. Op naar nul coffeeshops. En geen uitzonderingen op het rookverbod in de horeca. Stoere taal.

Alsof het zo eenvoudig is om cultuur te veranderen. Het gedogen zit ons in het Nederlandse bloed. De coffeeshops zullen niet allemaal verdwijnen (dat vind ik jammer), en de rokers in de cafés zullen steeds ongehoorzamer worden. We laten ons in Nederland de wet niet voorschrijven, we doen gewoon met z'n allen waar we zelf zin in hebben: "Regels zijn prima, maar ze gelden niet voor mij", dat is onze moraal.

woensdag

A Better Future

"And now for something completely different" hebben de Amerikanen gedacht. En kiezen ze Barack Obama als hun volgende president. Ik wens ze veel geluk, want dat zullen ze nodig hebben. Zelden zal een nieuw gekozen president zulke hooggespannen verwachtingen hebben gewekt.

Ja, toen in 1992 Clinton werd gekozen was er ook zo'n gevoel. Na de jaren met Reagan en Bush sr., twee oude mannen, was er ineens een president die jonger was dan Mick Jagger! En het werd inderdaad anders, maar de grote veranderingen, een inspirerende nieuw-liberale weg naar een sociaal Amerika hebben we niet gezien.

Obama zal het heel moeilijk krijgen. In de internationale politiek, met de vele dossiers met enorme binnenlandse vraagstukken, met de weerstand van de machtige federale diensten in Washington die hun eigen agenda's volgen. En vooral met Joe Sixpack, die a better future verwacht. En ik vind het op voorhand al niet eerlijk om daar één man verantwoordelijk voor te stellen. Want Obama staat voor een bijna onmogelijke opgave.

Blij dat Obama is gekozen? Ja. Optimistisch? Niet echt.

Het alternatief had natuurlijk veel leuker kunnen zijn: McCain president, Palin vice-president. Dat zou een lachwekkend circus hebben kunnen opleveren, wanneer McCain zijn ambtstermijn niet zou hebben kunnen volmaken. Jammer, een gemiste kans.