donderdag

De poëzie van de tante van Henk

Het is hier niet licht.
Oh, wat is het donker.
Oh, oh, wat ben ik dom,
Ik heb mijn boerka andersom.

De vrouwenman

Volgens één van de vrouwelijke leden van ons reisgenootschap hebben we vorige week kennis gemaakt met een typische vrouwenman: een man die zijn gedrag overduidelijk aanpast aan het feit of er vrouwen in het gezelschap zijn. Ik merk aan de mannen in onze groep dat ze allemaal een beetje nerveus worden. Ik hoor hun hersenen kraken: ben ik ook zo’n vrouwenman of niet? Bijna een gewetenskwestie. Laten we het bestaan van de vrouwenman als sociologisch verschijnsel even als een gegeven beschouwen. In dat geval bestaan er waarschijnlijk ook mannenvrouwen. Manwijven kennen we natuurlijk al sinds Kenau Simonsdochter Hasselaar, maar die bedoelen we niet. Een mannenvrouw is een vrouw die zich in haar gedrag richt op de mannen in het gezelschap, en dat dan niet vanuit professionele commerciële overwegingen.

De logische volgende vraag is dan: ben ik een vrouwenman? Tijd voor een onthulling: ik denk het wel. Ik merk aan mezelf dat ik het eigenlijk wel van belang vind om vooral op vrouwen een goede indruk te maken. Ik ben zo iemand die ongevraagd deuren open houdt, koffers uit de bus tilt, boodschappen aanreikt vanaf het bovenste schap in de AH. En een vervelend gevoel overhoudt wanneer hij twee vrouwen hulpeloos laat aanmodderen bij hun auto met een lekke band op een afgelegen parkeerplaats. Want laten we niet moeilijker doen dan nodig is: vrouwenman is gewoon een ander woord voor een crypto-rokkenjager.

dinsdag

De demonstraties

Hoe laat je het meest duidelijk zien dat er van alles mis is met de kwaliteit van het Nederlandse voortgezette onderwijs? Nou gewoon, je gaat als scholieren de straat op en je demonstreert. Veel van die jongelui hebben geen flauw idee waar de discussie over gaat, maar dat hindert allemaal niks: lekker rellen, beetje politie pesten ("zijn toch allemaal rotzakken"), beetje eieren gooien naar het gebouw van de Tweede Kamer, stoeptegeltje hier door een winkelruit, straatsteentje daar tegen een bushokje. De scholieren hebben één ding heel erg duidelijk gemaakt: met de kwaliteit van ons onderwijs is het slecht gesteld. Daar moet hoognodig veel aan verbeteren.

maandag

Slordig - 2

Het gevolg van Slordig

Drie weken. Drie weken heeft het geduurd, maar het is weer boven water: mijn paspoort. Ik heb natuurlijk al lang weer een nieuwe, maar het is toch goed te weten dat ik het niet ergens ben verloren. Het lag dus gewoon ergens in huis, op een vreemd plekje, waar ik het toch zelf heb neergelegd. Vanavond, terwijl ik mijn tas inpak voor weer een paar dagen Parijs, heb ik het ineens in mijn handen.

Dat betekent in ieder geval opnieuw een rondje langs de loketten van de politie en gemeente.

Dat krijg je ervan als je niet zorgvuldig met je spulletjes omgaat.

Overlast FM

Vandaag een afgrijselijke dag op kantoor gehad. Dat komt, ze zijn aan het verbouwen. Al een paar weken loopt er een stelletje timmerlieden rond, die een tot nu toe niet gebruikt gedeelte van de loods veranderen in kantoorruimtes. De overlast waarmee dat gepaard gaat voor de hardwerkende kantoorgebruiker bleef tot nu toe zeer beperkt. Maar vanmorgen was dat anders. Eén van de noeste werkers had vandaag een buitenmodel transistorradio bij zich, die hij volumineus afstemde op Slam FM. Wat een opgefokte herrie. Ik hou van muziek, ook bij het kantoorwerk, maar dit ging me iets te ver. Ik ben helemaal bij voor wat betreft het laatste belangwekkende nieuws over Paris Hilton, Britney Spears en Armin van Buuren. Ik heb het tot drie uur volgehouden.

zondag

De Oscar Moenstrofee

Regenjas FranzNa alweer de zoveelste vervelende onderbreking vanwege saai interlandvoetbal van het Nederlands elftal zijn we vandaag gelukkig weer gewoon aan het voetballen in de Eredivisie. De twaalfde speelronde. En het was alsof de spelers er weer een beetje in moeten komen, want het ging allemaal een beetje moeizaam.

Ook in de strijd om de Oscar Moenstrofee was het allemaal een beetje tam. Deze week nomineren we voor u: Willem II-doelman Maikel Aerts en Feyenoord-verdediger Kevin Hofland.

Maikel Aerts

Maikel AertsWillem II heeft het zwaar. Ze staan inmiddels onderaan. Trainer Van Wijk moest al het veld ruimen, maar dat heeft allemaal niets geholpen: de Tilburgers blijven verliezen. Gisteren moesten ze op bezoek bij AZ. Andries Jonker, de nieuwe hoofdcoach, besloot dat Maikel Aerts maar in het doel moest. Na Björn Sengier en Kenneth Vermeer (twee van onze oude bekenden!) de derde keeper in de selectie. En Maikel deed wat we hem verwachtten: hij pakte weliswaar een paar mooie ballen, maar hij viel nog veel meer op door twee keer volkomen foutief (niet) in te grijpen. Eerst bij een hoekschop (Ari kon eenvoudig de 1-0 binnenkoppen), en vlak daarna tikte hij een lage voorzet zomaar voor de voeten van Dembélé: 2-0. Willem II heeft veel meer een keepersprobleem dan een trainersprobleem.

Kevin Hofland

Kevin HoflandMet al die ervaren spelers die deze zomer zijn gekomen is Feyenoord in alle linies een stuk sterker geworden. Voorin Makaay, op het middenveld Van Bronckhorst en achterin De Cler en Hofland. Hoewel met Hofland sterker? Regelmatig blijkt Kevin de achilleshiel van de ploeg. Vanmiddag in de Euroborg tegen Groningen verloor Feyenoord met 3-2. En bij de drie goals van Groningen ging Kevin niet vrijuit. Aan de verkeerde kant dekken, appèleren voor buitenspel ook al ben je zelf te laat met stappen, te laat een sliding inzetten. Kevin kan dit niveau niet aan. Met Kevin erbij komt Feyenoord nooit in de buurt van de top.

Klik hier voor de uitslag.

Now Playing

Stevie Wonder - Songs in the Key of Life - 1976

Stevie Wonder: Songs in the Key of LifeDe vaste lezers van mijn muziekrubriek zullen het wel herkennen: mijn favoriete popmuziek komt uit de periode tussen 1965 en 1980. Wat zijn er toen mooie albums, toen nog elpees, gemaakt! In die tijd maakte bijvoorbeeld ook Stevie Wonder zijn mooiste platen. Zijn carrière begon in de jaren zestig in de Motown-stal als twaalfjarig blind wonderkind, mondharmonicavirtuoos. Hij scoorde een lange rij hits in het standaard Motown-patroon (For Once in my Life, Signed Sealed Delivered, My Cherie Amour, etc.). Zijn artistieke hoogtepunt bereikte hij in de eerste helft van de jaren zeventig. Vier klassieke albums op rij: Talking Book (1972), Innervision (1973), Fulfillingness' First Finale (1974) en dit Songs in the Key of Life uit 1976.

SITKOL zoals het album liefkozend bekend staat is een echte popklassieker. Op de een of andere manier wordt Stevie Wonder als songwriter vaak vergeleken met het duo Lennon/McCartney. Volgens die lijn van denken is dit album Stevie's White Album. Origineel uitgebracht als dubbelelpee met een bonus-epeetje. Anders paste het er gewoonweg niet allemaal op. Tweeëntwintig songs, en geen enkele zwak punt. Allemaal top!

Stevie nam er de tijd voor om het album op te nemen. Hij schreef alle songs zelfs, en hij speelde veel instrumenten zelf. Geef de man een instrument en hij speelt erop alsog hij nooit wat anders heeft gedaan, zou je bijna zeggen. Dat-ie de toetsen, snaren, trommels of wat dan ook niet kan zien lijkt geen enkel verschil te maken. De liedjes zijn zeer gevariëerd, ballads, funk, poppy, jazzy, er komt van alles voorbij. En alles even muzikaal. Stevie neemt er ook echt de tijd voor, sommige liedjes zijn buitengewoon lang uitgesponnen. Lekker. Bijna twee uur genieten.

Drie van de songs werden enorme hits (I Wish, Sir Duke en Isn't She Lovely), wie kent ze niet.

Stevie maakt nog steeds muziek, maar het niveau van SITKOL heeft-ie niet meer kunnen bereiken. Zijn muziek is mainstream geworden in de jaren tachtig (dieptepunt: I Just Called to Say I Love You), niet meer bijster interessant, maar gelukkig hebben we de jaren zeventig cd's nog.

Tracklist:

disc 1: Love's in Need of Love Today / Have a Talk with God / Village Ghetto Land / Contusion / Sir Duke / I Wish / Knocks me off my Feet / Pastime Paradise / Summer Soft / Ordinary Pain / Saturn / Ebony Eyes

disc 2: Isn't She Lovely / Joy Inside my Tears / Black Man / Ngiculela - Es una historia - I am singing / If it's Magic / As / Another Star / All Day Sucker / Easy Goin' Evening (My Mama's Call)

Fury Noir

I'm just a space cadet, he's the Commander.

zaterdag

De superroker

Het gaat een grote vlucht nemen: elektrisch roken. De supersmoker is hot!

de starterset

Isis is om. Ze heeft er vanmiddag één aangeschaft. En vergis je niet, het is nog een heel gedoe. Allemaal doosjes, dingetjes, stekkertjes. Eerst twaalf uur opladen, dan elektrisch roken. Isis zet haar wekker vannacht om kwart voor vier. Maar morgenavond kan ze tenminste, bij dat etentje met die niet-rokers, gewoon een elektrisch sigaretje opsteken. En El wil er ook één.

Ik niet. Ik bén een supersmoker.

De straaljager

Morgenmiddag komt de sint op bezoek in het winkelcentrum Schalkwijk. In deze tijd van het jaar zal zo'n berichtje weinig ophef baren. Maar met deze aankomst van Sinterklaas in het Haarlemse is iets bijzonders aan de hand. Want om stipt 14:00 zal de goedheiligman niet van zijn stoomboot stappen maar uit een straaljager klauteren! Op z'n minst opvallend.

Ik kan me voorstellen dat veel kinderen dit spannend zullen vinden. Ik in ieder geval wel. Maar de Haarlemse gemeenteraad vindt het helemaal niks. In een motie van treurnis, ingediend door PvdA'er Arjen Overbeek, stelde de raad dat sinterklaas een kinderfeest is waarin geen Joint Strike Fighter past.

Ik ga kijken! Ik wil die JSF wel eens van dichtbij en in het echt horen en zien.

maandag

De veiligheidscontrole

Als regelmatige vliegtuigpassagier tussen Amsterdam en Parijs word ik dus ook heel vaak gecontroleerd bij de security checks op de luchthavens. Op Schiphol en op Charles de Gaulle. Die controles zijn streng, heel streng. Ik schreef al eerder over de regel met betrekking tot het meenemen van vloeistoffen en gels. Maar dat is maar één aspect van hoe die controles verlopen.

Het gaat zo: het begint met wachten in een rij, lang wachten. En wanneer ik eindelijk aan de beurt ben, dan moet ik al mijn spulletjes in een plastic bakje doen. Mijn laptop moet in een apart bakje. Mijn jas moet ook in een bakje, net als mijn colbert. Mijn broekriem moet af en in het bakje. Dat geldt ook voor alle losse spulletjes die ik dan nog bij me heb: mijn brillen, mijn portemonnee, mijn mobieltje, mijn horloge, mijn trouwring, paspoort en boarding pass. Dan gaan alle bakjes en mijn laptoptas op de lopende band door de scanner. En zelf loop ik, met één hand mijn broek omhoog houdend, door zo'n body-scan-poortje. Hopend dat-ie niet gaat piepen. Op Schiphol is me dat enkele keren gelukt, maar op Charles de Gaulle nog nooit: altijd weer gaat er een rood lampje branden. Dan komt er een enthousiaste man op me af, die me op vriendelijke doch dringende toon verzoekt om mijn armen en benen te spreiden. En dan word ik van top tot teen betast en daarna nog eens van boven tot onder gescand, op zoek naar, ja, naar wat? Ik baal hier van. Waarom gaat dat rode lampje altijd branden wanneer ik door dat poortje loop? Het leek erop dat zelfs wanneer ik in mijn blote kont door dat poortje zou gaan, dat-ie dan nog zou gaan piepen.

Ik ben het gaan uitproberen. Niet dat ik in één keer al mijn kleren heb uitgedaan en op de lopende band heb gelegd en naakt door het poortje ben gegaan, maar ik heb voor een stap-voor-stap-aanpak gekozen. Vanavond op Charles de Gaulle heb ik ook maar mijn schoenen uitgedaan en op de band geplaatst. En, ik kon mijn oren bijna niet geloven: geen piepje! De fouilleerders keken teleurgesteld op hun neus. Ik mocht zomaar doorlopen. Vervolgens was ik nog wel een tijdje bezig om mezelf weer aan te kleden, maar dat vond ik helemaal niet erg. Ik heb het systeem verslagen!

zondag

Helden

Berlijn - 1977

Antonia woont in West-Berlijn, Ze is twintig. Haar ouders hebben als kinderen de oorlog meegemaakt, zijn uit het oosten gevlucht en na de oorlog in Berlijn terechtgekomen. Antonia studeert aan de kunstacademie. Antonia houdt van het leven, ze neemt alles in zich op, gulzig, altijd op zoek naar wat zij "mooie dingen" noemt. Open voor beeld en geluid, voor kleur en vorm. Ze houdt niet van Berlijn, die grauwe, kille stad. Alsof er altijd gevaar dreigt. En dat is natuurlijk ook zo. Waar je ook bent in de stad, je bent nooit meer dan enkele kilometers verwijderd van dat punt waar Warschau-pact en NAVO lijnrecht tegenover elkaar staan. Allebei tot de tanden bewapend.

James is een drieëntwintigjarige Amerikaanse militair uit Detroit, gestationeerd in Berlijn. James is een nuchtere Amerikaanse jonge vent. Heeft zijn hele leven moeten knokken om in het harde straatleven van Detroit overeind te blijven. Hij kent veel jongens, maar heeft weinig echte vrienden. Echte vriendschap maakt je immers kwetsbaar. En je kunt toch niemand vertrouwen, want als het erop aankomt, dan kiest iedereen voor zijn eigen belang. Nee, hem krijgen ze niet te pakken. En dat geldt eigenlijk ook voor die Russen aan de overkant: die smerige commies kunnen brullen wat ze willen, maar het zijn natuurlijk lafaards, die alleen maar durven schieten op onbewapende burgers die proberen te vluchten naar het vrije westen. Daarom is hij er trots op om hier te zijn, hij is de frontlinie van de vrije wereld. Hij mag niet verzaken. Toch?

De Berlijnse wereld is niet groot. Een paar vierkante kilometer, waarin enkele honderdduizenden inwoners hun bestaan ondergaan. Winterkou. Mensen op straat diep weggedoken in hun dikke jassen; de handen diep in de zakken. Ze kijken strak voor zich uit, weggedoken in gedachten, zo snel mogelijk op weg naar hun huizen. Daar brandt tenminste de kachel. Antonia is een uitzondering, Antonia loopt over straat alsof het voorjaar is. Ze huppelt, ze danst bijna. Antonia lacht. Breeduit. Want Antonia is verliefd.

De Amerikanen zijn de baas in Berlijn. De bezetter. En James ervaart de macht die dat geeft. In Detroit was hij niemand, maar hier telt hij echt mee. Who’s the man? James voelt zich een held. Die middag, na zijn dienst op Checkpoint Charlie, heeft hij een afspraakje met een leuk Duits meisje. Hij had haar al een paar keer voorbij zien lopen, stralend, levendig. Een pareltje in deze barre woestenij. Berlijn is alleen maar een trieste bedoening en om dan juist hier zoiets moois, zoiets sprankelends te zien! Gisteren had hij haar aangesproken, en tot zijn grote vreugde had ze naar hem gelachen. Ze hadden een afspraakje gemaakt en vandaag zouden ze een wandeling gaan maken.

Het is nog steeds koud. Hand in hand lopen James en Antonia door de stad, langs de muur. Even, heel even, is de dreiging die de stad permanent omhult verdwenen. Voor één dag is het leven de moeite waard. James en Antonia voelen zich helden. Hun kus, in de schaduw van de muur, is het bewijs dat liefde zich niet laat bedwingen door een mitrailleur, dat menselijke emoties het winnen van politiek. Al is het maar voor één dag, voor deze dag.

zaterdag

De kwalificatie

Regenjas FranzNederland kwalificeert zich in de elfde en voorlaatste wedstrijd in groep G voor het EK dat volgend jaar in Zwitserland en Oostenrijk wordt gespeeld. Met een weinig overtuigende 1-0 werd Luxemburg aan de kant gezet. Een felicitatie waard.

Hoewel? Het spelniveau tijdens de kwalificatiewedstrijden was doorgaans abominabel. In een groep met tegenstanders als Luxemburg, Albanië, Slovenië en Wit-Rusland heb je natuurlijk weinig te vrezen. dat blijkt ook wel uit het aantal tegendoelpunten dat Nederland kreeg: drie. Het minste van alle aan de kwalificatie deelnemende landen. In zo'n groep kun je dus lekker aan je doelsaldo werken. Dat is niet gebeurd: Nederland heeft in totaal veertien doelpunten gescoord. En dat is van alle landen die zich kwalificeren veruit het laagste aantal. De conclusie: Nederland maakt veel te weinig doelpunten. Wil Nederland tijdens het EK een beetje een rol spelen, dan zal de effectiviteit van het spel moeten worden vergroot.

De trapleuning

roomboter amandelstaaf

De trapleuningSinterklaas is weer in het land. Eindelijk, ik keek er al weken naar uit. Want, daar gaat het mij om, dan is het weer de tijd voor de onvervalste echte amandelstaaf! Kom maar op met die zoetigheid; drie weken lang bij elk kopje koffie of thee (en tussendoor af en toe en stuk los uit het vuistje). Fijne tijd van het jaar.

De Radio 2 Top-2000

De Radio 2-stembus voor de Top-2000 van 2007 is sinds afgelopen maandag weer open. En ik heb natuurlijk ook weer gestemd. En ik ben een enigszins autistische volhouder, dus ik heb gewoon mijn lijstje van vorig jaar weer ingestuurd. Vrije keuze: These Eyes van de Guess Who (1969).

En opnieuw aan alle lezers het verzoek: stem op Alone Again Or van Love. Deze geweldige plaat móet in de lijst!

5th Dimension Television

5:00 The White Hole

Vandaag: 1) Chipped. Duitse documentaire uit 1995 van Grete Garstedt over Hanno Massing. Deze medewerker van de belastingdienst vond op 6 september 1994, na een onrustige nacht, een computerchip op z'n hoofdkussen. 2) Fluke. Vlak voor een uitvoering van het Concertgebouw Orkest in Amsterdam namen alle musici per toeval (?) achter de verkeerde instrumenten plaats.

donderdag

De gadget

Google heeft vandaag een Nederlandse versie uitgebracht van zijn vertaaldienst. Hiermee kunnen Nederlandstalige sites worden vertaald in het Engels. Ik heb deze dienst direct geactiveerd op dit blog. Probeer hem maar eens; je vindt de knop rechts onder in de sidebar. Het levert hilarische resultaten. Google's dienst heeft nog wat tweaking nodig.

Lepus Limburgia

Gouverneur Steve StevaertFranz krijgt steun vanuit onverwachte hoek. Namelijk vanuit de hoek van de SP.a-Spirit, de Vlaamse socialistische partij. Gouverneur Stevaert van Belgisch Limburg pleit voor één groot Limburg. Hij wil van de Nederlandse en Belgische provincies één economische regio maken. Stevaert vindt de splitsing van Limburg een historische vergissing! Zijn Nederlandse collega Frissen is het helemaal met hem eens. Stevaert pleit ervoor om niet meer te spreken van Belgisch en Nederlands Limburg, maar van Oost- en West-Limburg.

Dit is een mooi voorbeeld van Europees out-of-the-box denken. Die Belgen zijn zo gek nog niet.

woensdag

Whereabouts

Michael RasmussenIk ben even een paar dagen in het buitenland en wanneer ik terugkom blijkt heel wielren-Nederland in rep en roer. Het rapport-Vogelzang over de vraag of Rasmussen heeft gelogen omtrent zijn verblijfplaats in de maand juni, de maand voorafgaande aan de Tour de France, ligt op tafel. En wat blijkt? Wat we allemaal al wisten: Rasmussen heeft gelogen. Hij zat helemaal niet in Mexico, hij was in Italië en later samen met de rest van de ploeg in de Pyreneeën.

Interessanter is dat we nu ook weten dat de leiding van de Rabobankploeg dat ook wist, voordat de Tour begon. Onthullend was voor mij te vernemen hoe dat werkt met die whereabouts. Dat is kennelijk een procedure tussen renner en UCI; de renner vult zijn briefjes in, al dan niet via het internet, en stuurt die naar de bond. De ploegleider weet niet wat de renner op dat briefje invult. Zo kon het dus gebeuren dat Rasmussen invult dat-ie in Mexico is, op het moment dat ploegleider Breukink op 6 juni met hem overlegt in Bergamo. Zonder dat er bij Breukink een alarmbelletje afgaat. De eerste mogelijkheid om een procesverbetering aan te brengen dient zich al aan: renners zouden hun whereabouts bij de ploeg moeten inleveren, waarna de ploeg na verificatie de melding doorstuurt naar de bond.

ploegleider Erik BreukinkEen tweede voor mij schokkend leermoment heeft betrekking op de samenwerking binnen het ploegmanagement. Laten we het voor het gemak even beperken tot het tweetal De Rooij / Breukink. Kennelijk wisten ze allebei iets, maar geen van beiden alles. Hun interne communicatie was op zijn zachtst gezegd beperkt. Zo kon het gebeuren dat Breukink wist dat ploegdirecteur De Rooij niet helemaal de waarheid sprak tijdens een persconferentie, en dat zomaar liet passeren. Zo van, dat is mijn verantwoordelijkheid niet.

Maar het meest schokkend vind ik dat niemand zich lijkt druk te maken om de belangrijkste vragen: waarom loog Rasmussen over zijn verblijfplaats? Had hij iets te verbergen? Zo ja, wat? En hielp de ploegleiding hem daarbij? Nu zat dat niet in de opdracht van Vogelzang en dus is het niet verrassend dat deze vragen niet worden beantwoord. Maar toch ben ik wel erg benieuwd. Omdat de Rabo-ploeg deze kwestie niet zelf oppakt, ligt hier een schone taak voor de journalistiek. Welke journalist gaat dit nu eens tot op de bodem uitzoeken?

maandag

(Gebrek aan) Zuurstof

Ik heb het warm. We zitten met elf man/vrouw in een klein kantoortje. Het kantoortje meet ongeveer drie bij vijf. We gebruiken een beamer, die het beeld van een computer projecteert op een witte muur. Het kantoortje is verlicht met een staande schemerlamp. De deur zit dicht. Zuurstof is schaars; ik zie steeds meer mensen geeuwen. Allemaal rode hoofden, en dat komt niet van de hoogoplopende discussie. We zijn nu ongeveer drieëneenhalf uur bezig en de temperatuur bereikt elke minuut een nieuwe recordhoogte. Hoe lang zou het duren voordat het eerste slachtoffer valt?

Het gesprek vliegt alle kanten uit; de meeste deelnemers hebben de grootste moeite zich te concentreren op het onderwerp van gesprek. Ik heb het warmer. Mijn colbert heb ik al uitgetrokken, ik heb mijn overhemdsmouwen losgemaakt en opgeschort en ook mijn stropdas hangt al losjes. Reuzel.

Aan het andere eind van de tafel valt het eerste slachtoffer: ik zie iemand langzaam onderuit zakken en bewegingloos onder de tafel zakken. Dat ruimt tenminste op: iets meer beschikbare ruimte voor degenen die nog zitten, en we hoeven de beschikbare zuurstof met één minder te delen. Tegenover me trekt één van de deelnemers zijn overhemd uit en toont zijn gespierde bovenlijf. Zweetdruppeltjes parelen. Het valt me op dat er een vreemd luchtje hangt. Fishy. Ik heb het nog warmer. Zuurstofschuld.

Ik dwing me te concentreren op het gesprek. Maar waar gaat het over? Wie weet het nog? Waarom doen we dit? Ik heb het 't warmst. Het lichtje gaat langzaam uit. Ik zak langzaam onder de ta.....

Weg.

De cockpit

Vanmorgen ben ik op een bijzondere manier naar Parijs gevlogen. Alle plaatsen in het toestel, een B737-300, waren bezet. Er was slechts één mogelijkheid om mee te kunnen: op een extra stoeltje in de cockpit. Wow! Cool! Met een koptelefoon kon ik alle gesprekken met de verkeerstoren volgen. Eerst Schiphol, daarna Brussel en tenslotte Parijs. Prachtig uitzicht. Een goed begin van de week.

zondag

Sint Maarten

Het is vandaag 11 november en dat betekent: Sint Maarten. Ik bedoel daarmee niet dat Antilliaanse eiland, nee, het gaat hier om een regionaal cultuurverschijnsel. Haarlem bevindt zich in die culturele zone waar de Sint-Maartentraditie in ere wordt gehouden. Heeft weer iets met cultuurgrenzen te maken.

lampionDe traditie bestaat eruit dat 's avonds vanaf 18:00 uur kinderen met een lampionnetje over straat gaan, bij zoveel mogelijk huizen aanbellen, een liedje zingen en dan een manderijntje of snoepje krijgen. Trick or treat.

Gisteren hebben we een paar kubieke meter snoep in huis gehaald. Om in ieder geval geen zingende kindertjes te moeten teleurstellen. Want dat zou ik vreselijk vinden. Om kwart voor zes zat ik pontificaal klaar naast de voordeur. Maar om half negen ben ik maar weer naar de kamer gegaan om naar Gooische Vrouwen te kijken. De score: nul zingende kindertjes. Schalkwijk ligt kennelijk aan de andere kant van die cultuurgrens. Jammer.

De Oscar Moenstrofee

Regenjas FranzDit weekend de elfde speelronde in de Eredivisie. Een ronde met een mooie opbouw. De appetizer op vrijdag smaakte al naar meer, de zaterdagse voorgerechten waren zeer smakelijk, en de hoofdgerechten op zondag waren niet te versmaden. Feyenoord-Ajax, 90 minuten lang puntje van de stoel.

Ook in deze negende ronde voor onze trofee waren we weer getuige van enkele topprestaties. Deze week is het thema "oliedom". Moeiteloos nomineren we voor u: VVV-aanvaller Samir El Gaaouiri, Sparta-verdediger Cees Toet, Utrecht-aanvaller Kevin Vandenbergh, Feyenoord-aanvaller Andwélé Slory en het Ajax-duo Luis Suárez / Albert Luque.

Samir El Gaaouiri

Vink verwijst Samir El Gaaouiri naar de kantVVV krijgt op zaterdag mededegradatiekandidaat Sparta op bezoek; een belangrijke zespuntenwedstrijd. Beide ploegen compenseren het schromelijke gebrek aan kwaliteit met tomeloze inzet. Op en over het randje; scheidsdrechter Vink laat veel toe. Dat levert een vermakelijk kijkspel hotsen-knotsen-begoniavoetbal op. De kijkvreugde bereikt halverwege de tweede helft een hoogtepunt. VVV-aanvaller Samir El Gaaouiri, met al een gele kaart op zak, wordt op links in de diepte aangespeeld, hij staat een paar meter buitenspel, de grens vlagt en de scheids fluit. Samir heeft de hele avond nog niets laten zien, maar ziet nu zijn kans schoon. Hij probeert alsnog de bal met een mooi lobje over de keeper in het doel te leggen. De mensen zouden immers kunnen denken dat-ie er helemaal niks van kan. De bal gaat naast, de scheids pakt een gele kaart, Samir's tweede, en El Gaaouiri mag naar de kant. Zo zien we ze graag.

Cees Toet

Sparta Rotterdamde èchte MaterazziIn dezelfde wedstrijd VVV-Sparta mag de jonge Cees Toet zijn debuut maken in het eerste van Sparta. In de 81e minuut, het staat 1-0 voor VVV, mag hij invallen en begint Sparta aan een alles-of-niets-offensief. Cees, bijgenaamd de Materazzi van Jong Sparta, doet meer dan zijn best. Hij onderscheidt zich in blessuretijd met een schandalige overtreding ergens rond de middenlijn. Hij pleegt een meer dan geslaagde aanslag op de achillespees c.q. het kuitbeen van een VVV-speler, die daarna per brancard van het veld moet worden gedragen. Toet is een aanwinst; Frusti-Cees heeft de juiste mentaliteit om het ver te schoppen in de strijd om onze Oscar Moenstrofee. Sparta-trainer Aandewiel na de wedstrijd: „Ik geloof nog heilig in deze jongens.”

Weer staat Sparta met lege handen. En op laatste plaats op de ranglijst. Gaat dat nog goedkomen? Gert Aandewiel is als trainer van Sparta op non-actief gesteld.

Kevin Vandenbergh

Kevin Vandenbergh; geen schopperWillem II-speler Frank van der Struijk heeft zaterdag in de thuiswedstrijd tegen FC Utrecht een forse kuitblessure opgelopen. De verdediger kreeg vlak voor tijd een grove charge van de Belg Kevin Vandenbergh te verwerken. De actie van Kevin was volkomen onbegrijpelijk. Utrecht stond met 4-1 voor en er was geen vuiltje aan de lucht. Vandenbergh stond pas enkele minuten in het veld, nadat hij was ingevallen voor Leroy George. De aanvaller van FC Utrecht kreeg volkomen terecht de rode kaart van scheidsrechter Luinge. John van Loen, assistent-trainer van FC Utrecht: „Kevin is helemaal niet zo'n schopper.”

Andwélé Slory

Andwélé SloryNa een lange blessureperiode mag Slory diep in de tweede helft invallen in de meeslepende klassieker Feyenoord-Ajax. Het staat 2-2 en Feyenoord speelt met een man meer vol op de overwinning. De negentig minuten zitten er al op, wanneer Andwélé tot twee keer toe vrij voor keeper Stekelenburg komt. En tot twee maal toe mist hij dramatisch. Jammer voor hem, jammer voor Feyenoord. Maar van die twee kansen had er toch wel één in mogen zitten.

Luis Suárez en Albert Luque

Luis SuárezAlbert LuqueIn de rust van de klassieker krijgen de heren Ajax-collega's Luque en Suárez ruzie in de kleedkamer. Trainer Koster besluit om beiden in de tweede helft aan de kant te houden. Rommedahl en Kennedy nemen hun plaatsen over. Die twee wissels komen Ajax duur te staan wanneer halverwege de tweede helft Ogararu geblesseerd uitvalt. Want omdat inmiddels ook al Van der Wiel vervangen was moet Ajax met tien man verder. Dat kunnen de bekvechtende professionals Suárez en Luque zich persoonlijk aantrekken!

Klik hier voor de uitslag.

zaterdag

Bury me out on the prairie

Neil Young - Heart of Gold (2006)

Neil Young - Heart of GoldEen prachtige concertfilm van een bijzonder concert. Opgenomen vlak voor het verschijnen van Neil Young's Prairie Wind. Neil had zijn oude vrienden verzameld in Nashville, Tennessee om daar zijn album op te nemen. En met die vrienden, voor een groot gedeelte dezelfde mannen met wie hij vijfendertig jaar eerder het album Harvest opnam, speelde hij een avondje in het aloude Ryman Auditorium, de plek van de Grand Ol' Opry. Voor de pauze première: alle liedjes van het nieuwe album; na de pauze klassiekers van albums als Harvest, Comes a Time, Harvest Moon. Neil was herstellende van een hersenoperatie, had zojuist zijn vader verloren, en schreef in deze periode intieme liedjes waarin hij terugkijkt op zijn leven.

Liedjes met akoestische gitaren, mondharmonika, steelguitar, fiddle, blazers en af en toe strijkers en een koor. In één woord adembenemend. Kippenvelmoment bij Old Man. Tegen het einde van het optreden staan er negen (!) gitaristen vooraan op het podium. Nog nooit gezien. Neil: "Is there a guitar player in the audience?"

De film is gemaakt door regisseur Jonathan Demme, de man van de klassieke Talking Heads film Stop Making Sense, die qua opzet en scenario weer was gebaseerd op Neil Young's Rust Never Sleeps. De cirkel is rond.

De dvd heeft twee soundtracks: 5.1 Dolby Digital en 5.1-DTS. Klinken allebei goed, heldere mix, hoewel er wel erg veel geluid uit de centerspeaker komt.

Enig minpuntje: He was the King staat er slechts op als bonustrack, met 2.0-geluid. Jammer, want dit is mijn favoriete song van Prairie Wind.

Setlist: The Painter / No Wonder / Fallin' of the Face of the Earth / Far from Home / It's a Dream / Prairie Wind / Here for You / This Old Guitar / When God Made Me --break-- I am a Child / Harvest Moon / Heart of Gold / Old Man / The Needle & the Damage Done / Old King / Comes a Time / Four Strong Winds / One of These Days / The Old Laughing Lady

Fury Noir

Don't follow leaders, watch your parking meters

Bananenmonarchie

BananenmonarchieDe kabinetsformatie in België duurt maar en duurt maar en duurt maar. Onder leiding van formateur Leterme zijn ze nu al bijna een half jaar bezig om tot een oranje-blauwe coalitie te komen, en het ziet er niet naar uit dat de onderhandelaars snel een akkoord zullen bereiken. Het is ook niet niks om te moeten onderhandelen in een situatie waarin alle Vlaamse onderhandelaars eisen dat er over staatshervorming wordt gesproken, terwijl alle Waalse onderhandelaars dat onderwerp onbespreekbaar vinden. Beide blokken houden vast aan hun posities; Vlamingen en Walen staan lijnrecht tegenover elkaar. Wanneer geen van beide blokken beweegt op dit punt, staat de boel stil. Impasse noemen we dat met een mooi Frans / Nederlands woord.

Yves LetermeDeze impasse lijkt niet meer te kunnen worden doorbroken met normale politieke middelen. Daarvoor hebben alle partijen zich te zeer ingegraven in hun standpunten. Ze kunnen feitelijk niet meer bewegen. Intussen staat het landsbestuur nagenoeg stil. Klemgezet door de uitslag van de verkiezingen voor het parlement en de politieke standpunten binnen de gewesten. Zou het niet wat zijn om nieuwe verkiezingen uit te schrijven, voor zowel het federale parlement als voor de gewesten? De politieke crisis moet immers worden opgelost met democratische middelen. België als federale staat is zoals het nu gaat hard op weg naar de status van bananenmonarchie.

donderdag

Jeremy

We wilden dit jaar wel naar het WK Sprint, in januari in Heerenveen. Vandaag begon de kaartverkoop. GJ zou een poging wagen om aan kaartjes te komen. Hij stuurde het volgende verslag:


Hoi jongens;

Het is helaas niet gelukt om kaartjes te bemachtigen voor de WK sprint in Heerenveen. Ik had vooraf geinfomeerd bij Thialf en de enige manier om aan kaarten te komen was via internet.
Vanmorgen was ik al om 8.30 uur op de site, maar ik was niet de enige want er was sprake van overbelasting. Ik ben het blijven proberen, maar steeds kreeg ik de melding om het op een later moment opnieuw te proberen.

Tot 12.30 uur bleef dit zo; toen moest ik naar mijn werk voor een teamvergadering. Ik was om 15.30 uur terug. Gelijk opnieuw geprobeerd, maar toen bleek alles uitverkocht....!!!
Lust je nog peultjes?

Jeremy WotherspoonJammer; maar het is niet anders. Er zijn ergere dingen in de wereld (Gordon, schaamluis, aambeien, pus, etter en Rita Verdonk bijvoorbeeld).

Groeten

Da's dus jammer. Dat wordt dus op tv kijken naar Jeremy Wotherspoon.

dinsdag

Slordig

Voor één keer hier een welgemeend advies: zorg ervoor dat je je paspoort niet kwijtraakt. Schade en schande, wijs en zo.

Gisteren kwam ik erachter dat ik mijn paspoort nergens kon vinden. Overal gezocht, in tassen, binnenzakken van colberts, laadjes, tussen stapels papieren. Het hele huis op z'n kop, maar geen paspoort. Vanmorgen heeft El ('laat mij maar, jij kan toch niet zoeken") het nog eens dunnetjes over gedaan, maar geen resultaat. Om tien uur besloot ik dat ik moest accepteren dat mijn paspoort officieel de status "kwijt" heeft. Daarmee ontstond een nieuwe fase: het zoeken is gestaakt, er moet nu zo snel mogelijk een nieuw paspoort komen. Daarmee heb ik me dus de rest van de dag beziggehouden. Complicerende factor: ik moet morgenochtend vroeg naar Parijs.

De procedure "nieuw paspoort" bestond uit vijf stappen:

  1. naar de Koninklijke Marechaussee op Schiphol om te informeren naar de benodigde documenten, doorlooptijd en kosten voor een nooddocument. Output: een lijstje.
  2. naar de Politie Kennemerland om aangifte te doen van vermissing. Output: Proces Verbaal.
  3. naar de fotograaf. Output: vier pasfoto's. Kosten: € 8,50.
  4. naar de Publieksdienst van de gemeente Haarlem om een nieuw paspoort aan te vragen. Output: een ondertekend formulier en een uittreksel uit de GBA waaruit blijkt dat ik de Nederlandse nationaliteit bezit. Kosten: € 84,50.
  5. terug naar de Koninklijke Marechaussee op Schiphol met onderhand een heel dossier. Output: een noodpaspoort. Kosten: € 41,20.

De zesde en laatste stap kan ik vanaf volgende week dinsdag zetten. Dan kan ik bij de gemeente Haarlem een nieuw paspoort ophalen, tegen inlevering van het noodpaspoort.

Al met al heb ik vandaag mijn doel bereikt: ik kan morgenochtend vliegen. Maar wat een gedoe!

De balans

Een meerderheid in de Tweede Kamer wil dat bouwprojecten minder vertraging oplopen. PvdA en CDA komen vandaag met een wetsvoorstel om overheden in de gelegenheid te stellen procedurefouten snel te herstellen. Opvallend: kennelijk is er toch altijd nog een minderheid in de Tweede Kamer die niet wil dat bouwtrajecten minder vertraging oplopen. Ook opvallend: vertraging in deze projecten blijkt te worden veroorzaakt door procedurefouten. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de wijze waarop de belangen van de vele betrokkenen bij een bouwproject tegen elkaar worden afgewogen. We hebben het hier dus over wat we met een mooie Engelse term stakeholder requirements noemen.

In de politiek noemen we dat inspraak. Om de vaart erin te houden moet die worden beperkt. Een verstandig plan, al weet ik niet waaruit die beperking volgens het wetsvoorstel zal bestaan. Maar bij grote projecten, of dat nou bouwprojecten zijn of niet, kun je nooit met alle belangen rekening houden. Beperkte gebruikersinspraak ("congressen kopen geen vliegtuigen"), een noodzakelijke voorwaarde om op tijd een resultaat te bereiken. Of dat resultaat dan aan alle verwachtingen voldoet, dat is een volgende vraag. Het is dus als met zoveel: het gaat om het vinden van de balans.

maandag

e-Freight

"Air France KLM Cargo is vandaag op luchthaven Schiphol begonnen met het digitaal afhandelen van vrachtzendingen", meldt De Telegraaf. Prominent op de voorpagina. Dat lijkt warempel wel nieuws. Geïnteresseerd lees ik verder. "De gegevens over vrachtzendingen worden voortaan in een computersysteem opgeslagen en verwerkt." Lees ik dat nu goed? Ja, het staat er echt: De gegevens over vrachtzendingen worden voortaan in een computersysteem opgeslagen en verwerkt.

Sinds 1980 doe ik wat aan automatisering. En van die ruim zevenentwintig jaar heb ik er toch al gauw vierentwintig besteed aan het automatiseren van luchtvrachtprocessen bij KLM Cargo, tegenwoordig Air France KLM Cargo. En dan zou nu het moment bereikt zijn dat gegevens van luchtvrachtzendingen in een computersysteem worden opgeslagen en verwerkt! Dat ik dat nog mag meemaken. Vanmiddag hebben we met de hele afdeling de kaartenbak onder luid gejuich ondersteboven gekiept. Een feestelijk moment.

Alle gekheid op een stokje, het bericht in de krant was een klein pietsje onvolledig. Bedoeld werd dat er vanaf vandaag geen papieren vrachtbrieven meer nodig zijn voor luchtvrachtzendingen. Dit is een belangrijk moment. Vijftien jaar geleden begonnen we al met initiatieven in deze richting. En pas nu is het gelukt. Dit is een mijlpaal op globale schaal.

e-mail via je mobiel

vijf kiklo inktvip

Goeiemoggel. De leukste commercial die momenteel op de Nederlandse tv is te zien: een filmpje met mensen in een werksituatie die in sms-taal met elkaar communiceren. "Ik krijg hier zojuist een bestelling voor vijf kiklo inktvip". Achter in beeld een vrachtauto met in grote letters op de zijkant: Vistransploft Willep de Vriep.

Vis van KaatjeKijk hier op Youtube.

Het filmpje is opgenomen in IJmuiden. We zien vishandel "Vis van Kaatje", op de hoek van de Zeeweg en de Velserduinweg. En ook enkele shots gemaakt bij de visafslag in de haven.

zondag

De Oscar Moenstrofee

Regenjas FranzDit weekend was het de tiende speelronde in de Eredivisie en de achtste ronde voor onze Oscar Moenstrofee. Er begint een duidelijke tekening in de strijd te komen: de top-3 maakt zich los van een grote middengroep en onderin is er ook al een gaatje geslagen. Dit weekeinde weer drie welverdiende nominaties: Sparta-middenvelder Ayodele Adeleye, AZ-trainer Louis van Gaal en Roda-verdediger Pa-Modou Kah.

Ayodele Adeleye

Ayodele AdeleyeSparta is de enige ploeg in de betaalde voetbal die nog niet heeft gewonnen. De Rotterdamse supporters morren: ze zijn hard aan Winnetou. Gisteren gingen ze op bezoek bij Rotterdamse buurman Excelsior. En tot vlak voor tijd zag het er prima uit voor Sparta: 3-2 vóór, geen vuiltje aan de lucht. Ergens in de buurt van de middenlijn maakte Sparta-verdediger Ayodele Adelye een volkomen onnodige zware overtreding. Tweede gele kaart, dus rood. Verder met tien man. En vanaf toen was alsnog het hek van de dam en werd Sparta overlopen. Excelsior scoorde nog twee keer: 4-3.

Weer staat Sparta met lege handen. En op laatste plaats op de ranglijst. Gaat dat nog goedkomen?

Louis van Gaal

Louis van Gaal: ben ik nou zo slim? AZ begon moeizaam aan het seizoen. Ze staan inmiddels al negen punten achter op de top-3. Maar het spel wordt wel steeds beter; die gaan nog wel stijgen op de ranglijst. Coach Van Gaal in de wolken. In alle vrolijkheid vergat de 56-jarige coach even dat hij geen achttien meer is. De trainer brak vrijdag in Amsterdam op de jaarlijkse reünie van de Academie voor Lichamelijk Opvoeding zijn enkel en kuitbeen toen hij een demonstratie polsstokhoogspringen gaf. Hij mag een paar weken in het gips. Tijdens de wedstrijd AZ-NEC gaf hij vanuit een skybox met behulp van een portofoon zijn aanwijzingen aan de bank. Zouden ze geen gsm's hebben? Al met al geen handige actie van Louis.

Pa-Modou Kah

Pa-Modou Kah: Ik heb nooit ergens spijt van.

Vanmiddag Ajax-Roda. En de Limburgse mannen zijn niet voor niks dat hele eind met de bus uit Kerkrade gekomen: ze willen winnen! Althans, zo denkt onze grote vriend Kah erover. Twee meter zoveel, breed, een indrukwekkende verschijning. Pa-Modou gaat er voor! En die wil om te winnen ging bij hem héél ver. Wanneer Suárez vlak voor rust Ajax naar een 2-1-voorsprong kopt, wordt-ie heel boos. Vooral boos op zijn eigen keeper Castro, die volgens Kah die voorzet had moeten pakken. Met verhitte koppen staan de ploeggenoten tegenover elkaar; het hele stadion en alle tv-kijkers kunnen zien hoe Pa-Modou zijn keeper de huid vol scheldt. Gênant. Scheidsrechter Jol moest eraan te pas komen om de boel te sussen. En het hielp Roda niet: Ajax won uiteindelijk geflatteerd met 4-2. Jammer voor Pa.

Klik hier voor de stembus.

zaterdag

Kennemer voetbalmalaise

Het zat er al een paar weken aan te komen; de sportieve malaise in Kennemerland is nog nooit zo groot geweest als nu. We hebben het hier over de HFC Haarlem en over Stormvogels/Telstar. Beide voetbalploegen verloren voor de zoveelste maal dit seizoen. Haarlem in en van Emmen, met 3-0; Telstar op Schoonenberg van Volendam, met 3-2. En omdat Eindhoven, de nummer laatst, won staan ze nu samen onderaan in de Jupiler-league: Telstar laatste en Haarlem voorlaatste.

Haarlem en Telstar zijn buren. Geen twee andere ploegen in het betaalde voetbal hebben hun stadion op zo korte afstand van elkaar: Haarlem-Noord - Velsen-Zuid is een stukkie van niks. De mate van animositeit tussen voetbalsupporters is omgekeerd evenredig met de afstand tussen de thuisstadions. Haarlem- en Telstarsupporters gaan niet gemakkelijk door één deur. Al een paar jaar wordt er gesproken over een fusie. Eerst op fluisterende toon, maar de laatste tijd valt het f-woord steeds vaker. Gisterenmiddag sprak ik een verstokte Haarlem-liefhebber voor wie fuseren inmiddels een reële optie lijkt te zijn geworden.

Beide clubs leiden een kwijnend bestaan. Sterk verouderde stadions, al lang niet meer geschikt voor het spelen van betaald voetbal, nauwelijks bezoekers. En dus ook geen sportieve prestaties. Ja, Haarlem zit nog in de beker, maar heeft daarin zeer ongunstig geloot (uit tegen RKC Waalwijk, kansloos).

Samen sta je sterk. Het verdient aanbeveling om de mogelijkheden voor een fusie zeer serieus te onderzoeken. En de regionale sentimenten moeten daar dan maar even voor in de ijskast worden gezet. Want beide clubs zitten op een dood spoor: geen resultaten, geen bezoekers, geen geld, geen goede faciliteiten, geen goede spelers, geen resultaten, geen bezoekers, enz. Dat noemen we neerwaartse spiralen.

In het voorjaar van 2008 zal worden begonnen met de bouw van een nieuw stadion in Haarlem. Stadion Oostpoort. De plannen zijn goed. In Velsen zien ze waarschijnlijk groen van afgunst. Daar zitten ze al tijden met een concreet tribuneprobleem, waar de KNVB zelfs de licentie van Telstar afhankelijk van heeft gemaakt. Daar móet iets aan gebeuren, alleen wàt, dat weten ze daar nog even niet. Sinds vorige week ligt er weer een plan van Telstar en een bouwbedrijf, waar B&W van Velsen een beslissing over moet nemen.

Maar zouden de twee clubs dit soort plannen niet veel beter samen kunnen ontwikkelen en uitvoeren? Voetbal is populair in de regio. Kennemerland is sportief. Zouden we niet veel liever één gezonde BVO hebben in plaats van twee doodzieke? Hier ligt een grote uitdaging voor de betrokken bestuurders. Wanneer die zich over de huidige clubsentimenten heen kunnen zetten, ontstaat er ruimte voor het ontwikkelen van een goed gezamenlijk bedrijfsplan. Het aantal supporters is inmiddels al zover geslonken, dat de weerstand vanuit die kant steeds minder relevant wordt.

vrijdag

Bring me the Disco King

The Voyeur"“The Voyeur” has decided to stop publishing “The Voyeur” magazine. The main reason for our decision is that, with every new edition, we find it harder and harder to create a highly quality magazine filled with great stories and photographs. This, combined with the fact David is not very inspiring either at this moment, made us decide to stop publishing our fanclub magazine."
>> lees hier verder

The Voyeur was niet zo maar een magazine. Het was het periodiek van de oudste internationale Bowie-fanclub. Opgericht in 1979. In leven gehouden door een stelletje Nederlandse enthousiastelingen. Maar die houden het binnenkort voor gezien. Tsja, Bowie zelf geeft de laatste tijd buitengewoon weinig aanleiding om iets over te schrijven. Het is inmiddels al meer dan vijftienhonderd dagen sinds zijn laatste album Reality verscheen. Sindsdien geen nieuw werk meer. Bowie lijkt er zelf een streep onder gezet te hebben. Zijn trouwste fans doen dat nu ook.

Wiskunde bij de Hoge Raad

"Het is wiskunde, geen giskunde", zei ik vaak, wanneer weer eens één van de kinderen zat te zweten op een wiskundevraagstuk. Dan keek-ie me met grote vragende ogen aan en vroeg "is de uitkomst dan soms 12?" "Dat bedoel ik nou, het is geen giskunde. Wiskunde komt van wis en waarachtig, van ja-gewis-dan-kwam-hij-wel. Wiskunde. Zeker weten. Niks gissen, niks raden. Weten!" Moeilijk concept, wanneer je veertien bent. Toch is er één tak van de edele wiskundesport die niet gaat over zeker weten, maar over onzekerheden; dat is de statistiek of de waarschijnlijkheidsleer.

Die tak van sport gaat wellicht binnenkort een grote rol spelen in de rechtszaal. Teletekst vanmorgen:

Wetenschappers willen dat de zaak-Lucia de B. heropend wordt. Ze hebben een petitie opgesteld, die door alle Nederlandse hoogleraren statistiek en kansberekening is ondertekend. Lucia de B. heeft levenslang gekregen voor de moord op 7 ziekenhuispatiënten, vooral omdat ze telkens dienst had toen ze overleden. Statistisch zou vrijwel zeker zijn dat zij erbij betrokken was. Volgens de ondertekenaars zijn er geen sterke statistische aanwijzingen dat ze iets met de sterfgevallen te maken had. Een commissie zei maandag al dat daar twijfel over bestaat. De Hoge Raad besluit mogelijk tot heropening.

Dat is interessant. Onder Nederlandse statistici loopt al jaren een discussie over deze zaak. Al in 2003 waren er de eerste publicaties. Een zeer lezenswaardige bijdrage aan deze discussie stamt uit 2004, van Marjan Sjerps (lees haar artikel op Kennislink).

Dan gaan we het nu eindelijk beleven: wiskunde in een vakgebied (strafrecht) waarin het woord bewijs zo vaak volkomen verkeerd wordt gehanteerd. Ik heb me altijd verbaasd over dat woord in de rechtszaal. Bewijs is onomstotelijk. Wanneer iets bewezen is, dan is het waar. Maar niet in een strafzaak. Daarin kan veel "bewijs" zijn voor schuld, maar tegelijkertijd ook "bewijs" voor onschuld. En dan moet een rechter een oordeel vellen. Dergelijke logica is lichtjaren verwijderd van ons heldere wiskundige logische systeem. En nu zouden die twee het samen mogen gaan uitvechten? Ik ga deze zaak met grote belangstelling volgen.

donderdag

A Family Affair

De House-aflevering van vanavond was weer geweldig! We hebben het hier over aflevering 21 van het derde seizoen, Family Affair. Ik zou bijna zeggen: verplichte kost voor projectmanagers. Zo veel aspecten van projectmanagement kwamen hier in een tijdsbestek van nog geen uur voorbij.

Voor diegenen die de aflevering niet hebben gezien in het kort even het verhaal. De 14-jarige Nick heeft leukemie en staat op het punt om een beenmergtransplantatie te ontvangen van zijn jongere broertje Matty. Op het moment suprème blijkt Matty echter het een of ander onder de leden te hebben, waardoor de transplantatie geen doorgang kan vinden. Dan begint er een race tegen de klok, want zonder transplantatie heeft Nick nog slechts vijf dagen te leven. De opdracht voor Dr. House en zijn team is uit te vinden wat Matty mankeert, en vervolgens Matty te genezen en die transplantatie alsnog uit te voeren, voordat die vijf dagen zijn verstreken.

Time Management

House schrijft als eerste een grote "5" bovenaan het whiteboard in de projectkamer. De volgende morgen veegt-ie dat uit en maakt er een "4" van. 's Avonds zet-ie er een "<" voor. Tijd is de grootste vijand; tijd is de nummer-één prioriteit. Dat iedereen in het project dat maar goed weet! Die prioriteit bepaalt alle andere keuzes waar het team voor komt te staan.

Stakeholder Requirements

De belangen van de diverse stakeholders lopen ver uiteen. Allereerst is daar Nick natuurlijk, wiens leven in gevaar is. Maar ook zijn broertje Matty blijkt ernstiger ziek dan het zich aanvankelijk laat aanzien. Dan zijn er de vader en moeder van de jongens, die niets liever willen dan dat hun beide zoons blijven leven. Op een gegeven moment worden ze geconfronteerd met het onmogelijke dilemma, goedkeuring geven om aan Matty een behandeling te geven die aan Nick het leven zal kosten. En als klap op de vuurpijl is daar het hogere ziekenhuismanagement, in de persoon van Dr. Cuddy, dat eigenlijk alles goed vindt als er maar geen juridische aansprakelijkheidsrisico's aan verbonden zijn.

Leiderschap

Eén van de centrale thema's in deze aflevering is de vraag of je als medisch specialist je patiënten moet adviseren omtrent een bepaalde behandeling. House is daar heel rechtlijning in: de specialist is de specialist, die heeft er voor geleerd, en patiënten verwachten juist van een specialist dat hij een mening heeft. House' collega Wilson heeft moeite met dat concept. Die beperkt zich tot het geven van informatie en legt de patiënt, of in dit geval de ouders, slechts de keuze voor. Heel neutraal.

Communicatie Management

Het is volop chaos rond de twee patiënten en hun ouders. In die chaos worden de ouders telkens weer door verschillende artsen geïnformeerd en worden hen keuzes voorgelegd. De artsen zijn het onderling oneens over de te ondernemen stappen. Dat moet fout gaan en dat gaat het ook. Uiteindelijk moet één van de artsen, buiten medeweten van zijn collega's om, zijn boekje te buiten gaan om het leven van één van de jongens te redden.

Risico Management

Tot deze categorie behoort ook het bovenvermelde dilemma waar de ouders voor geplaatst worden. Nick is al opgegeven, en het leven van Matty kan slechts worden gered door Nick als proeftuintje te gebruiken. Een mensenleven als "sunk costs". Ga er maar aan staan!

Het loopt gelukkig allemaal goed af.

House wordt elke week uitgezonden op SBS6, donderdagavond 20:30 uur. Betere tv bestaat er niet. Niet alleen voor projectmanagers.

The Pledge, The Turn, The Prestige

The Prestige

The Prestige - Christopher Nolan (2006)

Vanavond genoten van een uitstekende film. Twee weken geleden voor een paar euro aangeschaft. Ik had goede recensies gelezen, maar om de een of andere reden had ik toch zo mijn twijfel. Een film over twee elkaar beconcurrerende goochelaars van zo rond het jaar 1900, zou dat nou wel wat zijn? Mijn twijfel was volkomen onterecht: dit is een zeer onderhoudende film. De plot is buitengewoon ingewikkeld, telkens weer word je als kijker op het verkeerde been gezet, of juist weer niet. Het zijn per slot van rekening goochelaars. De film is als het ware één grote goocheltruc. Vanaf het eerste moment goed opletten!

Prima acteerwerk ook.

Are you watching closely?

Het is net als met een goocheltruc: zodra die klaar is wil ik hem nog eens zien, om te kijken wat er nu écht gebeurt. Zo ook met deze film: zodra die klaar was wilde ik hem direct nogmaals bekijken. Dat doen we binnenkort dan nog maar eens.

Toussaint

Het is vandaag een officiële christelijke feestdag: Allerheiligen. Binnen de RK-kerk een hoogfeest en in veel katholieke landen is vandaag dan ook een vrije dag. Dan wordt er dus niet gewerkt. Zo ook in Frankrijk. Toussaint noemen ze daar deze dag. In Nederland doen we er eigenlijk niet meer aan. Het lijkt erop dat de laatste jaren de avond voorafgaand aan Allerheiligen belangrijker wordt: All Hallow's Eve, ofwel Halloween. Onder invloed van commercie uit Amerika overgewaaid.

De RK-kerkprovincie in Nederland kent negentien (!) hoogfeesten. De huiskamervraag: noem er zo veel mogelijk.

Ik draag mijn steentje bij op een andere manier en stop Bowie's All Saints in de cd-speler.

Quitters

Henk ten Cate laat Ajax in de steek. En gaat voor veel geld bij Chelsea werken.

Jaap JolingJaap Stam was altijd het toonbeeld van onverzettelijkheid en wilskracht. Althans zolang-ie in Eindhoven, Manchester, Rome en Milaan speelde. Maar na amper een jaar Amsterdam blijkt-ie een mietje geworden. "Ik heb er gewoon de kracht niet meer voor"; het is net of je Gerard Joling hoort. Zal wel aan Amsterdam liggen ("ten minutes at Elton John's and you're as gay as a maypole", uit Love Actually).

Ronald Koeman verlaat PSV in een cruciale fase van het seizoen. En gaat bij Valencia aan de slag.

Het plotselinge vertrek van Ten Cate bij Ajax en van Koeman bij PSV wekt mijn verbazing. Ik dacht altijd dat trainers meer loyaal waren aan hun contract. Maar dat blijkt dus te veranderen. Trainers die tijdens het seizoen vertrekken bij hun club, dat kennen we natuurlijk al zolang er voetbal bestaat. Maar dat was in mijn herinnering doorgaans vanwege ontslag na gebrek aan resultaat. Vrijwillig opstappen is een nieuwe trend. Hoe lang zal het duren voordat ook voor trainers een transferperiode zal worden ingesteld?

De skippybal

Een gezin in Borculo heeft op zolder een wespennest zo groot als een skippybal gevonden. Het abnormaal grote nest had een omtrek van bijna een meter. Zo opent een artikeltje in de Volkskrant.

SkippybalIn deze twee zinnen krijgen we twee aanwijzingen omtrent de afmetingen van dit wespennest: het is zo groot als een skippybal én de omtrek is bijna een meter. Skippyballen zijn er in verschillende afmetingen. Volgens wikipedia kan de diameter variëren van 45 tot 66 cm. Als we er nu vanuit gaan dat we hier te maken hebben met de kleinste variant van de skippybal, 45 cm dus, dan is de omtrek van deze bal π * 0,45 = 1,41 m. Dat is dus aanzienlijk meer dan "bijna een meter". Ik neem graag aan dat het Borculose gezin een buitengewoon groot wespennest heeft aangetroffen op hun zolder, maar juist dan wil ik precies weten hoe groot dat wespennest was. Met deze informatie kan ik niet veel.