woensdag

Music Review 2008

Het einde van het jaar zorgt altijd voor de nodige lijstjes. Tops en Flops van het afgelopen jaar. Aangezien we hier bij Franz' World wel houden van lijstjes doen we daar lekker aan mee.

Top 5 albums 2008

  1. Tell Tale Signs - Bob Dylan
  2. Lessons to be Learned - Gabriella Cilmi
  3. Viva La Vida or Death and All His Friends - Coldplay
  4. Live in Gdansk - David Gilmour
  5. Fleet Foxes - Fleet Foxes

Net niet:

  1. Nine Lives - Steve Winwood
  2. Dig Out Your Soul - Oasis
  3. Detours - Sheryl Crow
  4. Black Ice - AC/DC
  5. Where the Light is - John Mayer

Tegenvaller van het jaar

Chinese Democracy - Guns N' Roses

Top 5 Bezochte concerten

  1. Bruce Springsteen & The E Street Band (Amsterdam Arena juni)
  2. Bon Jovi (Amsterdam Arena juni)
  3. Coldplay (Ahoy oktober)
  4. Kiss (Arrow Rock Festival juni)
  5. Eagles (Ahoy april)

Live Tegenvaller van het jaar

John Fogerty (Ahoy juni)

Keep on Rocking.....

dinsdag

Rijpe appels

Regenjas FranzTrainers als kop van Jut. En dat is drie. Raymond Atteveld was in oktober de eerste; al na vijf wedstrijden in het seizoen werd hij door Roda ontslagen. Vorige week vloog Willem van Hanegem de laan uit bij Utrecht. En vandaag is het de beurt aan Hans Westerhof; door Vitesse op straat gezet.

Denken bestuurders nou echt dat het helpt om een trainer te ontslaan en een andere trainer voor de groep te zetten? Het kost een hoop geld, het levert een hoop gedoe op met de pers, de supporters, de voetballers, de vakbond van trainers, en wat word je er nou helemaal wijzer van?

Roda-Utrecht-Vitesse. Drie clubs die mijn sympathie al veel eerder hebben verspeeld. En met het wegsturen van hun trainers bevestigen ze die antipathie.

Foeke BooyBtw, hoe stevig zit Foeke Booy in het Spartaanse zadel? "Scheidsrechters, onder leiding van hun baas Jaap Uilenberg, vormen een complot, tegen Sparta. En da's niet eerlijk."

IJs

Het is weer eens tijd voor een onthulling: ik kan niet schaatsen. Tenminste, ik denk dat ik het niet kan, want ik heb het nog nooit gedaan. Misschien dat wanneer ik het eens zou doen, dat ik dan de vonken uit het ijs schaats, dat ik dan de master zou blijken, maar ik schat de kans daarop buitengewoon klein. Laten we het er maar op houden dat ik niet kan schaatsen.

Schaatsen leer je wanneer je klein bent. Op slootjes. Ik was een klein Fränzchen in de jaren zestig in Oud-IJmuiden. En laten er in Oud-IJmuiden nou geen slootjes zijn! Geen enkele. Niks noppes nada. Oud-IJmuiden was een zeer onaantrekkelijke omgeving om te wonen, om te spelen, om kind te zijn, om te leren schaatsen. Niemand van mijn vriendjes kon schaatsen. Het lag niet aan mij, maar aan mijn omgeving.

In 1968 verhuisde ons gezin naar de Bollenstreek. Daar konden alle jongens van mijn school schaatsen. Als er ijs lag, dan schaatsten ze de hele streek in de rondte. Maar ik kon niet mee, want ik kon niet schaatsen. Ik had zelfs geen schaatsen.

En het is nooit meer goed gekomen.

Spektakel

The Dark Knight

The Dark Knight - Christopher Nolan (2008)

Dé actiefilm van het jaar was ongetwijfeld de Batman-film The Dark Knight. Gisteravond gekeken, vanaf de 2-disc special edition dvd. Mooi verzorgde uitgave in een stevig doosje. Maar het gaat natuurlijk niet om de verpakking, het gaat om de inhoud: de film zelf. En die is meer dan de moeite waard, één van de beste actiefilms die ik ooit heb gezien.

Uiterst spectaculair. En het verhaal is voor de verandering deze keer geen belediging voor de intelligentie van de kijker. De film is het vervolg op de film Batman Begins, een film die ik niet heb gezien. Maar dat vond ik geen probleem: in no-time had ik de verhaallijn te pakken en de verschillende personages geplaatst in dat verhaal.

De show wordt gestolen door de onberekenbare schurk The Joker. Geweldige rol van Heath Ledger. De film duurt lekker lang -meer dan twee uur- en je weet dat je al die tijd naar een verfilmd stripverhaal zit te kijken, maar de makers hebben het zo knap gedaan dat je dat al na enkele minuten vergeet.

Prima amusement.

maandag

Mickey Mouse

Regenjas FranzDe winterkoning

De eerste helft van de competitie zit erop. Het blijkt een verrassende, spannende, meer dan aardige competitie, die het niet moet hebben van enig bijzonder niveau. We hebben volkomen outsiders als koploper gehad -ADO, Groningen, NAC-, de traditionele top-drie valt op door punten te verspelen. En AZ is de winterkampioen.

King Louis op de wintertroon, met goede vooruitzichten. Ajax staat op drie punten, de rest nog veel verder weg. Het is dat AZ de eerste twee wedstrijden nodig had om erin te komen, want anders had de competitie bij wijze van spreken al beslist geweest. Maar dat is-tie dus nog niet; Ajax doet nog gewoon mee.

Van Gaal is lekker bezig met zijn team. Goed voetbal, altijd leuk om naar te kijken. Ik kan vooral genieten van het AZ-middenveld (Martens, Schaars, De Zeeuw, Mendes) bij balbezit van de tegenstander: positioneel uitstekend, agressief in de duels, bal veroveren, snel de vrije man vinden en dan de bal in de diepte.

AZ is de winnaar tot nu toe. Maar ook Ajax is inmiddels lekker bezig; die gaan nog veel punten pakken. Andere ploegen die het lekker doen: Twente, NEC. De Regenjasprognose voor de eindstand straks: Ajax - AZ - PSV - Twente.

Maar waar winnaars zijn, zijn ook altijd verliezers. Wat te denken van PSV? Utrecht? Feyenoord? Vitesse? Maar laten we het daar maar niet over hebben; die hebben al problemen genoeg. Laten we eens kijken naar ploegen met een geflatteerde positie op de ranglijst, ploegen die zwakker zijn dan hun puntentotaal zou doen geloven. De Graafschap bijvoorbeeld, dramatisch zwak. Staan nu nog niet onderaan, maar dat gaan ze niet volhouden. ADO, veel punten gepakt in de eerste wedstrijden maar daarna heel veel verloren. Maar de kroon spant Sparta, de ploeg die ons wekelijks trakteert op authentiek hotsen-knotsen-begonia-voetbal. Met een coach die wekelijks de schuld voor weer nieuw puntverlies bij de scheidsrechters legt.

De Regenjasprognose voor de onderste plaatsen aan het einde van de competitie: Volendam - ADO - Sparta - De Graafschap.

Schijnveilig

Alberto Stegeman, bedankt

De onderzoeksjournalist Alberto Stegeman heeft een programma gemaakt op het bedrijventerrein van Schiphol-Oost. Stiekem, de terreinbeveiliging omzeild. Alles voor een spraakmakend tv-programma gisteravond op SBS6. Hij gebruikte een nagemaakte KLM-pas om binnen te komen. De KLM-pas beschikt volgens hem niet over unieke kenmerken. Hij kopieerde de pas en zette daar met behulp van een computer zijn eigen pasfoto op. De schijnheil.

Hij had het al van tevoren aangekondigd. En ik heb lekker niet gekeken - op hetzelfde moment zond de BBC een werkelijk hilarische aflevering van Top Gear uit. Van deze meneer Stegeman hebben we meer last dan nut. Van zijn vorige Schiphol-"onthulling" in februari zullen we nog jarenlang de consequenties merken: alle veiligheidsprocedures op Schiphol-centrum zijn driedubbel aangescherpt en je wordt dagelijks meerdere malen op van alles gecontroleerd. Hoeveel tijd van hoeveel medewerkers daarmee verloren gaat is onmogelijk te becijferen, maar dat dat heel veel is staat als een paal boven water. En nu dit weer.

Hij heeft een pas nagemaakt. Nou en? Dat zal er wel op uitdraaien dat tienduizenden KLM'ers binnenkort een nieuwe pas zullen krijgen. Onder druk van de publiciteit. En wordt vliegen daarmee nog veiliger?

donderdag

Het spreekwoord van de dag

"Het elfde spruitje geeft ook modder"

Kerstnachtmisser

Veel teleurgestelde gezichten vannacht op de Grote Markt: de traditionele Haarlemse kerstsamenzang is niet meer wat het geweest is. Veel mensen gingen jaarlijks op kerstavond naar het Nieuwe Kerksplein om daar met zijn allen de traditionele kerstliedjes te zingen. Kling klokjes tingelingeling, De herdertjes lagen bij nachte. Uit volle borst natuurlijk. De toeloop was zo groot dat de organisatie vorig jaar tot de conclusie kwam dat het niet langer mogelijk was om op die plek aan de minimale voorwaarden voor veiligheid te voldoen. De kerstsamenzang was té populair geworden.

Maar gelukkig, er zijn nog meer pleinen in Haarlem en de kerstsamenzang werd in 2007 verplaatst naar de Grote Markt. Opzet bleef hetzelfde. De liedjes ook. Groot succes.

En dus togen we gisteravond weer naar de stad. We wilden weer zingen en glühwein drinken. En met ons vele anderen. Om twaalf uur was het plein vol. Maar het werd niet helemaal wat we ervan hadden verwacht. Het eerste vege teken was het boekje met de teksten van de liedjes, zeg maar de liturgie. Alle jaren hadden we het gedaan met hetzelfde witte boekje, met dezelfde liedjes, in dezelfde volgorde, met dezelfde teksten, opgeschreven met dezelfde typfouten. Tradities bouw je immers zorgvuldig op. Maar dit jaar was het boekje rood, met andere liedjes. Wat krijgen we nou? Nattigheid. Al snel zagen we dat de begeleiding dit jaar ook anders dan anders zou zijn. Geen harmonieorkest op een verhoog, maar een elektrische band op een podium en een PA-systeem. Waar is de Spaarnebazuin? Nog meer nattigheid.

Na vier liedjes uit de oude doos (Wij komen tezamen, Stille nacht heilige nacht -beide volgens de katholieke tekst, heel fout op die historische plek-, Nu sijt wellecome en Gloria in Excelsis Deo) met pianobegeleiding (!), nam de band het over. Ze speelden het ene na het andere moderne Amerikaanse kerstliedje. Leuk gebracht hoor, daar niet van, maar van een volkssamenzang was geen sprake meer. Wij taaiden al snel af naar café Koops en likten daar onze samenzangwonden. Net als vele anderen. De teleurstelling sloeg zelfs om in verontwaardiging. "Zo breng je dus een mooie traditie om zeep." En "Zodra de commercie het overneemt is het afgelopen met de sfeer". Volgend jaar gaan we gewoon weer naar het Nieuwe Kerksplein in de Vijfhoek.

zondag

Trends

Kennis blijkt in het algemeen niet zo hoog te staan aangeschreven. Er zijn drie soorten kennis. Allereerst is daar de kennis achteraf. "Tsja, als ik dat van tevoren had geweten, dan had ik het natuurlijk niet gedaan", dat soort kennis. Hindsight noemen de Engelsen dat. In Nederland zeggen we "Achteraf kijk je een koe in zijn ...". Met het spuien van kennis achteraf maak je je niet populair.

Maar aan het gebruik van kennis vóóraf zit ook een luchtje. Voorkennis. Bijvoorbeeld in Handel met Voorkennis, hetgeen zelfs crimineel is. Ook van voorkennis zijn we niet gediend.

Blijft over: trendwatching. Kijken wat er om je heen gebeurt en op basis daarvan prognoses formuleren en communiceren. En ook trendwatchers worden in principe altijd weggehoond. Dat komt, alle trendwatchers kijken tegelijkertijd rond en komen dan tot verschillende prognoses. Waarmee ze zich op één lijn stellen met opstellers van horoscopen en almanakken.

En toch doet Franz' World, voor de gelegenheid tijdelijk omgedoopt tot Franz' Almanak voor de Hedendaagse Consultant, een poging, geïnspireerd door een voordracht van een Franse collega. Drie belangrijke trends voor de komende jaren: ICT-dienstverlening - down, spoorwegen - down, België - down.

Als dat maar goed gaat.

zaterdag

Nominatie

Mijn paspoortbelevenissen van het begin van 2008 hebben me een nominatie opgeleverd bij de traditionele jaarlijkse uitreiking van de Rubber Chicken Award. Maar het bleek gelukkig slechts een aanmoedigingsprijs, een blijk van erkenning. De prijs ging dit jaar volkomen verdiend naar Armand en Wieger.

vrijdag

Mismanagement by Blackberry

Hij is een ware King Midas in Reverse. Yves Leterme. Alles wat hij aanraakt verandert op slag, niet in goud, maar in stof. Achttien maanden geleden behaalde hij een gigantische stembusoverwinning, ongekend in de Belgische parlementaire geschiedenis. En sindsdien gaat alles verkeerd. Steeds nauwere schoentjes. En nu helemaal alleen in de woestijn. Iedereen wil dat hij opstapt. Ontluisterend.

De chaotische debatten omtrent de wel of niet bemoeienissen van zijn kabinet met de gerechtelijke beoordeling van de verkoop van het Belgische Fortis aan het Franse BNP Paribas maken wel duidelijk hoe het een en ander toegaat in die bestuurskringen. In alle communicatie blijkt zijn mobieltje een uiterst belangrijke rol te spelen. E-mails, sms'jes, hij is altijd van alles op de hoogte. En hij bemoeit zich met alles via datzelfde apparaatje. In het parlement citeerde hij zelfs vanaf het schermpje. Dat ontlokte een parlementariër de verzuchting dat ze die man zijn Blackberry zouden moeten afnemen. Is misschien maar beter ook.

Ontbijtnieuws

Ik zit aan de ontbijttafel. En ondertussen lees ik het nieuws, via RSS-feeds op de sites van De Volkskrant, het Haarlems Dagblad en De Morgen. Ik lees wat minister Plasterk gisteren in de Tweede Kamer heeft gezegd: "Een nieuwe generatie zit over 25 jaar misschien niet meer met een papieren krant aan het ontbijt, maar met een laptop. Dat is niet erg." Dat was in een debat over steun aan de dagbladen.

Ik ben mijn tijd ver vooruit, wel vijfentwintig jaar. Fijn om te weten dat de Minister dat niet erg vindt.

zaterdag

Keerwedstrijd

ADO Roda

De enige palindroomwedstrijd van het seizoen eindigde natuurlijk volkomen voorspelbaar in een gelijkspel. 1-1.

maandag

Working Class Hero

New York. Dakota Building. Gestoorde fan.

Yoko Ono. Woman. Imagine. Revolution. #9 Dream.

McCartney, Acda, Bowie.

"All you need is love. John Lennon. Smart man. Shot in the back, very sad."

zondag

Verschrikkelijk

Toneelgroep Imperium - De verschrikkelijke moeder

Vanmiddag met mijn zus (en El en Michael) naar een toneelvoorstelling geweest. Van de Leidse amateurtoneelvereniging Imperium. In hun eigen theatertje, aan de Oude Vest, vlak naast de Schouwburg.

Imperium speelde een stuk van Alex van Warmerdam. Absurdistisch. Drie delen, achtereenvolgens over broedermoord, Assepoester en kinderroof. De verschrikkelijke moeder uit de titel is in het eerste deel een slager die zijn overspelige broer doodslaat, in het tweede deel is ze de boze stiefmoeder die een kind opsluit in de vrieskist en in het derde deel is zij een man die twee kinderen wijsmaakt dat hun ouders met onbekende bestemming zijn vertrokken. En dan die kinderen opsluit in huis. Beetje bizar. Zeker wanneer je bedenkt dat die man/moeder ook nog zijn/haar eigen zus is. De delen worden met live-muziek aan elkaar gespeeld en gezongen.

"We zijn niet intelligent genoeg voor deze vorm van kunst", was onze gedeelde conclusie. Maar ik heb me wel vermaakt, ondanks dat ik geen flauw idee had waar ik naar zat te kijken.

Daarna door de Leidse binnenstad gewandeld (ik moet zeggen, bij de planning van deze middeleeuwse stad hebben ze af en toe vreemde keuzes gemaakt), ergens koffie gedronken en uiteindelijk bij M'n Broer in de Kloksteeg lekker gegeten.

dinsdag

Klaverjasfinish

Vanavond weer geklaverjast. Tot driekwart van het laatste rondje geen spectaculaire potten, geen hoge scores, het leek weer een avond sans histoire te worden. en toen kwamen die laatste vier spelletjes.

wij

zij

162

100

xx

-

162

20

x

-

162

100

xx

-

162

40

x

20

Pitje-natje-pitje-natje. Een soort nine dart finish, maar dan iets anders.

zondag

Culinair

Deze week was, wanneer we de serieuze pers in Nederland mogen geloven een buitengewoon culinaire week: het ging weer eens over de jaarlijkse toekenning van Michelin-sterren. Nu interesseert me dat geen enkele zier. Het gaat hier namelijk over restaurants waar ik -waarschijnlijk- nooit zal eten. En dat vind ik helemaal niet erg. Ik ben namelijk enorm tevreden met de restaurants die ik ken en die helemaal geen Michelin-ster nodig hebben.

Mijn persoonlijke favoriet is snackbar Amon. Prima keuken, gastvrije eigenaar, altijd open en heel erg dichtbij.

In België snappen ze ook dat het helemaal niet om sterren gaat. Veel belangrijker is daar de kwaliteit van het dichtstbijzijnde frietkot. De aankomende week is het bij onze zuiderburen dan ook de Week van de Friet. Urbanus is de peter van het feest. Geweldig initiatief, verdient ook onze steun. Weg met dat quasi-intellectuele Michelinsterrengedoe. De kwaliteit van frieten is, vanuit het oogpunt van het algemeen welzijn, van véél groter belang dan de bereidingswijze van elitaire kwarteleitjes.

De Renaissance van de folkrock

Fleet Foxes

Fleet Foxes - Fleet Foxes (2008)

Jonge mannen met baarden. Jonge muzikanten uit Seatlle die voor hun debuutalbum een zestiende-eeuws schilderij van Breughel kiezen. Jonge mannen die heel goed hebben rondgesnuffeld in de platencollectie van hun (groot-)ouders. De Fleet Foxes.

In juni van dit jaar verscheen dat debuutalbum. Vrijdag hoorde ik het voor het eerst. En sindsdien loop ik een beetje verdwaasd rond. Want wat is dit mooi! Bijzonder, origineel, prachtige close-harmony-stemmen, ingetogen muziek. Dit is een album waarvoor superlatieven nodig zijn, om niet te zeggen dat voor dit album de superlatieven zijn bedacht.

Ik hoor klanken die me doen denken aan David Crosby, aan de Byrds, aan de Fairport Convention, aan veel van de mooie muziek die aan het einde van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig werd gemaakt. IJle klanken, middeleeuwse arrangementen. Maar het zijn vooral de stemmen die blijven hangen. Dit is voor mij dé cd van het jaar.

Tracklist: Sun it Rises - White Winter Hymnal - Ragged Wood - Tiger Mountain Peasant Song - Quiet Houses - He doesn't know why - Heard them Stirring - Your Protector - Meadowlarks - Blue Ridge Mountains - Oliver James

Fleet Foxes

Bekijk en beluister hieronder de werkelijk adembenemende video van White Winter Hymnal.

Het verval

Het is nu eenmaal onvermijdelijk: na de opkomst komt de neergang. Of het nu het Romeinse Rijk betreft, Ziggy Stardust, PSV, of Rita Verdonk, niets of niemand ontkomt eraan. Ook Franz niet.

Gisteravond, tijdens het nuttigen van een kom heerlijke tomaten-groentensoep, brak een enorm stuk van een kies af. Rechtsboven. Ik dacht eerst nog dat er een of ander hard stukje in de soep zelf zat, maar nader visueel onderzoek naar de aard van het stukje maakte direct duidelijk dat de kok niets te verwijten viel. Nee, dit was een stukje van Franz zelf.

Dit zal wel uitdraaien op een ingewikkelde tandheelkundige ingreep. De warm-koud-sensaties in mijn rechterbovenkaak maken duidelijk dat dit niet iets is dat ik zomaar kan laten voor wat het is.

zaterdag

Selectief Wit

The Beatles

the White Album - The Beatles (1968)

It was forty years ago today: op 22 november 1968 lag The White Album van de Beatles in de winkels. De mannen hadden er maandenlang aan gewerkt in de studio, en eindelijk was daar dan de opvolger van Sgt. Pepper's. Tenminste wanneer we het Magical Mystery Tour-project even wegdenken.

Opvolger van Sgt. Pepper's en tevens de volkomen tegenhanger. Geen bandproject dit keer; hier zijn vier individualisten bezig, elk hun met eigen dingen. Geen groepsportret op een overdadige hoes, maar slechts vier pasfotootjes. Geen breed opgezette arrangementen voor een orkest, maar voornamelijk back-to-basic gitaarpop. Af en toe heel intiem, dan weer ironisch. Dingen die ik snap, maar er staan ook volkomen onbegrijpelijke dingen tussen. Dit dubbelalbum beschouwen we maar even als hun hoogtepunt. Hoewel?

Ja, ik heb wat gemengde gevoelens bij dit album. Er staan sublieme popsongs op, enkele van de beste die de Beatles hebben gemaakt. Back in the USSR, Blackbird, While my Guitar Gently Weeps, Mother Nature's Son en ga zo maar door. Niks mis mee. Maar mijn grote bezwaar tegen dit album is dat de mannen niet selectief genoeg zijn geweest bij de samenstelling. Er staat namelijk ook rotzooi op, althans, gemeten naar Beatles-maatstaven. Wat te denken van Ob-La-Di Ob-La-Da, Wild Honey Pie, Don't Pass me By? Wanneer ze gewoon een enkele elpee zouden hebben gemaakt, met alleen de goede liedjes, dan zou er geen enkele twijfel bestaan: met afstand het beste Beatles-abum!

Zelfs het Vaticaan onderkent de grote kwaliteit van deze liedjes. En het belang van dit album. Bij gelegenheid van het 40-jarige jubileum verklaart de Osservatore Romano dat 'de Beatles een ongeëvenaard vermogen hadden om popsongs te schrijven met een soort van euforische lichtheid'. Dat had John Lennon nog moeten meemaken.

Mijn tracklist:
Back in the USSR - Dear Prudence - The Continuing Story of Bungalow Bill - While my Guitar Gently Weeps - Martha my Dear - Blackbird - Rocky Racoon - I Will - Mother Nature's Son - Everybody's Got Something to Hide (Except me and my Monkey) - Sexy Sadie - Helter Skelter - Savoy Truffle - Good Night

Fury Noir




Fury Noir
I'm just a space cadet, he's the commander

dinsdag

Exceptie

Els nierdonatie gaat niet door. Plotseling is daar die andere oplossing. Plannen veranderen. Gemengde gevoelens bij El: "Het is een beetje een anticlimax, maar toch ben ik blij. Want er is wel een loden last van mijn schouders".

maandag

Naso lungo

Op vakantie deze zomer in Italië kocht ik een leuk keycord. Giallorosso, de fraaie clubkleuren van Roma. Sindsdien gebruik ik het op mijn werk, voor mijn id-card. Sinds september bijna dagelijks aanleiding voor enkele verbale plaagstootjes vanuit Lazio-hoek. Want de animositeit tussen de twee Romeinse clubs strekt zich uit tot in de bedrijfsrestaurants op Schiphol.

Lazio is de competitie in de Serie-A goed begonnen en draait voor het eerst sinds jaren bovenin mee. Roma daarentegen is dramatisch van start gegaan en staat in de degradatiezone. Pijnlijk.

Gisteravond was de eerste stadsderby van dit seizoen. En het werd een heerlijk avondje: 1-0 voor Roma! Mijn keycord straalt vandaag.

zaterdag

Vogelaar moet wijken

Donderdagavond zijn we in de auto op de weg terug uit Alphen aan den Rijn. Ik zet de autoradio op Radio 1 om te horen hoe het Feyenoord vergaat in de tweede helft van de bekerwedstrijd tegen Hardenberg. En ik val midden in de persconferentie van Ella Vogelaar: ze vertelt dat ze van de PvdA-partijleiding ontslag heeft moeten nemen als programma-minister van Wonen, Wijken en Integratie. Ik ben verrast, al weten we natuurlijk al heel lang dat zoiets eraan staat te komen. De verrassing zit er niet zozeer in dát het gebeurt, maar eerder in hóe het gebeurt.

Signalen genoeg de laatste twee weken. Het financiele drama rond de peperdure verbouwing van de SS Rotterdam, het verhaal achter het piepkleine berichtje rond het vertrek van Dig Istha als communicatie-adviseur van de minister en Ella's 180-graden flip-flop met betrekking tot de registratie van ontspoorde Antilliaanse jongeren. En toch ben ik verrast!? Zal wel iets met mijn naiviteit te maken hebben. Ella's gemodder was natuurlijk niet van de laatste twee weken, en al die tijd leek het erop dat ze ermee weg zou komen, dat de PvdA het allemaal maar liet gebeuren. Niet dus.

Twee belangrijke overwegingen hebben Wouter ertoe gebracht om in te grijpen en wel nú. Eén taktische en één strategische. Wouters politieke positie is sterker dan ooit. De kredietcrisis is een ramp voor het land maar een zegen voor de PvdA-politicus. Als crisismanager toont hij visie en daadkracht, met vaste hand manoevreert hij ons door deze roerige tijden. En het belangrijkste: hij krijgt daarvoor ook de credits! Vooral door zijn optreden staat de PvdA heel stevig in de publieke opinie. Dit is Wouters finest hour tot nu toe.

En wat moet je dan met een aanmodderende minister op de dossiers waar je als PvdA juist mee wilt scoren? Het project Vogelaarwijken -nu nog met een hoofdletter, we zullen het nog meemaken dat die hoofdletter verdwijnt- is het vlaggenschip van de sociaal-democraten, het PvdA-antwoord op Wilders en Verdonk, de hernieuwing van de traditionele band tussen PvdA en de kansarmen in de samenleving. Dit project moet ervoor zorgen dat de PvdA de strijd om de gunst van de kiezer met de SP wint. En juist met dit project loopt het voor geen meter.

Ella zal op het laatst gedacht hebben, na alle kritiek vanuit de eigen partij "Wouter, als je het dan allemaal zo goed weet hoe het wél moet, doe het dan zelf maar." Maar dat doet hij natuurlijk niet. Een gekend en succesvol managementprincipe: ga zelf altijd één escalatieniveau zitten boven je belangrijkste project. Stel dus een projectmanager aan en neem zelf plaats in de project board. Schep voorwaarden, stel eisen, verschaf de financiele middelen en beoordeel de voortgang. Maar trek de kar niet zelf! Wanneer het goed gaat straalt het succes op jou af, maar wanneer het niet goed gaat kun je een ander, de projectmanager, de schuld geven. En dan bovendien door stevig in te grijpen nog aantonen hoe slagvaardig, hoe doortastend je bent. Wouter goes by the management book.

Wouters succes heeft internationale allure. Nederland schuift vandaag aan op het Witte Huis bij Bush bij het topoverleg van de G20. Het kan allemaal niet op - zijn positie wordt met de dag sterker. Zijn succes kan niet op. Maar wat levert dat succes op voor de bewoners van de Vogelaarwijken?

En Wouters Feyenoord won met 5-1.

donderdag

Geen kuip, geen skybox

.... maar wij hebben wél Gerard Kocks

Feyenoord moest voor de beker tegen de amateurs van hoofdklasser HHC Hardenberg. De aanvoerder van HHC heet Gerard Kocks - spreek uit: Cox. Bizar toeval natuurlijk. En HHC deed er van alles aan om dit toeval te benadrukken. Hoogtepunt: een erg leuk spandoek. En het dieptepunt: de aanvoerder zelf. Wat een ongehoord belachelijk onbehouwen lompe boer is dat! Al na twintig seconden schopte hij Luigi Bruins uit de wedstrijd. De statistieken na de eerste helft: HHC maakte zeven overtredingen, "waarvan acht van Kocks" volgens verslaggever Leo Driessen. Drie van Kocks' overtredingen waren op zich goed genoeg voor rood; de scheidsrechter vond echter van niet.

Ik ben een liefhebber van mooie overtredingen, maar dit ging veel en veel te ver.

maandag

Regels

Het typisch Nederlands cultuurverschijnsel "gedogen" staat onder grote druk. Gedogen, dat doen we al jaren graag en veel. Het principe is simpel: we spreken met zijn allen af dat iets niet mag, we leggen dat in een wet vast, en vervolgens spreken we ook af dat we het niet erg vinden als iemand zich niet aan die regels houdt. "Moet kunnen", lijkt de heersende moraal.

Het gedoogbeleid ten aanzien van softdrugs lijkt zijn langste tijd gehad te hebben. De vele maatschappelijk ongewenste effecten van coffeeshops wegen inmiddels zo zwaar, dat de roep om stringente handhaving al maar toeneemt. Logisch. Je zal maar een buurman hebben met een wietkwekerij aan huis. Of je kinderen zullen maar op een school gaan naast een coffeeshop. Dat wil je niet.

Maar veel van de roependen om een einde te maken aan dat drugsgedoogbeleid roepen ook dat er een uitzondering moet worden gemaakt voor het rookverbod in de kleine cafés. Want zelf willen ze hun sigaretje niet missen. Het CDA-congres van afgelopen zaterdag werd voor dit dilemma geplaatst. En maakte er korte metten mee: er dient een einde te komen aan de gedoogcultuur in Nederland. Op naar nul coffeeshops. En geen uitzonderingen op het rookverbod in de horeca. Stoere taal.

Alsof het zo eenvoudig is om cultuur te veranderen. Het gedogen zit ons in het Nederlandse bloed. De coffeeshops zullen niet allemaal verdwijnen (dat vind ik jammer), en de rokers in de cafés zullen steeds ongehoorzamer worden. We laten ons in Nederland de wet niet voorschrijven, we doen gewoon met z'n allen waar we zelf zin in hebben: "Regels zijn prima, maar ze gelden niet voor mij", dat is onze moraal.

woensdag

A Better Future

"And now for something completely different" hebben de Amerikanen gedacht. En kiezen ze Barack Obama als hun volgende president. Ik wens ze veel geluk, want dat zullen ze nodig hebben. Zelden zal een nieuw gekozen president zulke hooggespannen verwachtingen hebben gewekt.

Ja, toen in 1992 Clinton werd gekozen was er ook zo'n gevoel. Na de jaren met Reagan en Bush sr., twee oude mannen, was er ineens een president die jonger was dan Mick Jagger! En het werd inderdaad anders, maar de grote veranderingen, een inspirerende nieuw-liberale weg naar een sociaal Amerika hebben we niet gezien.

Obama zal het heel moeilijk krijgen. In de internationale politiek, met de vele dossiers met enorme binnenlandse vraagstukken, met de weerstand van de machtige federale diensten in Washington die hun eigen agenda's volgen. En vooral met Joe Sixpack, die a better future verwacht. En ik vind het op voorhand al niet eerlijk om daar één man verantwoordelijk voor te stellen. Want Obama staat voor een bijna onmogelijke opgave.

Blij dat Obama is gekozen? Ja. Optimistisch? Niet echt.

Het alternatief had natuurlijk veel leuker kunnen zijn: McCain president, Palin vice-president. Dat zou een lachwekkend circus hebben kunnen opleveren, wanneer McCain zijn ambtstermijn niet zou hebben kunnen volmaken. Jammer, een gemiste kans.

dinsdag

Nutteloze dosering

Op de A9 van Alkmaar naar Amstelveen staat elke werkdag ’s morgens een lange file. Soms lang, soms nog wat langer. Gewoon, hij staat er altijd. De plannenmakers van Rijkswaterstaat willen daar graag iets aan doen. En dus hebben ze een onzalige oplossing bedacht: toeritdosering. Verkeerslichten gaan ervoor zorgen dat auto’s moeten wachten op de aanvoerwegen naar de A9, voordat ze mogen aanschuiven in de file. Boven de N205, vanuit Haarlem-Zuid naar de A9 hangen die verkeerslichten al een paar maanden. Ze deden het al die tijd nog niet. Maar op 27 oktober zou het zover zijn, dan zou het systeem in gebruik worden genomen. Gisteren dus.

Laat ik vooropstellen dat ik geen specialist ben op het gebied van verkeersstromen. Dus misschien is het wel onzin wat ik ervan denk. Maar mijn verwachting is dat automobilisten vanuit Haarlem geen baat zullen hebben bij dit filebestrijdingsmiddel. Het effect zal zijn dat de wachttijd op die toerit toeneemt. En die wachttijd is al aanzienlijk. De vraag is niet of er een rij zal staan op die N205, maar hoe lang die rij zal zijn. Haalt die rij de verkeerslichten bij de kruising met de Prins Bernhardlaan?

27 oktober kwam en ging. Zonder dat het doseersysteem in gebruik werd genomen. Een voorlopige zegen voor de Haarlemse automobilist. In de berichtgeving rond het project heb ik niets vernomen over de reden. Zou het uitgesteld zijn? Afstel misschien?

In de selectie

iSELECT, David Bowie

iSELECT - David Bowie (2008)

In juni kwam de Engelse krant Mail on Sunday met een aardigheidje: een gratis cd'tje. Op die cd twaalf Bowie-songs, door Bowie zelf geselecteerd uit zijn omvangrijke oeuvre. Erg aardig van de krant. Maar voor de niet-Britten op deze wereld om gek van te worden! Want hoe kom je als fan van buiten het Verenigd Koninkrijk aan die cd?

Daar wisten de platenbazen wel wat op: we zijn nu een paar maanden verder en de cd is over de hele wereld officieel uitgbracht, onder de titel iSELECT. Dus hebben we er weer een Bowie-compilatie bij, de zoveelste. En zoals bijna altijd, ook deze keer staan er weer enkele bijzondere tracks op. Twee stuks.

De eerste is Some Are, een opname uit de Low-sessies uit 1977. Geschreven samen met Brian Eno. Een ambient stuk dus, geheel in de stijl van Warszawa en Art Decade en zo. Met dit verschil, dat dit niet geheel instrumentaal is: Bowie zingt. Misschien niet de beste maar in elk geval een interessante song. Some Are was eerder verschenen als bonustrack op de Rykodisk-uitgave van Low uit 1991. Inmiddels al heel lang out-of-print.

De tweede is een remix van mijn favoriete track van het zo verguisde 1987-album Never Let me Down: Time Will Crawl. In deze remix is de gitaar van Peter Frampton nadrukkelijk naar voren gehaald. Het typische jaren 80-geluid, met de drumcomputers en synthesizers heeft plaatsgemaakt voor een moderne frisse gitaarsound. Het toch al uitstekende nummer is hierdoor nóg beter geworden.

De andere tien tracks op deze verzamelaar kennen we al van de albums. Het bijzondere van deze tien is het feit dát ze zijn gekozen. Want Bowie heeft niet zijn grote hitssuccessen geselecteerd voor deze compilatie. Lady Grinning Soul, The Bewlay Brothers, Teenage Wildlife, we komen in de uithoeken van 's mans repertoire. Eigenlijk alleen Life on Mars? en Loving the Alien zullen bij het publiek bekend zijn.

Er zit een mooi boekwerkje bij de cd, met daarin Bowie's persoonlijke toelichting op zijn keuze van liedjes.

Voer voor fans.

Tracklist:

Life on Mars? - Sweet Thing/Candidate/Sweet Thing (reprise) - The Bewlay Brothers - Lady Grinning Soul - Win - Some Are - Teenage Wildlife - Repetition - Fantastic Voyage - Loving the Alien - Time Will Crawl (MM remix) - Intro/Hang on to Yourself

zaterdag

Geklets over dope sucks

Regenjas FranzCunego wint vanmiddag op grandioze wijze voor de derde keer de Ronde van Lombardije. Het wielerseizoen zit erop; de renners gaan in winterslaap om volgend voorjaar weer helemaal fris aan een nieuw seizoen te beginnen.

Het was me het seizoen wel weer. Mooie koersen, maar ook veel dopingperikelen. We hoorden veel over bloedwaarden, epo, laboratoria, cera. En naarmate het seizoen vorderde ging het steeds minder over kopgroepen, demarrages en klassementen. De wielersport houdt grote schoonmaak, de dopingbestrijders boeken succes op succes, maar het effect blijkt averechts. In plaats van waardering en steun voor deze aanpak is er slechts hoon en afkeer.

En dat is jammer. Eindelijk lijkt het tij te keren. Maar met elk nieuw succes neemt de belangstelling voor deze sport verder af. Alle renners zijn verdacht. Dat ze bij controles schoon blijken te zijn betekent in de ogen van het publiek alleen maar dat ze nog niet gepakt zijn. "Want ze gebruiken allemaal", is de algemene mening. Dat is zo unfair voor die renners die zich wél aan de regels houden.

Een paar maanden rust aan het dopingfront komt op dit moment goed uit. En in februari zien we wel weer verder. Tot die tijd gaan we lekker schaatsen. Dat is tenminste een cleane sport. Zeggen ze (suggestieve opmerkingen maken kan ik ook).

vrijdag

De laatste mijlpaal

Vanmiddag was de officiële diplomauitreiking aan Dan: de bul. Hij heeft hiermee zijn studie communicatiewetenschappen aan de UvA succesvol afgerond. Meerdere trotse mensen vanmiddag in het Bushuis.

donderdag

House's Head

De aflevering van de tv-serie House M.D. van vanavond was bijzonder. Bij het begin zien we House in een stripclub, pratend met een paaldanseres. Hij is dronken, hij heeft een bloedend gat in zijn hoofd en hij kan zich niets meer van de laatste vier uur herinneren. Voor het behandelen van de patiënt-van-de-week gaat het erom dat-ie zijn geheugen weer moet terugkrijgen. Daarbij gaat hij zoals altijd rigoreus te werk. En dat levert fantastische tv op!

House on the bus

Medisch gezien waarschijnlijk allemaal een beetje op het randje, maar dat geeft in deze episode eigenlijk niets. Want de wisselingen tussen House's werkelijkheid en de memory-flashbacks hielden me op het puntje van mijn stoel. Hoogtepunt: Cuddy's strip-act.

Voor deze aflevering kregen de makers van de serie onlangs een prestigieuze Emmy-award. Meer dan terecht.

Het verhaal gaat verder in de aflevering van volgende week, Wilson's Heart. Gemaakt als "season finale", de laatste aflevering van seizoen 4. Don't miss it.

Classic Swamp rock

Vorige maand verschenen de heruitgaves van de zes klassieke albums van Creedence Clearwater Revival. Gemaakt in drie jaar tijd, tussen 1968 en 1970. Vier jongens uit de San Francisco Bay Area die muziek maken uit de moerassen van de Mississippi-delta. De uitvinders van de swamp-rock. Veel gitaren, simpele akkoorden, strakke vierkwartsmaten. Heel herkenbaar. En heel erg klassiek. Wanneer je ze nog niet op cd hebt, dan zijn dit de versies die je op de kop zou moeten tikken. Geluid is geweldig geremastered en er staan aardige bonustracks op.

Met terugwerkende kracht is het onwaarschijnlijk hoeveel goede muziek CCR in zo korte tijd heeft gemaakt.

De albums

  •  Creedence Clearwater Revival (1968)
  •  Bayou Country (1969)
  •  Green River (1969)
  •  Willy and the Poor Boys (1969)
  •  Cosmo's Factory (1970)
  •  Pendulum (1970)

Zes cd's. Passen precies in de cd-wisselaar van mijn auto.

Meer Creedence op Franz' World: klik hier.

woensdag

Nummer Acht

Tell Tale Signs, Bob Dylan

Tell Tale Signs - Bob Dylan (2008)

Sinds vorige week ligt al weer deel 8 van Dylans Bootleg Series in de schappen. Deze keer uit de periode van 1989 tot 2006. Rare and Unreleased is het thema van de bootleg series en dat betekent ook nu weer een aantal alternatieve versie, demo's, live-opnamen van liedjes die we al kennen van zijn officiële albums en een aantal liedjes dat nog niet eerder op cd stond.

En opnieuw wordt duidelijk dat Dylan bij het samenstellen van zijn studio-albums af en toe vreemde keuzes maakt. Want op deze Tell Tale Signs staan liedjes die om voor mij onbegrijpelijke redenen indertijd de cut niet hebben gehaald. Wat te denken van voor mij tot nu toe prachtige onbekende songs als Mississippi, Red River Shore en Miss the Mississippi. Ja, het onderliggende thema bij deze selectie lijkt 'rivieren' te zijn.

Veel liedjes van de Oh Mercy- en de Time Out of Mind-sessies waren kennelijk blijven liggen. En dat waren al van die uitstekende albums. Dit kan er nog wel bij.

Prima muziek, doet het erg goed op de iPod.

Tell Tale Signs is/komt er in vier versies. Voor twintig euro is er de enkele cd. Voor vijf euro meer heb je de 2-cd. Dan komt volgende week een 3-cd-versie in een doos met daarin ook een boekwerkje. Die kun je dan voor de (schandalige) prijs van honderddertig (!) euro kopen. En dan komt er ook nog een vinyluitgave. Mijn advies: de 2-cd.

Tracklist:

cd 1: Mississippi (unreleased, Time Out of Mind) - Most of the Time (alternatieve versie, Oh Mercy) - Dignity (demo, Oh Mercy) - Someday Baby (alternatieve versie, Modern Times) - Red River Shore (unreleased, Time Out of Mind) - Tell Ol' Bill (alternatieve versie van liedje van de North Country soundtrack) - Born in Time (unreleased, Oh Mercy) - Can't Wait (alternatieve versie, Time Out of Mind) - Everything is Broken (alternatieve versie, Oh Mercy) - Dreamin' of You (unreleased, Time Out Of Mind) - Huck's Tune (van de Lucky You soundtrack) - Marchin' to the City (unreleased, Time Out of Mind) - High Water (for Charley Patton (live, 23 augustus 2003, Niagara Falls, Ontario, Canada)

cd 2: Mississippi (unreleased versie #2, Time Out of Mind) - 32-20 Blues (unreleased, World Gone Wrong) - Series of Dreams (unreleased, Oh Mercy) - God Knows (unreleased, Oh Mercy) - Can't Escape from You (unreleased, uit december 2005) - Dignity (unreleased, Oh Mercy) - Ring Them Bells (live 17 november 1993, The Supper Club, New York, NY) - Cocaine Blues (live, 24 augustus 1997, Vienna, VA) - Ain't Talkin' (alternatieve versie, Modern Times) - The Girl on the Greenbriar Shore (live, 30 juni 1992, Duinkerken, Frankrijk) - Lonesome Day Blues (live, 1 februari 2002, Sunrise, FL) - Miss the Mississippi (unreleased, 1992) - The Lonesome River (met Ralph Stanley, van diens album Clinch Mountain Country) - 'Cross the Green Mountain (van de Gods and Generals soundtrack)

Fury Noir




Fury Noir
I'm just a space cadet, he's the commander

Meer Dylan op Franz' World: klik hier.

dinsdag

Jachtmaan

volle maanHet is vandaag volle maan. Vanwege de zware bewolking is het jammergenoeg niet goed te zien, maar ze is er wel. Het is de jachtmaan.

Want alle (volle) manen in het jaar hebben, net als de dagen en maanden, een naam. Een oeroud gebruik, dat tegenwoordig in onze contreien nog slechts in zwang blijkt bij beoefenaars van wicca. Vage meditaties en natuurrituelen.

Dat vage is allemaal niks voor Franz natuurlijk, maar een keurig geordend lijstje met maannamen, ja, dat is koren op Franz' molen. Alleen, waar vind je die namen? De Nederlandse wicca's maken er maar een boeltje van. Alleen op Amerikaanse websites kom ik echt bruikbare informatie tegen. Dus, dat moet dan maar het lijstje zijn:

January - Wolf moon
February - Ice moon
March - Storm moon
April - Growing moon
May - Hare moon
(Lepus' favoriet!)
June - Mead moon
July - Hay moon
August - Corn moon
September - Harvest moon
October - Hunter's moon
November - Snow moon
December - Winter moon

Drie manen per seizoen. En als er eens een vierde volle maan in één seizoen voorkomt, dan heet de derde van die vier Blue moon.

Gek op lijstjes. Met dank aan Neil Young.

Sip met een zonnig randje

De Zeeuwen kwamen er het eerst mee naar buiten: de provincie had wat spaarcentjes bij een inmiddels failliete bank staan. Daarna kwamen meer van dergelijke berichten, van overheden met grote en nog grotere deposito's bij IJslandse banken. Maar de immer ietwat megalomane Noord-Hollandse gedeputeerde Ton Hooijmaijers hoorden we nog niet. Wat een gepruts over die paar rotcenten, zal hij gedacht hebben. Nee, als je zoiets doet, dan moet je het goed doen. Rada's favoriete Gedeputeerde blijkt € 98,000,000 -zegge achtennegentig miljoen euro- aan spaartegoeden te hebben toevertrouwd aan buitenlandse banken die in problemen zijn gekomen: een gedeelte in IJsland en de rest bij de Duitse vestiging van Lehman Brothers.

Voor de Gedeputeerde in kwestie ongetwijfeld een moment voor gemengde gevoelens. Hij zal verantwoording moeten afleggen over het hoogstwaarschijnlijk verdwenen geld. Dat zal niet leuk zijn. Maar de keerzijde daarvan is dat hij dat misschien wel op de nationale televisie mag komen doen. Tsja, da's natuurlijk wel weer erg aantrekkelijk. In de Volkskrant noemen ze hem voorlopig Hooijmans, da's dan weer minder.

Uitnekschot

Er is geen andere aanpak mogelijk. Of je moet ze allemaal doodschieten”. De burgemeester van Gouda is cynisch. “En doodschieten is natuurlijk een onzinnig voorstel, ook al doen onzinnige voorstellen het electoraal goed.” Wilders had immers al voorgesteld om de soldaten uit Uruzgan terughalen om ze in de Goudse wijk Oosterwei de orde te laten herstellen. Maar de burgemeester vindt dat kennelijk niet zo'n goed plan.

De burgemeester gaat het op een andere manier aanpakken: gezinsbegeleiding met nadruk op repressie. “De vrijblijvendheid moet eraf, anders blijft de kraan openstaan die dit soort jochies levert. De productie in dit soort gezinnen is vrij hoog.” Maar hoe moeten we ons die aanpak dan voorstellen? Vanaf nu een kinderquotum-Chinese-stijl voor alle gezinnen in Oosterwei? Maximaal één jongetjeskind per gezin? En over hoeveel jaar zijn de problemen dan opgelost? Ik ben geen specialist op het terrein van het weer op de rails zetten van ontspoorde jongens. (In Gouda hebben ze overigens dit weekeinde kunnen oefenen met treinen). Ik zou dus ook niet weten of de aanpak van de burgemeester effectief kan zijn of niet. Ik wens hem en alle inwoners van Oosterwei er alleen maar veel succes mee.

Gezinsbegeleiding met nadruk op repressie kost natuurlijk wel wat. De burgemeester legt het uit: tien miljoen euro in vier jaar voor vijfentwintig probleemgezinnen. Even rekenen, dat komt neer op € 100,000 per gezin per jaar. Niet echt goedkoop. Dat doet het ongetwijfeld electoraal wat minder goed.

Wat me ook opvalt is de woordkeus van de burgemeester. Geen wollig bestuursjargon, geen verbloemende woorden. Cynisme in plaats van formalisme. De burgemeester is boos. En dan niet zozeer op die vijftien rotjochies die opgroeien voor galg en rad, nee, de burgemeester is boos op die Haagse politici die zo goed weten te vertellen hoe Gouda problemen met uitschot moet oplossen.

Zullen we afspreken dat lokale overheden de lokale problemen oplossen en dat de Tweede Kamer zich voortaan zal buigen over landelijke zaken?

maandag

Ziek

Ik ben ziek. Hevige buikloop, koorts, algehele malaise. De kredietcrisis die zich tot nu toe tot de virtuele wereld van de internationale financiën beperkte, manifesteert zich nu in mijn reële wereld.

En blijkt besmettelijk: ook El is geveld.

We hebben dringend behoefte aan een internationaal gecoördineerd reddingsplan.

zondag

Sip

De provincie Zeeland heeft vijf miljoen euro bij de failliete Amerikaanse bank Lehman Brothers staan. "Dat is een behoorlijk bedrag en ik kan nu weinig zeggen over wat er gaat gebeuren", zei de Zeeuwse gedeputeerde Toine Poppelaars vandaag. Hij keek er ongetwijfeld een beetje sip bij. Want dat geld, dat is wel weg natuurlijk.

Vijf miljoen euro. Driehonderdvijftigduizend inwoners. Of de Zeeuwen even allemaal € 14,28 per persoon willen overmaken op de bankrekening van de Provincie.

zaterdag

Dagboek

In februari besloot El om een van haar nieren af te staan. Aan Aad. En die beslissing bleek het begin van een ingrijpend, gecompliceerd en spannend project. Een project dat nog niet is afgelopen.

Vanaf maandag gaan we hopelijk de laatste fase in, de uitvoering. Via een weblog kunnen geïnteresseerden deze fase van het project volgen. Waarschijnlijk niet van dag tot dag, maar toch wel regelmatig nieuws over hoe het Aad en El vergaat.

lees hier: Dagboek Niertransplantatie.

vrijdag

De basis

Snapt iemand er nog iets van? Over de hele wereld stellen overheden honderden miljarden beschikbaar en de koersen blijven dalen. Bankdirecteuren rollen over elkaar heen om te verklaren dat hun bank nog steeds volledig betrouwbaar is, maar niemand die nog een aandeel wil hebben. Al krijg je geld toe!

Kommer en kwel voor beleggers. "Wat ik nou zo leuk vind aan deze crisis," ving ik vanavond op in de voetbalkantine. "Deze keer zijn de rijke stinkerds de lul en zal het jan-met-de-pet allemaal een biet zijn". Of de kwalificatie "leuk" nou terecht is of niet, opvallend is het wel. Door de eeuwen heen was het altijd het proletariaat dat de échte klappen kreeg. Oorlog, recessie, voedselschaarste. In de voetbalkantine was men overigens unaniem over de kwestie van de Icesave-spaarders: onzin dat hun spaargeld gegarandeerd wordt, linksom of rechtsom, "van onze belastingcenten".

Wouter Bos moet oppassen. De VVD is enthousiast over zijn optreden als crisismanager, en de voetbalkantine heeft zo haar twijfels. Niet bepaald de natuurlijke positionering van een PvdA-leider.