Verhuisbericht

Wie de afgelopen maanden op Franz' Golden Years heeft rondgekeken, zal gemerkt hebben dat ik onregelmatig publiceer. Maar wees gerust, ik ben niet gestopt met schrijven, ik heb een tweede huis gevonden.

De afgelopen weken verschenen op Substack, onder de naam Francesco Bryuzga, een serie artikelen onder de naam Echo's van de 19e eeuw, een virtuele reis door Amerika, Canada en Mexico.

Je kunt die echo's niet alleen horen, je kunt ze hier ook lezen.

Inmiddels werk ik aan een nieuw project: Van 9 tot 69.

In 1966 was ik negen jaar oud.
Dit jaar word ik negenenzestig.

Daartussen liggen zestig jaar muziek, herinneringen, familiegeschiedenis en maatschappelijke veranderingen. De WK's voetbal dienen als wegwijzers, maar het gaat uiteindelijk over iets anders: de tijd die ertussen ligt.

Wie nieuwsgierig is geworden, vindt hier het overzicht van de reeds verschenen hoofdstukken en de route voor de komende dagen:

Franz' Golden Years blijft gewoon bestaan. Maar nieuwe verhalen verschijnen voorlopig vooral op Substack.

Misschien zie ik jullie daar.

Riders on the Pollenstorm

Gisteren een dagje Gelderland. Zussendag. Elly, haar twee zussen, mijn zwager Arnold en ik op camping De Rimboe in Lunteren. De Veluwe. Dennen, zandgrond, zonlicht tussen hoge bomen, kortom: Nederland zoals de Randstad zich Nederland voorstelt. Ik had er zin in. Autoritje, koffie, heerlijke lunch, wat wandelen, wat praten, afsluitend diner in een restaurant in Ede. Mooie dag.

Dacht ik.

Rond half twee sloeg de Veluwe toe.

Niet een beetje hooikoorts. Neen, een complete aanval op mijn slijmvliezen. Alsof ergens diep in het Lunterse bos een alarm afging: “Fries gedetecteerd!” Eerst mijn ogen. Vooral links. Stekende pijn alsof iemand er met een Gelderse dennennaald in stond te roeren. Daarna niezen. Snotteren. Tranen. Rillen. Ik slik dagelijks mijn hooikoortstabletten, het hele jaar door. In Friesland functioneer ik daar redelijk op. Maar de Veluwe bleek een andere divisie. Hier geen vriendelijke Gaasterlandse bermbloemen in vochtige zeelucht. Integendeel, hier heerst de droge zandgrond. Hier hebben ze pollen met een missie. Bossen die blijkbaar al eeuwen wachten op argeloze toeristen uit het Gaasterland.

Het gekke is dat je dan toch probeert normaal te blijven. Gesprekken voeren. Fanta drinken. Alsof er niet ondertussen biologisch oorlogsmateriaal door je neusholtes jaagt.

Het afsluitende diner in Ede bij ’t Zusje heb ik overleefd. Met veel zakdoekjes weliswaar, overleefd. En toen kwam de terugreis. Dat werd een aflevering van The Twilight Zone.

Met samengeknepen ogen reden we door het donkere Veluwse bos langs de Ginkelse Heide. Af en toe kneep ik mijn ogen noodgedwongen helemaal dicht. Niet ideaal op de A12 bij Arnhem, kan ik melden. Daarna de A50 langs Apeldoorn tot Hattem. Toen de N50 langs Kampen. Vervolgens Emmeloord. En eindelijk de A6 richting Lemmer, Balk, thuis.

Ik reed, El sliep. Ik voelde ons als Riders on the Storm.

Niet vanwege regen of onweer. Maar vanwege dat gevoel van onderweg zijn in een vijandig landschap. Koplampen. Donkere bomen. Een lichaam dat niet meer meewerkt. Alsof de natuur langzaam bezit van je neemt.

“Into this house we’re born…”

Alleen was dit geen storm.

Dit waren pollen.

Half twaalf thuis.

Glaasje cognac hielp.

Ontregelende zuivel

Bij het openen van de vleeswarentrommel zag ik het onmiddellijk; mijn oog viel op het etiket van de kaas en ik was verloren. Wankelend stond ik bij het aanrecht, kaasschaaf trillend in de hand, bevangen door existentiële twijfel: daar lag een blok Noord-Hollandse Gouda. Echt waar.

Ik besefte na enkele ogenblikken dat “Gouda” hier als productnaam wordt gebruikt, en niet als de naam van die prachtige stad in Zuid-Holland. Maar het kwaad was al geschied. Mijn wereldbeeld, eigenlijk mijn PLUS-kaasbeeld, is nooit meer hetzelfde.

Mijn gedachten dwaalden af naar 1840, toen Holland bestuurlijk werd gesplitst in Noord- en Zuid-Holland. Grenzen werden getrokken. Aan de westzijde van de toen nog niet drooggelegde Haarlemmermeer liep die grens langs de Hillegommer Beek — tegenwoordig een vriendelijk meanderend stroompje waar eenden met pensioen lijken te zijn gegaan. Toch bepaalde dat slootje mede het lot van Haarlem, Hillegom, Bennebroek en uiteindelijk zelfs van de bollenteelt.

Want waar een “Noord-” bestaat, verwacht men automatisch een “Zuid-”. Noord-Korea, Zuid-Korea. North Carolina, South Carolina. Zulke namen ontstaan zelden zonder strijd, conflict of minstens bestuurlijke ruzie.

En nu dus: Noord-Hollandse Gouda.

Ik vermoed dat de kaasmakers van PLUS bij dit alles vooral dachten: “lekker belegen”. Maar voor mij blijft het een ontregelend product. Alsof iemand Friese Limburgse vlaai verkoopt.

De kaas smaakt overigens uitstekend. Dat maakt het misschien nog verontrustender.

De steekproef die niets controleerde

Gisteren kocht ik tien blikjes tomatenpuree. Niets bijzonders. Bij de zelfscan scande ik één blikje, stelde het aantal in en drukte op ‘nu betalen’. Steekproef. Een medewerker kwam, pakte drie blikjes uit mijn tas en scande ze. Piep, piep, piep. “Het is goed, u mag door.”

En daar zit de denkfout. De controle moet nagaan of mijn tas overeenkomt met wat ik heb gescand. Maar wat gebeurde hier? Er werd drie keer hetzelfde gecontroleerd: of een blikje tomatenpuree inderdaad een blikje tomatenpuree is. De kans dat uit tien identieke blikjes drie keer tomatenpuree wordt gepakt, is precies 100%. Met andere woorden: de steekproef controleerde niets. Ze bevestigde alleen het vanzelfsprekende.

Als er één afwijkend product tussen had gezeten, had ze dat juist moeten proberen te vinden. Ze had het aantal blikjes in mijn tas moeten tellen. Maar dat gebeurde niet. Ik mocht door. Terecht waarschijnlijk — maar niet dankzij deze steekproef.

Je kunt dus zonder moeite tientallen identieke producten in je tas stoppen, er slechts drie scannen, en de steekproef zal het niet merken. “Het is goed, u mag door.” De logica piept, maar rekent niet.

Amazing Grace

Night of the Proms 2010

Gisteravond waren we in het verbouwde Rotterdam Ahoy. Bij de laatste avond van de Night of the Proms van dit jaar in Nederland. En het was natuurlijk weer als vanouds: een groot orkest dat onder leiding van Robert Groslot bekende, zeer bekende en overbekende klassieke stukken speelt, afgewisseld met rocksterren uit de klassieke doos die onder begeleiding van een elektrische band en het orkest hun grote successen nog eens over het uitbundige voetlicht brengen.
Het publiek komt voor de sterren, en het vermaakt zich tijdens de klassieke stukken met kleine zwaailichtjes, met heen en weer deinen en met ongein in het algemeen. Altijd een vrolijke boel.
En dit jaar waren de sterren de moeite waard. Het was erg leuk om Boy George nog eens te zien en om hem met groot enthousiasme en vol overgave zijn grootste hits te horen zingen (Do you Really Want to Hurt me, Karma Chameleon), maar eigenlijk kon dit niet meer.
Dat was anders bij de andere grote namen op het affiche. Amazing Grace Jones zong verspreid over de hele avond vier liedjes, waaronder natuurlijk La Vie en Rose en Slave to the Rhythm, en alle keren was het vooral haar presentatie die het buitengewoon bijzonder maakte. Ze kwam op in een zebrapak, ze zong in een rood pauwenpak, waarbij haar gehele achterkant bloot was, ze hoola-hoopte een heel liedje op stiletto-naaldhakken, kortom, never a dull moment. Bijzonder mens met enorme billen.
En dan was daar Barry Hay, die na de pauze de zaal op z'n kop zette met Radar Love en When the Lady Smiles. Geweldig!
Tegen de tijd dat we de tussendoor-Tsajkowski's, -Straussen, -Mendelsohns, -Vivaldi's en -Von Weebers wel zat waren, was het tijd voor het onbetwiste klapstuk: John Fogerty. Hij kreeg volop de ruimte voor zijn liedjes: Bad Moon Rising, Down on the Corner, Long as I can See the Light, Cottonfields, Have you ever Seen the Rain, Rockin' All Over the World. En opnieuw kende hij een nieuw dimensie toe aan het begrip guitar change: voor elk liedje een andere gitaar. Hij kwam nog terug voor de grote finale met alle sterren op het podium, Proud Mary. Een gedenkwaardige avond.

Op de terugweg een whopper gescoord bij Delft-Zuid -smaakte ook goed- en daarna om 01:00 uur thuis. Waar ik tot mijn verbijstering lees dat ook Suarez na afloop van Ajax-PSV enorme trek had en zijn tanden in een smakelijk voorbijkomend hapje plaatste. Bizar.

Once in a Lifetime

Het werd een groot feest. Wat is het toch leuk om muziek te maken! En veel enthousiaste reacties van het publiek zorgen voor heel veel plezier, op het podium en in de zaal. Dit was dus een succes.

Setlist

I’d be Yours – I'm a Believer – Lodi – Boulevard of Broken Dreams – (Sittin’ on) The Dock of the Bay – Never Marry a Railroad Man – Honky Tonk Women – You Can Leave Your Hat on – Blue Hotel – Blue Suede Shoes – Bad Moon Rising – Take it Easy – Stuck in the Middle with you – Who’ll Stop the Rain – China Girl – Ayo Technology – In the End – Sex Bomb – Kiss – Let your Love Flow – Handle with Care – Does Your Mother Know – Hard to Handle

rookstoppoging - maand 2

De tweede maand zit er ook op. Geen korte maand deze keer: drieëntwintig werkdagen. En nog steeds gestopt. En nog steeds niet happy. Ik heb wel fijne collega's. Ze zeggen dat ik zou moeten gaan sporten. Maar dat vind ik dubbel straf!

rookstoppoging - maand 1

De eerste maand zit erop. Een korte maand weliswaar, maar toch. Achtentwintig dagen, zeshonderdtweeënzeventig uur lang niet roken.

En het gaat nog steeds redelijk goed. Ik blijf het mezelf voorhouden: hou vol! Want het mag dan wel goed gaan, het gaat nog niet vanzelf. Soms zijn er momenten... Veel voorkomende verschijnselen (doorhalen wat niet van toepassing is): geïrriteerdheid, ongeduldigheid, agressiviteit, angst, bezorgdheid, neerslachtige buien, concentratieproblemen, slapeloosheid, onrust, toename van eetlust en gewichtstoename.

Ik besef dat ik altijd een roker zal blijven, een roker die al een tijdje niet heeft gerookt.

Groot, groter, grootst

De Thialf - Mammoet op zaterdag

Heb je je ooit afgevraagd hoe ze boorplatformen bouwen? Het in elkaar zetten van die enorme installaties op zee lukt alleen met bouwkranen van buitengewone proporties. Die drijvende kranen noemen ze semi-submersible crane vessels, half-afzinkbare kraanschepen. In principe komt het neer op een stelletje pontons, met daarop hijskranen. Met ballast kunnen die pontons een heel stuk onder water zakken, waardoor de gehele installatie stabiel blijft tijdens het takelen op volle zee.

Het grootste gevaarte ter wereld in deze categorie is de Thialf. Van de Leidse offshoremaatschappij Heerema. Die Thialf ligt sinds medio vorig jaar voor groot onderhoud in Rotterdam. Buurman Paulus werkt voor een bedrijf dat daaraan meewerkt. En vanmiddag mocht ik met hem mee voor een scheepsbezoek. Wat een fascinerende ervaring!

Het vaartuig ligt in het Calandkanaal, bij Rozenburg. Het is niet afgezonken, dus het staat hoog op de poten. Om aan boord te komen moeten we eerst een enorm aantal trappen op. En dan staan we dus onderaan, op niveau B3. Boven ons zijn dan nog eens negen niveaus. Met de lift gaan we omhoog. Het is gelukkig een heldere dag en vanaf het dek hebben we een weids uitzicht, van Zierikzee tot Zoetermeer. Aan onze voeten varen de supertankers als een soort playmobiel voorbij. Aan bakboordzijde ligt Brielle, aan stuurboord kijken we neer op de kerk van Maassluis. Ik moet denken aan Maarten 't Hart en zijn verhaal Mammoet op zondag. Wat zouden de jongetjes van Maassluis hebben genoten van deze Thialf. En wat zou Maarten graag vanaf deze hoogte op die kerk hebben neergekeken.

We kunnen bijna overal op het schip kijken. Aan de voorzijde bezoeken we de accommodaties voor de bedrijfsvoering: de verblijven voor de bemanning, de keuken, de radiokamer, de brug, het helicopterplatform. En aan de achterkant bekijken we de installaties ten behoeve van het het primaire proces: de gigantische kranen. Ze zijn bezig met het vervangen de kogellagers van het draaisysteem van de kranen. Stalen skippyballen.

Geweldig ding! In april vaart-ie weer uit. Tot die tijd kun je vanaf de A13 tussen Delft en Rotterdam de twee kranen hoog boven de horizon zien uitsteken.

rookstoppoging - week 1

De eerste week zit erop. Zeven dagen lang. Honderdachtenzestig uur lang.

Er zijn eigenlijk maar twee goede manieren om te stoppen met roken. Er is de trage manier: heel langzaam afbouwen. Wanneer je twintig sigaretten per dag rookt, dan ga langzaam minderen. De eerste week rook je nog negentien sigaretten per dag, de week daarna nog achttien, enzovoorts. Zodoende duurt het twintig weken voordat je er echt mee bent gestopt.

De andere methode is de resolute aanpak: cold turkey, van het ene op het andere moment stoppen.

Statistisch zijn dit de twee meest effectieve methodes, waarbij cold turkey nog iets betere statistieken laat zien. Geen gedoe met pleisters, met kauwgum of met rare vuur-, rook- en nicotinevrije sigaretten.

Het gaat nog steeds goed. Hou vol! Zeg ik tegen mezelf. Maar dat valt niet mee op de zondag waarop Feyenoord thuis verliest van AZ.

rookstoppoging - dag 4

Vandaag gaat het niet goed met me. Ik voel me ellendig: een algeheel gevoel van malaise. Ik vind dat ik al vier dagen goed mijn best heb gedaan, en eigenlijk wil ik daar een beloning voor hebben. Dat ik me nu beter zou voelen of zo. Maar niks daarvan. Ik voel me juist minder. Dat is frustrerend. Ik moet mezelf voorhouden dat die beloning er op termijn zal zijn. Dat ik dan namelijk van die slechte rookgewoonte af zal zijn. Maar vandaag voelt dat dus niet goed.

In deze toestand ben ik niet veel waard. Niet voor de klant, niet voor mijn collega's, niet voor mezelf. Een mens zou er depressief van kunnen worden.

Detoxed

Sinds vandaag is alle nicotine uit mijn systeem. Zeggen ze. Ik weet niet hoe je dat zou kunnen merken, maar het voelt als een mijlpaal. En mijlpalen heb je nou eenmaal nodig om je doel te bereiken.

De hele dag op kantoor. Van collega's kreeg ik feedback op mijn gedrag van afgelopen maandag, mijn eerste dag van proberen te stoppen. Ik heb ze kennelijk laten schrikken. Dat waren ze niet gewend, dat ik met stoelen smeet.

Vanavond weer vroeg naar bed. Slapen helpt.

Detox – dag 2

Vandaag de hele dag binnen op kantoor bij de klant. De ontwenningsverschijnselen nemen af. Ik voel me niet meer permanent rillerig, en het komt zelfs voor dat ik langer dan een uur niet aan een sigaret denk. Dit gaat lukken, daar ben ik van overtuigd.

De autorit terug naar huis is een rit door heel slecht weer: regen, regen en nog eens regen. Om kwart over negen ben ik terug in Haarlem. Ik vond nog een pakje sigaretten in de auto; de verleiding was groot, maar kon ik gelukkig weerstaan. Die sigaretten wel direct weggegeven, je moet jezelf niet onnodig treiteren.

Het ergste is achter de rug.

Detox – dag 1

Dit is niet de eerste keer dat ik stop met roken. Ik ben al twee keer eerder gestopt. De eerste keer duurde de stop drieëneenhalf jaar, de tweede keer iets korter: zes maanden. Daar heb ik in elk geval van geleerd dat ik een verstokte roker ben, die ook al is hij gestopt, nog heel lang verslaafd zal blijven.

Vandaag viel niet mee. Er zijn heel veel momenten op een dag die ik associeer met het opsteken van een sigaret: de eerste kop koffie na het opstaan, aansluiten in de file, koffie op kantoor. En dat zijn bij uitstek de momenten waarop ik mezelf moet inprenten dat ik die sigaret niet nodig heb. Ik voel me rillerig.

Veel water drinken. Schijnt ergens goed voor te zijn.

Ik ben vanavond uit kantoor niet terug naar huis gereden, maar naar Brussel. Vannacht in een hotel, morgen de hele dag overleg bij de klant. Vlak bij het hotel staat een auto in lichterlaaie. Volop rook. Daar hoef ik niets aan toe te voegen; politie patrouilleert gewapend door de straten, onrustige buurt.

Vroeg naar bed. Wanneer ik slaap, dan merk ik niet dat ik trek heb in een sigaret.

Detox – dag 0

Ik maak zojuist mijn laatste sigaret uit: straks ga ik slapen en morgen word ik wakker als ex-roker. Dat is tenminste het plan.

Terug naar Oegstgeest

We hadden nog een afspraak staan uit juli vorig jaar: een bezoek aan Corpus 'reis door de mens' in Oegstgeest. De poging van toen was mislukt, we hadden ons niet tevoren aangemeld-en dat moet wel- en Liz was pas zeven terwijl de minimumleeftijd voor toegang acht jaar is.

Liz had daarna nog maar één reden om acht jaar te worden, een doel dat ze afgelopen week bereikte. Het hernieuwde bezoek was al lang vooraf gepland en vanmiddag was het dan zover. Om kwart voor twee meldden we ons bij de kassa voor onze reis door de mens die om kwart over twee begon.

Die reis bestaat uit twee gedeelten: eerst een audio-visuele rondleiding, daarna een veel speelsere vrije ontdekkingstocht. Het audio-visuele gedeelte is volledig geregisseerd, tot op de seconde. Onze groep (#35) vertrok om 14:18.30' -na een akoestisch signaal- met een roltrap naar de knie. En vijfenvijftig minuten en veertien seconden later verliet onze groep de hersenen. Een hele reis in het donker, langs allerlei monitoren, licht- en geluidseffecten, 3D-films. Veel techniek, en alles werkte. We hadden allemaal oortjes op en onderweg gaf Edwin Rutte duidelijk uitleg. Over spieren, bloed, het ontstaan van leven, over de spijsvertering, over longen, lever, nieren, zintuigen, alles kwam voorbij.

Het tweede gedeelte is een vrije wandeling langs diverse zwaar gesponsorde afdelingen. Ziektekostenverzekeraars, fabrikanten van vitaminepreparaten en geneesmiddelen, leveranciers van home-trainers, allemaal probeerden ze duidelijk te maken hoe belangrijk hun producten en diensten zijn voor het welzijn van de mens. Ik heb zelden zoveel goede en welgemeende gezondheidsadviezen gekregen als tijdens deze wandeling. Duurde al met al ook ongeveer een uur.

Het hele bezoek was erg leuk. Het meest indrukwekkend vond ik het uitzicht over de duinstreek vanaf de koffiecorner op de zesde etage: het hele gebied van Den Haag tot Zandvoort lag aan mijn voeten.

De trekzak

Vanmiddag waren we in Herend, een klein stadje gelegen tussen Urkut en Harskut (ik kan er ook niks aan doen, daar ligt het nu eenmaal), waarvan de lokale economie geheel draait op keramiek en kristal. Keramiekwinkeltje naast kristalwinkeltje naast porceleinmuseum naast keramiekwinkeltje. Lekker duidelijk. We hebben ze allemaal bezocht (zucht).

In het laatste winkeltje aan de rand van het stadje hadden ze niet alleen vazen, koppen en schotels, maar ook "antiek". Ouwe zooi dus. En tussen dat antiek lag een zeer stoffige accordeon. Die wilde ik dus wel erg graag hebben. Het apparaat ziet eruit alsof het al flink wat hartstochtelijke zigeunerfeesten van heel dichtbij heeft meegemaakt. Het lukte me om nog aardig wat af te dingen van de toch al niet al te gekke prijs. Keurig verpakt in een kartonnen doos staat-ie nu achter in de auto. Mijn vingers jeuken om hem te gaan proberen. Maar dat kan ik hier op de hotelkamer eigenlijk niet maken...

Hoe bespeel je eigenlijk zo'n ding? Voor de melodie zijn er de toetsen aan de rechterkant, voor de begeleiding zijn er de voorgeprogrammeerde akkoorden onder de knoppen aan de linkerkant. Dat wordt nog flink wat oefenen.

Replica?

De brand van de replica van het VOC-schip Prins Willim blijkt te zijn veroorzaakt door kortsluiting in het koelsysteem ?!

Hoeveel VOC-schepen zouden een elektrisch koelsysteem hebben gehad?

Mannen op de maan

"From now on we live in a world where man has walked on the Moon." Het was maandagmorgen 21 juli 1969 en ik zat in onze tuin achter het huis in een Hillegomse straat. De buurman stak zijn hoofd over de heg en vroeg aan mijn pa of hij het die nacht op tv gezien had, de landing op de maan. Die buurman fluisterde; dat was natuurlijk omdat hij van nogal christelijke huize was en op die voorafgaande zondagavond eigenlijk helemaal geen tv mocht kijken van zijn geloof. Maar hij had het stiekem wel gedaan.

Ik had het niet gezien. Wie plant zoiets nou midden in de nacht! En bovendien, wat was er nou zo bijzonder aan? De Amerikanen en de Russen waren al mijn hele leven bezig met ruimtereizen, zo lang als ik me kon herinneren waren er al raketten de ruimte ingestuurd. Ik kende alle namen van alle astronauten en kosmonauten, inclusief de data en namen van hun missies uit mijn hoofd. Ik had plakboeken vol met foto's. Dit was dan weliswaar de eerste keer dat er mannen op de maan stonden, maar er zouden er heus nog wel meer volgen. En plaatjes kijken en boeken lezen was veel spannender dan tv kijken. Die tv-uitzendingen waren namelijk in één woord vreselijk! Wat duurde dat allemaal lang! Die Amerikanen vonden kijken naar een schaatswedstrijd over 10 kilometer saai? Nou, dan moest je eens kijken naar een Apollo-uitzending! Er gebeurde gewoon urenlang helemaal niks. Volgens mij is de uitdrukking "kijken naar gras dat groeit" in juli 1969 ontstaan.

Die eerste live-beelden vanaf het oppervlak van de maan zijn door naar schatting 800 miljoen mensen bekeken. Dat is veel. Maar wanneer je je bedenkt dat onlangs de memorial van Michael Jackson door meer dan twee miljard mensen live is gezien, dan heb je het perspectief ongeveer te pakken.

Even voor de goede orde: die eerste stap van een man op de maan was dus op maandag 21 juli 1969. Niet op de twintigste, zoals de Amerikanen ons willen doen geloven. "That's one small step for man, one giant leap for mankind", waren natuurlijk Neil Armstrong's woorden, die hij uitsprak op 21.7.1969 om 02:39 UTC.

Maar Neil was natuurlijk niet de eerste. Die eerste was namelijk Kuifje! In de boekenkast op mijn kamer had ik dat al bijna stukgelezen stripboek. Daarin stond het hele verhaal al. Spannender, in een veel hoger tempo, in mooiere kleuren.

En, om het nog eens in een iets ander perspectief te plaatsen: op die voorafgaande zondag had Eddy Merckx zijn eerste Tour de France winnend afgesloten. In de jaren daarna zou hij nog vier keer de Tour winnen. Het gekke is: dat Eddy Merckx vijf maal de Tour heeft gewonnen, dat weet -bijna- iedereen. Uit het hoofd. Maar om uit te zoeken wat het aantal geslaagde Apollo-missies naar de maan is geweest, daar heb je toch echt wikipedia voor nodig (het waren er zes).

En om de parallel met het wielrennen nog even door te trekken. Tim Krabbé schreef in De renner "Er is geen slechtere manier om een wielerkoers te volgen dan door daaraan deel te nemen." Evenzogoed geldt: "Er is geen slechtere manier om een maanreis te volgen dan door door ernaar te kijken op tv." Zo'n reis maak je het beste in je fantasie, in je dromen.

Gezellig kamperen

El en ik hebben jarenlang gekampeerd. Met een caravan. Niet zo'n sleurhut voor achter de auto, nee, zo'n stacaravan op een vast eigen stekkie op een camping. Eerst op een camping in Wekerom, later op een camping in Noord-Brabant. Zo tussen mei en september gingen we er bijna elke vrijdagavond heen, om er tot zondagnamiddag te blijven. Niks mis mee, hartstikke leuk. Hond mee, kleinkind mee, gezellig. En je ontmoet nog eens interessante mensen.

Naast ons dat stel waarvan de man zijn vrouw regelmatig alle hoeken van de caravan liet zien. Hij kon altijd allerlei spulletjes voor je "regelen". Schuin tegenover ons een moeder met haar dochter en zoontje, en die moeder had elke twee weken een andere vent bij zich. Tegenover ons dat aardige wat oudere stel uit Vlaardingen, waarvan hij zijn leven lang op de vleeswagen had gezeten, totdat zijn hart niet meer wilde meewerken. En dan daar weer naast dat jonge stel uit Rotterdam dat van het ene op het andere moment spooorloos was, en waar toen in het verlaten schuurtje een heleboel gestolen fietsen bleken te staan. Iets verderop langs het pad had je dan die twee oude mensen die in hun caravan elk hun eigen tv hadden, met elk hun eigen satellietontvanger.

Gezellig.

Op die camping, Fort Oranje bij Rijsbergen, is vandaag een grote inval gedaan. Ook gezellig.