woensdag

Rome aan de Maas

Eros Ramazzotti - Ali e Radici Tour 2009/2010 - Ahoy Rotterdam, 28 oktober 2009

Vanavond weer eens een prima concert bijgewoond. Eros Ramazzotti. Dit was al de derde keer dat ik hem zag en het was net als de vorige keren weer erg goed. Geen verrassingen, geen nieuwe geluiden, geen onverwachte stijlwijzigingen of andere artistieke fratsen, maar gewoon traditionele klasse. Lekkere meezingers, enthousiast en met af en toe lekker veel overdreven bombast over het voetlicht gebracht.

Eros is op 21 oktober in Rimini begonnen aan een grote toernee, Ali e Radici 2009/2010, vijfenzestig shows, en de twee shows in Rotterdam (27 en 28 oktober) waren de vierde en vijfde van deze Europese toernee, met tussendoor Nice en Luxemburg. Natuurlijk liedjes van zijn meest recente cd Ali e Radici en heel veel liedjes die hij al jaren speelt. Natuurlijk het liedje waarmee hij ooit doorbrak, Terra Promessa, zijn megahits Musica é, Se Bastasse di una Canzone, Cose della Vita, Un' Emozione per Sempre en You Belong to me. Maar ook fan favourites als L'Aurora en Fuoco nel Fuoco.

Hij ging iets minder over-the-top dan de vorige keren, maar hij was toch wel lekker Italiaans macho op dreef; het publiek vond het tenminste allemaal geweldig. Goede opbouw van de set, waarin alleen op driekwart de boel een beetje inzakte met drie pianoballads achter elkaar. Maar daarna was het weer knallen tot aan de -verrassende- finale Questo Immenso Show. Daarna nog twee toegiften en toen was het basta.

Arrivederci! De volgende keer gaan we weer.

Setlist

Appunti e Note - Dove c'é Musica - Un Attimo di Pace - Quanto Amore Sei - Stella Gemella - Terra Promessa - Una Storia Importante/Adesso Tu - Se Bastasse di una Canzone - Bucaneva - Un' Emozione per Sempre - I Belong to You - Musica é - Favola - L'Ombra del Gigante - L'Aurora/Sta Passando Novembre/L'Orrizzonte - Ali e Radici - Il Cammino - Cose della Vita - Fuoco nel Fuoco - Piú Bella Cosa - Parla con me - Questo Immenso Show -- (encores) -- Controvento - Non Possiamo Chiudere gli Occhi

dinsdag

Vroege kerst

Bob Dylan - Christmas in the HeartBob Dylan - Christmas in the Heart

Tijd voor een onthulling: het is niet zonder gêne dat ik hier beken dat ik afgelopen weekend een cd met kerstliedjes heb gespeeld. De pepernoten liggen bij wijze van spreken nog niet in schappen of daar is al de eerste kerstplaat van het nog lang niet begonnen seizoen. De aanleiding is natuurlijk de nieuwe cd van Bob Dylan: Christmas in the Heart.

Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen; ik hoop op enig begrip. Ik moet zeggen: het valt me niet tegen. Nu stel ik voorop dat ik mijn verwachtingsniveau erg laag had gesteld; een paar weken geleden kon je al enkele fragmenten beluisteren op amazon.com. En het leeuwendeel van de liedjes voldoet aan dat verwachtingsniveau: belletjes, koortjes, helemaal in de traditionele Amerikaanse stijl van de jaren veertig en vijftig. Geen nieuwe zelfgeschreven liedjes, maar allemaal al bestaande, vijftien stuks. De meeste ook erg bekend (Little Drummer Boy, Hark the Herald Angels Sing, Silver Bells). En weinig spectaculair, beetje flauw zelfs. Maar niet allemaal: Must be Santa is een buitengewone uitzondering! Dit liedje heeft alles in zich om een klassiek kerstliedje te worden, zo één in de categorie Slade, Wham!, Mud, je snapt wat ik bedoel. Een vrolijke ongein-polka, Dylan maakt hier een groot feest van. De andere liedjes vind ik aardig. Niet vervelend of slecht of zo, gewoon. Dylan’s stem blijkt eigenlijk best wel geschikt voor deze kerstliedjes.

De cd is inmiddels terug in het hoesje. Wanneer het straks half december is, dan komt-ie er weer uit en dan ga ik hem nog vaak beluisteren. Ik ben eigenlijk best wel een beetje blij dat deze cd er is, want elke kerst weer diezelfde kerstliedjes, dat gaat toch aardig de keel uithangen. Thanks to Bob hebben we dit jaar weer iets nieuws.

En Must be Santa is écht een aanwinst!

maandag

Zorgelijk

Gerrit Zalm, Frank de Grave, Robin Linschoten, Ed Nijpels, diverse VVD'ers vonden na hun politieke carrière een plekje in de schijnbare luwte van het bestuur van de DSB Bank. Dat college van VVD-alumni heeft het momenteel zwaar. Die tent is failliet, de ondergang van een imperium. De Nederlandsche Bank neemt het bewind over; Dirk Scheringa is uit de macht gezet, de val van de keizer.

Drama voor de werknemers, die maar moeten afwachten of ze straks nog een baan hebben. Onzekerheid voor de klanten, die zullen moeten afwachten hoe het straks met hun betaalrekening, spaargeld, deposito, lening of hypotheek zal gaan. En eigenlijk ook een drama voor de sport in Nederland. Voetbal, schaatsen, wielrennen, judo, de DSB Bank doet natuurlijk heel veel aan sportsponsoring.

Zegt dit iets over VVD'ers? Gerrit Zalm in nauwe schoentjes.

vrijdag

Het ontpoldermodel

Eerst zou het kabinet de Hertogin Hedwigepolder onder water laten lopen. Maar toen dat plan op weerstand stuitte, maakte het kabinet een 1800 flip-flop: de natuur zou op een andere manier worden gecompenseerd. Ondanks dat er al heel wat was gestudeerd op alternatieven, en dat de conclusie was dat die er niet waren.

En vandaag maakt het kabinet dus een tweede 1800 flip-flop: toch ontpolderen.

Ja, als je twee keer rechtsomkeert maakt, dan sta je weer met je neus in dezelfde richting. Heb je alleen maar een rondje gedraaid en ben je niets opgeschoten. Van een afstandje ziet dat er wel koddig uit.

Maar voor je kan ontpolderen moet je eerst de grond verwerven. Dat wordt onteigenen, want de huidige grondeigenaar heeft al aangegeven dat hij niet zal meewerken aan het ontpolderplan. Die eigenaar overigens blijkt een Vlaming te zijn, meneer Gery de Cloedt. Fokker van polopaarden. Die gaat dus nog dwarsliggen.


donderdag

Mozambique

"Doe je eens iets concreets aan ontwikkelingssamenwerking in een arm Afrikaans land, is het weer niet goed. Wat willen ze nou, die zeurpieten in de Tweede Kamer. Ze willen kennelijk niet snappen dat we nu eenmaal een systeem hebben waarin zij de onderdanen vertegenwoordigen. En waar onderdanen zijn, daar moeten ook bovendanen zijn. Het is allemaal kinnesinne. Dat zij niet zo'n mooi vakantiehuisje hebben.

Gelukkig snapt Balkenende heel goed hoe het werkt. Hij weet hoe de hazen lopen, om hier maar eens een woordgrapje te maken.

Er is natuurlijk helemaal niks mis met dat project. Als je in dat soort landen iets voor elkaar wil krijgen, dan moet je je aan de lokale mores op het gebied van zakendoen houden. Kwestie van denken in het groot. Nou kunnen wij Oranjes natuurlijk heel goed denken in het groot, maar kennelijk is dat een brug te ver voor die suffe onderdaanvertegenwoordigers.

Ze moeten niet zo moeilijk doen. We doen niets anders dan wat we al eeuwen doen: goed voor onszelf zorgen. En feitelijk is dat allemaal opoffering, want er staat ons uiteindelijk maar één belang voor ogen en dat is het belang van het Nederlandse volk. Dat ze dat nou niet willen begrijpen."

I like to spend some time in Mozambique
The sunny sky is aqua blue
And all the couples dancing cheek to cheek.
It's very nice to stay a week or two.

There's lots of pretty girls in Mozambique
And plenty time for good romance
And everybody likes to stop and speak
To give the special one you seek a chance
Or maybe say hello with just a glance.

Lying next to her by the ocean
Reaching out and touching her hand,
Whispering your secret emotion
Magic in a magical land.

And when it's time for leaving Mozambique,
To say goodbye to sand and sea,
You turn around to take a final peek
And you see why it's so unique to be
Among the lovely people living free
Upon the beach of sunny Mozambique

Bob Dylan

(daar win je de Nobelprijs voor de Literatuur niet mee)

dinsdag

Nieuw!

Tsk! - The Gasoline Brothers (2009)

The Gasoline Brothers - Tsk!De businessmodellen in de popmuziek veranderen waar je bij staat. Platenmaatschappijen, cd's verkopen, Buma/Stemra, dat is zo 2008, dat is zo ontzettende oude-systematiek, dat werkt niet meer vandaag de dag. Althans, voor enthousiaste creatieve nieuwe bands werkt dat niet meer.

Het oude systeem draaide op het principe dat er iemand bij een platenmaatschappij bereid was om een financieel risico te lopen met beginnende bands. En alleen dan kon zo'n band aan de bak. Tegenwoordig worden er bijna geen cd's meer verkocht, dus geen platenmaatschappij die bereid is om nog in nieuw talent te investeren, bang dat ze zijn dat ze die investering nooit meer terugverdienen.

Maar gelukkig, er zijn tegenwoordig nieuwe media waarmee bands hun publiek kunnen bereiken. The Gasoline Brothers is zo'n band. Voluit maken ze gebruik van de mogelijkheden die het internet biedt, via sociale netwerken distribueren ze hun muziek. Zo min mogelijk drempels. Het enige doel lijkt om zo veel mogelijk mensen in de gelegenheid te stellen om naar hun muziek te luisteren. Want dat is kennelijk de belangrijkste drijfveer.

In 2006 maakten ze hun eerste cd, Hm! Beetje rare titel, maar wel erg lekkere muziek. Goede recensies. Lekker veel publiciteit.

En sinds gisteren is er de opvolger: Tsk! Weer zo'n gekke titel, maar ook weer erg lekkere muziek. Gitaarpop waar je vrolijk van wordt. Lekker tempo, pakkende melodieën, mooie akkoorden, verrassende ritmes. Jongens die met beide benen in 2009 staan, maar die hun popklassiekers goed blijken te kennen. Paul Weller, McCartney, de Kinks, David Byrne, Horslips, ik hoor allerlei echo's van de jaren zestig en zeventig. Erg aangenaam.

Twaalf songs, twaalf pareltjes. Mijn favoriet: Undecided, met een gitaarsolo zoals ik die sinds Reeves Gabrels op Bowie's ...hours uit 1999 niet meer heb gehoord. Het album eindigt met There it Goes (for Koos), speciaal gemaakt voor Gasoline Brothers-fan Koos Moerenhout, onze nationale kampioen wielrennen op de weg. Als Koos daar niet heel hard van gaat fietsen!

De band

Jeff - Jack - Jim - Joe

(Roel, Mathijs, André en Léon)

Mail: info@gasolinebrothers.nl
Blog: http://blog.gasolinebrothers.nl
Web: http://www.gasolinebrothers.nl
Twitter: http://www.twitter.com/gasolinebrother
Last.fm: http://www.last.fm/music/The+Gasoline+Brothers

Foto: Jelmer de Haas

Tracklist:

Psychosomatic Heart Failure - 2-5 Tuesday - Going in Circles - Over me - Watch the Firemen - Undecided - Strange Rules - Lorenza Pellegrini - Tongue-tied - Wonderful and Sad - Same Mistakes - There it Goes (for Koos)

Op de site van de band kun je het album gratis downloaden. Doen!

Fury Noir
Don't follow leaders, watch your parking meters

... en wat een prachtige basgitaar!

zondag

1969 in muziek (slot)

1969 bleek dus een sleuteljaar in de popgeschiedenis: er veranderde van alles. Het einde van dat jaar betekende niet alleen het einde van de zestiger jaren op de kalender, het was ook echt het einde van een tijdperk. En het begin van een nieuw tijdperk. De belangrijkste gezichtsbepalers van de pop in de jaren zestig hadden belangrijke beslissingen genomen: de Beatles waren bezig om hun band te beëeindigen –en zelfs dat ging buitengewoon moeizaam–, Bob Dylan en Johnny Cash veranderden hun imago, de Rolling Stones hadden Brian Jones gedumpt en maakten een verse start, de Beach Boys hadden Brian Wilson achter de geraniums gezet –en waren niet meer serieus in beeld–, en ten slotte maakte Elvis met heel veel succes zijn come-back.

Tegelijkertijd had er een soort reshuffle plaatsgevonden: veel bandjes in de sub-top waren uiteengevallen en allerlei talent zocht elkaar op voor nieuwe veelbelovende projecten. De nieuwe centrale thema’s waren: Amerika, elpees en geld. Die drie thema’s speelden een rol in de nieuwe businessmodellen van de popmuziek. En dan was er nog dat leitmotiv, drugs. Pillen, heroine, lsd. Sex, drugs & rock ’n roll was de alomvertegenwoordigde drieëenheid.

Amerika, elpees en geld. Daar draaide het om. Nederland, Engeland, Europa was te klein voor het grote succes. Optreden, succesvol toeren door de VS, dat was noodzakelijk om voldoende geld te genereren voor zowel de levensstandaard als voor de ambitieuze projecten: apparatuur, studiotijd. En die studiotijd was nodig om de elpees te kunnen blijven maken. De tijd van de singles was voorbij, althans voor de grote acts. De Kinks, die in 1966 nog in de eredivisie speelden, kregen geen visa voor de VS; die markt bleef voor hen gesloten en dus degradeerden ze naar de lagere regionen. De hitlijsten werden overstroomd met middle-of-the-road-liedjes, de elpeemarkt en de singlemarkt groeiden uit elkaar. Live-optredens werden belangrijker dan air play over de radio.

In de jaren zestig hadden vooral platenbazen en louche managers veel geld verdiend aan de popmuziek. En de artiesten waren dat zat; ze namen steeds meer hun lot in eigen hand. De Beatles waren ten onder gegaan aan hun eeuwige ruzies over geld, de Rolling Stones kochten hun manager Allen Klein af en richtten hun eigen maatschappij op. Creedence Clearwater Revival zat aan alle kanten klem in een wurgcontract met de platenmaatschappij en de interne strubbelingen over het beetje geld dat er voor hen overbleef zou binnen twee jaar tot het einde van de band leiden. De Golden Earring zou zich onverantwoordelijk ver in de schulden steken om in de VS voet aan de grond te krijgen. Want alleen in Amerika kon dat geld verdiend worden. Clapton, Led Zeppelin, the Who, Lennon, Harrison, later Bowie, allemaal maakten ze de oversteek.

Op toernee betekende niet alleen optredens, maar natuurlijk ook hotels. En dus ook groupies. Berucht zijn de verhalen van bijvoorbeeld Led Zeppelin, zoals het Mudshark-incident in Seattle op 27 juli 1969. Maar ook Zappa, the Who, de Earring, Clapton, die konden er wat van. Alsof er geen rem op zat. Buitensporig gedrag werd de norm. De Hollywood-film Almost Famous (2000) geeft een indringend beeld van deze periode.

En dan waren daar nog de drugs. Brian Jones was al dood, Janis Joplin, Jimi Hendrix en Jim Morrison zouden het niet overleven. De lsd had van Beach Boy Brian Wilson een psychisch wrak gemaakt. Bijna alle hoofdrolspelers hadden vroeg of laat in hun carrière grotere of kleinere drug-issues. Richards, Clapton, Lou Reed bijvoorbeeld hadden hun heroineverslaving; Bowie zijn cocaine en alcohol; Elvis, Cash, Dylan hun pillen. De extravagante levensstijl zou nog vele slachtoffers eisen: Keith Moon en John Bonham om er maar een paar te noemen.

De toon was gezet. Tot aan de doorbraak van de punk en de daaropvolgende new-wave zouden deze mannen –geen vrouw die een rol van betekenis speelde in het popwereldje van de jaren zeventig– de dienst uitmaken.

Elvis

1969 in muziek, aflevering 17

Elvis Presley - From Elvis in Memphis Elvis Presley - From Elvis in Memphis

We besluiten deze serie in dezelfde stad, in dezelfde opnamestudio als waarin we begonnen: in de Atlantic-studio in Memphis, Tennessee. En wie Memphis zegt, zegt Elvis.
In die stad was Elvis' carrière begonnen; in de Sun-studios van Sam Phillips had Elvis op 5 juli 1953 zijn eerste plaatje opgenomen, zijn eerste hits kwamen daar vandaan. Maar sinds RCA Victor in het najaar van 1955 zijn Sun-contract overnam, had hij geen platenopnames meer gemaakt in zijn thuisstad Memphis.
Elvis werd groot, groter, nog groter. Bigger than life. Hij kon aardig zingen en dansen en hij had een leuk bekkie; ideaal voor een dubbelcarrière als zanger en als acteur. In eerste instantie lag de nadruk nog op het zingen van liedjes. Maar nadat zijn carrières werden onderbroken voor een tijdje in het leger, kwam in de jaren zestig steeds meer de nadruk te leggen op dat acteren. Hollywood poepte per jaar drie Elvis-films uit. De fans vonden het allemaal geweldig, de bioscopen stroomden telkens weer vol, maar veel inhoud had het allemaal niet. Het leverde Elvis wel veel geld op, maar geen hits. In 1968 besloot Elvis dat het tijd was om het roer om te gooien: hij was klaar met Hollywood; hij wilde weer serieus muziek maken. Zijn manager, Colonel Parker, orkestreerde Elvis' come-back als muzikant.
Stap één was een tv-special, Elvis' eerste televisie-optreden sinds 1960. De show werd uitgezonden vlak voor kerst en werd buitengewoon goed ontvangen. Jon Landau schreef erover in Eye Magazine: "There is something magical about watching a man who has lost himself find his way back home. He sang with the kind of power people no longer expect of rock 'n' roll singers. He moved his body with a lack of pretension and effort that must have made Jim Morrison green with envy." Het begin was goed.
Stap twee was het opnemen van een elpee. Daarvoor hoefde Elvis dus niet ver van huis: dat zou in Memphis gebeuren, bij hem thuis om de hoek. Op 15 januari begonnen de opnames. En binnen een paar weken was het klaar, met een stelletje lokale doorgewinterde studiomuzikanten onder leiding van producer Chips Moman. Elvis bleek een uitstekende hand van kiezen te hebben wat betreft liedjes. Hij was natuurlijk voor zijn liedjes altijd afhankelijk geweest van anderen, hij had nauwelijks nieuwe liedjes beschikbaar en hij moest het dus vooral doen met al bestaande liedjes, covers dus. Het resultaat mocht er zijn.
In april kwam het eerste resultaat naar buiten: In the Ghetto werd de single. En het werd overal een enorme hit (#4 in de top-40); Elvis was daadwerkelijk terug! In juni kwam de elpee uit. En die versterkte de come-back nog eens. Het was Elvis' 34e studio-album, en wat mij betreft zijn beste. Prima songs, geweldige stem, goede band.
Daarna kwam stap drie in het plan van Colonel Parker: live optreden. Parker sloot een deal met het juist geopende International Hotel in Las Vegas. Vanaf 31 juli deed Elvis 57 (!) shows in vier weken tijd. En het publiek vond het geweldig. Parker zag zijn kans schoon en onderhandelde een ongekend vijf-jaar-megacontract met dat hotel, waarin Elvis zich verplichtte om elk jaar in februari en in augustus daar op te treden. Voor $1,000,000 per jaar.
Plan geslaagd.
De elpee was cruciaal geweest in dit plan. Het is een mijlpaal in de carrière van Elvis gebleken.

Tracks

Wearin' that Loved on Look - Only the Strong Survive - I'll Hold you in my Heart (till I can Hold you in my Arms) - Long Black Limousine - It Keeps Right on a-Hurtin' - I'm Movin' on - Power of my Love - Gentle on my Mind - After Loving you - True Love Travels on a Gravel Road - Any Day Now - In the Ghetto
Dan waren er nog de out-takes. Op de cd-reissue in 2000 zouden die er als bonustracks aan toegevoegd worden. Wat dacht u van bijvoorbeeld Suspicious Minds?

Restart me up

1969 in muziek, aflevering 16

The Rolling Stones - Let it BleedThe Rolling Stones - Let it Bleed

The Beatles zaten dus in de puree met hun Let it be. Omdat dat album eind 1969 nog niet was uitgebracht, wist iedereen dat er problemen mee waren. De Stones ook. Diezelfde Stones hadden soortgelijke problemen met hun eigen album. Maar Jagger c.s. hadden als eersten het lek boven. Wellicht om het er nog een beetje in te wrijven bij de Beatles noemden zij hun 1969-album Let it Bleed.

Ze hadden er bijna een jaar aan gewerkt. Toen ze eraan begonnen zat Brian Jones nog in de band. Hij doet nog mee op Midnight Rambler en You Got the Silver. Tijdens de totstandkoming werd hij eruit gezet en iets later verdronk hij in zijn zwembad. Zijn plaatsvervanger, Mick Taylor, doet al mee op Country Honk en Live with Me. Op de andere tracks horen we maar vier Stones. Plus natuurlijk hun vriendjes Ry Cooder, Nicky Hopkins, Leon Russell, Al Kooper, Jack Nitzsche en noem maar op.

Brian Jones was uit de band gezet omdat hij niet meer te handhaven was vanwege zijn merkwaardige gedrag samenhangend met drugsgebruik. Bovendien kreeg hij geen visum meer voor de VS, en de mannen wilden wel weer eens door Amerika toeren. Met Taylor in plaats van Jones kon dat weer. Het live-debuut van Taylor was op 5 juli, enkele dagen na het overlijden van Jones, in het Londense Hyde Park voor meer dan 250,000 toeschouwers, met King Crimson in het voorprogramma.

In november maakten ze, voor het eerst in drie jaar weer een toernee door Amerika. Van die toernee werd een fly-on-the-wall-film gemaakt (Gimme Shelter), met onder andere schokkende beelden van de geheel uit de hand gelopen show in Altamont bij San Francisco. Van de shows in New York's Madison Square Garden werden opnames gemaakt voor een fantastisch live-album dat in 1970 zou verschijnen (Get Yer Ya-Ya's Out!).

In december kwam dan eindelijk die elpee Let it Bleed uit. En wat voor één! Was de voorganger, Beggars Banquet (1968) al een topper geweest na een paar albums met gemodder, dit was opnieuw helemaal raak. Zeer geïnspireerd, de Stones op hun best. Tot dan toe, want er zou nog wel wat komen.
De recensenten kwamen superlatieven tekort. En het publiek kocht de elpee en masse. Het was december 1969 en de Stones waren hun grootste problemen de baas en helemaal klaar voor het nieuwe decennium.

zaterdag

Het einde

1969 in muziek, aflevering 15

The Beatles - Abbey Road The Beatles - Abbey Road

The Beatles liepen in 1969 op hun laatste benen. Dat wil zeggen als band. De jarenlange zelfverkozen opsluiting in de studio eiste zijn tol. En de zakelijke meningsverschillen over het management en over geld konden ze niet meer oplossen. In de zomer van dat jaar kwam daar nog eens een hoogoplopend artistiek dispuut overheen betreffende de eindproductie van het album dat ze eigenlijk al klaar hadden, en dat de werktitel Get Back/Let it Be droeg. En zolang ze dat meningsverschil niet konden oplossen, bleef dat op de plank.
Desondanks begonnen ze aan hun volgende project. Maar allevier begrepen ze dat dit hun laatste project gezamenlijk zou zijn. "Laten we er iets speciaals van maken en laten we het ouderwets aanpakken". George Martin deed natuurlijk de productie, en af en toe was er zelfs meer dan één Beatle tegelijkertijd in de studio. Dat laatste project werd de elpee Abbey Road.
Abbey Road is een vreemd album. Op kant één staan zes liedjes: twee van Lennon (Come Together en I Want You (She's so Heavy)), één van Harrison (Something) twee van McCartney (Oh! Darling en Maxwell's Silver Hammer) en één van Starr (Octopus's Garden). Een echt groepsgebeuren dus. Tot zover niets aan de hand. Maar het wordt een beetje typisch op kant twee. Dat begint met een Harrison-song (Here Comes the Sun), daarna volgt een Lennon-song (Because) en dan begint een medley van meer dan zestien minuten waarin allemaal korte stukjes van individuele liedjes zitten. Kennelijk de restjes van wat ze nog op de plank hadden liggen, een soort Lennon/McCartney nasi rames. Speciaal. Die medley eindigt, symbolisch, met The End. Het is afgelopen met The Beatles, denk je dan. Maar dan staat er nog een hidden track op: Her Majesty. Wat moeten we daar nou van denken?
Meesterwerk of ratjetoe? Ik weet het niet. Na veertig jaar weet ik het nog steeds niet. Ja, Come Together is een geweldige song, daarover geen enkele twijfel. De baspartij in Something is bijzonder, ook waar. Maar de rest? Maxwell, Octopus, vind ik sub-standard voor Beatles-normen. Geldt ook voor Here Comes the Sun. Daarna komen bijvoorbeeld Bathroom Window en Carry that Weight en die zijn in aanleg prima, maar gewoon veel te kort. Niet af dus. Kortom, zeer gemengde gevoelens.
De elpee kwam eind september uit. Recensies waren overwegend positief. En het publiek vond het geweldig! De verkoopcijfers waren overal gigantisch.
Nadat de opnames klaar waren begonnen The Beatles niet meer aan een volgend project. Het enige dat ze nog moesten afronden betrof de eindproductie van Get Back/Let it Be. Uiteindelijk lieten ze dat maar over aan Phil Spector, die er vervolgens een piss poor job van maakte. Toen dat klaar was -het was inmiddels ver in 1970- werd de groep opgeheven en ging de stekker eruit. Geen dag te vroeg.
"And in the end, the love you take is equal to the love you make."

Tracks

Come Together - Something - Maxwell's Silver Hammer - Oh! Darling - Octopus's Garden - I Want You (She's so Heavy) - Here Comes the Sun - Because - You Never Give me Your Money - Sun King - Mean Mr. Mustard - Polythene Pam - She Came in Through the Bathroom Window - Golden Slumbers - Carry that Weight - The End - Her Majesty

Miskend talent

1969 in muziek, aflevering 14

David Bowie - Space OddityDavid Bowie - Space Oddity

1969 was voor David Bowie het doorbraakjaar, zijn annus mirabilis. Bowie sleepte een nieuw platencontract bij Mercury Records in de wacht. Dat kwam op het conto van een Amerikaanse meisje in Londen, Mary Angela Barnett, dat omging met de baas van de Londense vestiging van die platenmaatschappij, Lou Reizner. Via hem kwam ze in contact met de flamboyante directeur Europa van Mercury, Calvin Mark Lee. Angela ging ook met David (Angela deed het met bijna iedereen), en een tijdje lang zouden David, Angela en Lee een romantisch ménage-à-trois hebben gehad.

Maar hoe het werkelijk zat, dat blijft in nevelen gehuld. Het resulteerde er uiteindelijk in dat David een elpee mocht opnemen, zijn tweede. Die opnames begonnen op 20 juni. Eerst Space Oddity en een oerversie van Wild Eyed Boy From Freecloud. Met het oog op de maanreis van de Apollo 11 werden deze twee liedjes in allerijl op single uitgebracht. Met de bekende gevolgen (zie: Hello Spaceboy).

Studiomuzikanten waren drummer Terry Cox, bassist Herbie Flowers, Rick Wakeman aan de mellotron en dan was daar nog gitarist Mick Wayne. Tony Visconti was de producer. Alleen Space Oddity zelf, dat liet Tony over aan zijn assistent Gus Dudgeon, want dat vond Tony maar een stom liedje. De opnames liepen af en aan door tot half oktober. Gaandeweg kwamen er nog liedjes bij: het plotselinge overlijden van David's vader inspireerde hem tot het schrijven van Unwashed and Somewhat Slightly Dazed, na het muziekfestival in Beckenham op 16 augustus schreef David Memory of a Free Festival. Alle liedjes van het album waren door Bowie zelf geschreven.

In november kwam het album uit. Lovende recensies. Het was een zeer gevariëerd album geworden. Er stond van alles op. Je zou ook kunnen zeggen dat Bowie niet goed wist waar hij met zijn muziek naartoe wilde en er een allegaartje van had gemaakt. Dat bleek bijvoorbeeld al uit de titel: in Engeland werd het album uitgebracht onder de titel David Bowie, in Amerika noemden ze het Man of Words/Man of Music. Pas vanaf de heruitgave in 1972 zou het de titel Space Oddity krijgen en behouden. Het publiek vond het niet echt bijzonder. Memory of a Free Festival (een bijna lachwekkende remake van Hey Jude van de Beatles) werd de single, en moest het succes van Space Oddity herhalen. Dat lukte niet.

Maar toch is dit een belangrijk album in Bowie's ontwikkeling geweest. Liedjes als Cygnet Committee en Wild Eyed Boy From Freecloud zijn zonder twijfel het beste wat Bowie tot aan dat moment had geschreven. Zijn talent als componist en tekstschrijver was onmiskenbaar. Het kwam er alleen nog niet helemaal uit.

Haagse space-rock

1969 in muziek, aflevering 13

The Golden Earring - Eight Miles HighThe Golden Earring - Eight Miles High

Niet alleen in Amerika en Engeland sloegen de bands in 1969 nieuwe richtingen in, ook in Nederland gebeurde het een en ander. De veruit belangrijkste Nederlandse beatband van de jaren zestig was een Haagse: de Golden Earrings. Ze maakten popmuziek gebaseerd op de voorbeelden uit Engeland: de Hollies en vooral de Kinks. En na 1965 hadden ze op deze manier in Nederland hit na hit gehad. Eind 1968 was het duidelijk: The Golden Earrings zaten nationaal aan de top. Met hun Dong-Dong-Digi-Diki-Dong (erg poppy) en Just a Little Bit of Peace in my Heart (bombastisch) hadden ze enorm gescoord. Het werd hoog tijd om aan de internationale carrière te gaan werken. In het voorjaar van 1969 maakten ze de grote stap: een concertreeks door de VS en Canada, zeventien shows in mei en juni in zes steden (New York, Detroit, Seattle, San Francisco, Los Angeles en Montreal). Op 16 mei in Detroit deden ze bijvoorbeeld twee shows samen met Led Zeppelin.

Vier Hagenezen in Amerika. Bandleider en gitarist George Kooymans, bassist Rinus Gerritsen, zanger/gitarist Barry Hay en drummer Jaap Eggermont. Kooymans en Gerritsen hadden de band opgericht en waren er dus al vanaf het begin bij geweest, Eggermont drumde ook al een tijdje, maar Hay was een nieuwkomer. En zoals dat vaak gaat met nieuwkomers: Barry's inbreng zorgde voor nieuwe ideeën en een nieuw geluid. Dat kwam goed uit, want om succes te hebben in de VS was een nieuwe sound nodig.

De Earrings namen afscheid van de Engelse clichés en richtten zich in de plaats daarvan op de Amerikaanse rockmuziek. Jefferson Airplane, The Doors, dat waren de nieuwe voorbeelden. Het centrale nummer in de shows werd een liedje van The Byrds, Eight Miles High, een lsd-spacerockhit uit 1966. Oorspronkelijk was het een drieminutensong, maar tijdens de optredens van de Earrings werd het een spektakelstuk van soms wel drie kwartier. Met drumsolo, bassolo, gitaarsolo's. Toen Roger McGuinn van The Byrds de Earrings-versie van zijn Eight Miles High hoorde, realiseerde hij zich dat dit dé manier was om deze song live te spelen. En The Byrds deden het dus voortaan zo.

the Golden Earrings 1969De shows waren erg succesvol, de zalen zaten vol. Van de shows in San Francisco (in de Fillmore West) werden filmopnames gemaakt. (Jimi Hendrix zag later die film en was zo enthousiast dat-ie Rinus aanbood om bij hem te komen bassen. Haagse Rinus voelde daar niet zoveel voor en sloeg het aanbod vriendelijk doch beslist af.)

In juli kwamen ze terug naar Nederland. Drummer Jaap Eggermont verliet de groep; ex-Motions-drummer Sieb Warner was zijn vervanger. De band kreeg een nieuwe naam: de 's' ging eraf. En in Londen werd in deze nieuwe samenstelling een nieuwe elpee opgenomen. En daar moest natuurlijk Eight Miles High op. Maar een liedje kan op een elpee maximaal twintig minuten duren, dus het nummer kon er niet in zijn volle glorie op. Het werd "ingekort" tot één elpeezijde. Op de andere kant vier liedjes in de categorie psychedelische rock. In dezelfde opnamesessies werd ook Another 45 Miles opgenomen en dat werd de succesvolle single (#3 in de Top 40).

In november kwamen de elpee en de single uit. Er ging een schok door Nederland, zoiets hadden we nog nooit gehoord van een beatband! Ongehoord. Dat de band uit louter commerciële overwegingen voor deze nieuwe sound had gekozen, dat realiseerde zich niet iedereen. De elpee was in Nederland erg succesvol, maar internationaal was het geen doorbraak. Die zou pas vier jaar later komen, met het album Moontan met daarop de klassieke singlehit Radar Love.



vrijdag

Take-off

1969 in muziek, aflevering 12
1968 was het jaar geweest waarin bands uit elkaar vielen en weer nieuwe bands werden geformeerd. Zo zagen de Yardbirds het einde van 1968 niet, die Engelse blues-rock-band die vooral bekend is geworden als de band met drie van de allerbeste gitaristen, zij het nooit tegelijkertijd. Clapton speelde erin, na hem Jeff Beck en na Beck kwam Jimmy Page. Maar in oktober 1968 implodeerde de band; er was nog maar één Yardbird over: Jimmy Page. De anderen waren opgestapt. Page besloot een doorstart te maken met nieuwe muziekvriendjes. Bassist / toetsenman John Paul Jones kende hij uit het Londense studiocircuit, en John Paul wist nog wel een aardige zanger, Robert Plant, en die kende nog wel een drummer, John Bonham. Om aan de contractuele verplichtingen van de Yardbirds te voldoen maakte het kwartet een toernee door Scandinavië onder de naam New Yardbirds, maar eenmaal terug in Engeland moest er een nieuwe naam komen. Dat werd Led Zeppelin. In het najaar van 1968 werd de eerste elpee opgenomen (extreem low budget), en die kwam in januari uit. Maar al voordat dat album uitkwam had de groep het live-debuut gemaakt. Sterker nog, eind december hadden ze al hun eerste shows in de VS.
In 1969 zouden ze vooral heel veel optredens doen. Vier tours door Engeland en vier tours door Amerika. Een jaar lang on the road; altijd onderweg. En tussendoor de liedjes schrijven en opnemen voor het tweede album, Led Zeppelin II.

Led Zeppelin IILed Zeppelin II

De muziek van Led Zeppelin was iets nieuws. De gitaar van Jimmy Page stond centraal. Maar de ritmesectie was er niet alleen voor de begeleiding, en leek een eigen leven te leiden. En de stem van Plant was er niet alleen om de teksten van de liedjes te zingen, het was eigenlijk een instrument op zich.
Opgenomen in verschillende studio's, in verschillende steden, vooral in Noord-Amerika. Als ze ergens in een hotel zaten en een paar uur overhadden, dan boekte Page een lokale studio en gingen ze opnemen. Alles ging onder tijdsdruk. Page was de strakke hands-on projectleider: zowel de producer als de technicus.
De sound was vooral hard. Dit album wordt wel gezien als het eerste heavy-metal-album. Het is in feite een mengeling van blues en folk. Maar het was vooral erg rock 'n roll. Gitaar-riffs, snoeiharde drums, nerveuze ritmes. Distortion, feedback, echo's. Over de top.
Led Zeppelin II kwam uit in oktober en was enorm succesvol. Het bereikte zowel in de VS als in het Verenigd Koninkrijk de eerste plaats op de albumlijsten. Whole Lotta Love werd, in ingekorte vorm, de single. Maar niet in Engeland. Led Zep-marketing ging ervan uit dat de band een albumgroep was, en singles pasten niet in dat concept.
Dit album maakte van Led Zeppelin (de naam verwijst naar een term die Entwhistle en Moon van de Who wel eens gebruikten voor een mislukt optreden) het grootste rock 'n roll-circus van de zeventiger jaren, de meest succesvolle band van het decennium. Tot aan het einde van de Zeps -na het overlijden van drummer John Bonham in 1980- zouden ze bijna alleen maar toeren. En ze zouden nog zeven albums maken; in totaal zijn er naar naar schatting wereldwijd 200,000,000 Led Zeppelin-albums verkocht. Daarvan drie aan mij: Houses of the Holy op vinyl, en op cd Led Zeppelin IV en Houses of the Holy.

Tracks

Whole Lotta Love - What is and What Should Never be - The Lemon Song - Thank You - Heartbreaker - Living Loving Maid (She's Just a Woman) - Ramble on - Moby Dick - Bring it on Home

donderdag

Deaf, dumb and blind

1969 in muziek, aflevering 11

The Who - TommyThe Who - Tommy

Een andere virtuoze Engelse gitarist was ook met een projectje bezig. Pete Townshend, de artistiek leider van de rockband The Who, had het in zijn hoofd gehaald om een elpee te maken met liedjes rond één thema. Dat idee onstond zo ergens in 1967. Het jaar daarvoor had hij zoiets al op kleine schaal gedaan, met A Quick One, While He's Away, eigenlijk niet meer dan een medley van zes songs, in totaal iets meer dan negen minuten. Maar deze keer moest het dus een serieus compleet album worden. Nou, Pete heeft het geweten! Zes maanden in de studio, van september 1968 tot maart 1969.
Drieëntwintig (!) nieuwe composities van Townshend en één eigen interpretatie van een blues-traditional van Sonny Boy Williamson, Eyesight to the Blind (the Hawker). En niet van die eenvoudige liedjes, nee, ingewikkelde songstructuren, veel verschillende instrumenten, variaties in ritme. En dan moesten de teksten van de liedjes ook nog een beetje samenhangend verhaal vormen. Ga er maar aan staan.
Legerkapitein Walker raakt vermist tijdens de Eerste Wereldoorlog. Vlak nadat zijn echtgenote dat te horen krijgt wordt haar zoon Tommy geboren. Een jaar of vier later staat de kapitein plotseling voor haar neus. Maar mevrouw Walker heeft inmiddels een nieuw vriendje. Dat gaat niet goed. De kapitein vermoordt dat vriendje, daarbij geholpen door zijn vrouw. De kleine Tommy ziet alles via een spiegel. De jongen krijgt te horen dat hij niets gehoord heeft, niets gezien heeft en nooit iets tegen iemand zal zeggen. Tommy is gehoorzaam: hij wordt doof, stom en blind. Traumaatje. Hij groeit op, wordt gepest, gepiepeld, mishandeld, misbruikt. Hij krijgt een lsd-kuurtje, maar dat helpt niets. Er is één lichtpuntje: hij blijkt ondanks zijn meervoudige handicap buitengewoon goed te kunnen flipperen. Hij komt uiteindelijk bij een psychiater terecht die vaststelt dat het allemaal psychisch is. Maar die kan hem niet beter maken. Tommy's moeder raakt ten einde raad en slaat uit frustratie een spiegel stuk. Et voilá, hij doet het weer! Zijn wonderbare genezing maakt van Tommy in één klap een cult-ster, een goeroe. Hij krijgt volgelingen, gaat prediken en sticht een "holiday camp" voor zijn enthousiaste fans. Maar dan eist hij van zijn volgelingen dat ze allemaal gaan flipperen. Hij bezweert hen dat het voor een diepere beleving noodzakelijk is dat ze doof, blind en stom zijn. En wanneer ten slotte de commerciële exploitatie van Tommy -door zijn familie- groteske vormen gaat aannemen, dan slaat de stemming om: de volgelingen gooien Tommy eruit. Aan het einde is Tommy helemaal alleen, verlaten door iedereen.
Townshend en zijn bandmaatjes (zanger Roger Daltry, bassist John Entwhistle en drummer Keith Moon) gingen eraan staan. Het leverde een dubbelelpee op, Tommy. Tommy staat te boek als de eerste rock-opera. Erg succesvol. De drie singles, Pinball Wizard, I'm Free en See me, Feel me, deden het erg goed. En de elpee zelf ook.
Want ondanks dat ze zo lang zo intensief aan de opnames hadden gewerkt (Entwhistle zou later verklaren dat hij die liedjes zo zat was dat hij nooit meer naar de elpee heeft willen luisteren), gingen ze op toernee. Om Tommy op de podia te spelen. In het Concertgebouw in Amsterdam, tijdens het Isle of Wight-festival, op Woodstock. Een zomer lang Tommy. Het was één van de hoogtepunten van Woodstock: de show begon diep in de nacht en precies op het moment dat Daltry See me, Feel me inzette kwam de zon op. Magisch moment. "As if God did our light show." Gelukkig vastgelegd in de film.

Tracks

Overture - It's a Boy - 1921 - Amazing Journey - Sparks - Eyesight to the Blind (the Hawker) - Christmas - Cousin Kevin - The Acid Queen - Underture - Do you Think it's Alright? - Fiddle About - Pinball Wizard - There's a Doctor - Go to the Mirror - Tommy Can you Hear me? - Smash the Mirror - Sensation - Miracle Cure - Sally Simpson - I'm Free - Welcome - Tommy's Holiday Camp - We're not Gonna Take it