dinsdag

Natuurmalloten

Franz jogt sinds een paar maanden elke morgen een stukje door en rond de wijk. Als gewichtsmanager, zeg maar. Werkt prima. En neurotisch als ik ben, dat stukje door Zuid-Schalkwijk is elke morgen hetzelfde stukje.

Mijn vaste dagelijkse route gaat langs de groene zoom van Haarlem, aan de zuidkant. Eerst een stuk door de Molenwijk, dan een klein stukje langs de Meerwijkplas, vervolgens door het Molenpark naar de Molenplas, naar molen De Hommel, dan langs de Ringvaart van de Haarlemmermeer, over de Zuid-Schalkwijkerweg langs het Spaarne terug in de richting van de woonwijk. En dan door de woonwijk terug naar huis. Op de kop af 5 kilometer.

Op mijn BlackBerry heb ik een handige app, die via gps mijn positie bepaalt, doorgeeft aan een server ergens in Oostenrijk en daar mijn tijd en snelheid aan toevoegt, zodat ik na afloop van mijn dagelijkse ommetje op een speciale internetsite kan zien waar ik zojuist ben geweest. Een waar wonder der techniek.

Die route door Zuid-Schalkwijk is in feite een rondje om de Zuid-Schalkwijkerpolder. Een rustig agrarisch gebied waar koeien, schapen en ganzen grazen, waar konijnen en reigers rondhuppelen, zeer landelijk allemaal. Dwars door die polder gaat een fietspad, de Lage Kadijk. En al sinds maart is dit pad afgesloten. Voor alle verkeer en voor alle voetgangers. Dat komt, iemand heeft bedacht dat dat goed is voor de weidevogels: tijdens het broedseizoen moet je die zoveel mogelijk rust geven. En dus moet je wandelaars, joggers, honden en fietsers weren.

Nu wil het geval dat het broedseizoen al lang afgelopen is. En toch zijn de hekken aan weerszijden van het pad nog steeds dicht. Tot kennelijke grote frustratie van velen.

De hekken zijn de laatste dagen volgekalkt door teleurgestelde mensen. "Natuurmalloten" heeft iemand met grote letters erop geschreven. En "waarom is dit hek nog steeds dicht". Het maatschappelijke draagvlak voor deze jaarlijkse afsluiting brokkelt snel af. De Wijkraad Molenwijk stelt op hun website mensen in de gelegenheid om aan te geven of ze vinden dat het pad volgend voorjaar weer afgesloten zou moeten worden. Ik ken de uitslag al.

Black Knight exit

Oscar Moens zet een punt achter zijn voetbalcarrière. De doelman (38) besloot na overleg met Sparta geen gebruik te maken van de optie om zijn contract te verlengen. De tweevoudig international stond het afgelopen half jaar onder de lat bij de Rotterdammers. Moens speelde eerder bij Excelsior, Go Ahead Eagles, AZ, RBC, Genoa, Willem II, PSV en Dayton Dutch Lions in de VS.
We zullen hem missen...

zaterdag

Leuk nieuw speeltje - I Dig Everything

Ziggy remixed

David Bowie - Toy (2000)


Afgelopen donderdagochtend kreeg ik een kort, krachtig en verrassend e-mailtje: "Ben je hier al van op de hoogte?", met een link naar een artikel op de website van OOR: een nooit verschenen album van David Bowie uit 2001 gelekt.

Ja, daar is-tie dan, Toy! Bowie's lost album.

Voor de geschiedenis van Toy moeten we terug naar de zomer van het jaar 2000. Bowie had een nieuwe begeleidingsband samengesteld voor optredens tijdens de festivals. En hij vertelde bij gelegenheid dat hij zo tevreden was over deze band dat hij studiotijd had geboekt om met deze band songs op te nemen uit de diepste krochten van zijn eigen repertoire. Heropnames van liedjes uit de jaren zestig.

In juli zaten ze in studio Sear Sound in New York. En zoals dat bij Bowie wel vaker gebeurt, hij kwam toch met een paar nieuwe songs aanzetten. Ze kregen de opnames niet helemaal af in één serie sessies. Augustus en september nam Bowie vanwege de geboorte van zijn dochter bevallingsverlof op. In oktober maakten ze het Toy-project af; in november was Toy klaar om te worden uitgebracht. Platenmaatschappij Virgin/EMI had dat gepland staan voor het voorjaar van 2001. Maar om onduidelijke redenen werd dat uitgesteld. En toen nog een keer en nog een keer. Voordat het jaar 2001 voorbij was, was Bowie er klaar mee. Hij beëindigde zijn contract met die maatschappij en stapte voor zijn volgende project Heathen (2002) over naar ISO/Columbia. En Toy bleef op de plank.

Een aantal van de liedjes van Toy nam Bowie nog een keer op, voor Heathen, voor b-kanten van cd-singles. Maar het album zelf, dat bleef onuitgebracht. Ik had er eigenlijk niet meer op gerekend, maar nu is het er dan toch. En dat vind ik heel fijn. Wat is het toch leuk om een Bowie-album voor de eerste keer te horen! Gisteren reed ik met de auto van Haarlem naar Brussel en terug en dat bood me ruim de tijd om Toy goed te beluisteren. En ik ben onder de indruk.

We beginnen met Uncle Floyd, geen heropname van een jaren zestigsong, maar een nieuwe song. Kwam in 2002 op Heathen als "Slip Away", maar dan in een ander arrangement, met een iets veranderde tekst. Liedje werd een vaste keuze in de setlist van de Reality-tour 2003/2004. En daarna volgt Afraid, ook al een nieuwe song en ook al hergebruikt op Heathen.

Maar dan komen we toe aan heropnames van oude liedjes. Dat zijn dus songs uit de periode dat Bowie belachelijk hard maar vruchteloos aan de weg timmerde om een carrière op te bouwen. Baby Loves That Way, de b-kant van een single uit 1965, I Dig Everything, een single uit 1966, Conversation Piece, de b-kant van een single uit 1970, Let me Sleep Beside you, een nooit uitgebrachte single uit 1967. Prima popsongs, bekend van eerdere compilaties en heruitgaves van oude albums, en erg leuk om ze opnieuw te horen. gespeeld door een betere band dan toen, en nu gezongen door een zeer ervaren zanger.

Vervolgens komt Toy (Your Turn to Drive). Geen jarenzestigsong, maar een nieuwe. Deze hadden we al, als free download uitgebracht bij gelegenheid van het Reality-album (2003).

En dan komt de enige voor mij echt nieuwe song: Hole in the Ground. Nooit eerder gehoord, nooit eerder iets over gehoord. Dit is de echte verrassing van het uitlekken. Het is overigens geen hoogtepunt in Bowie's repertoire, De tekst gaat iets van 'There's a hole in my ground/But there's no one around/With my shoes on the street/And I'm quick on my feet/And I'm running to you/Just a-looking above me'. Ik bedoel maar.

Hierna volgen weer heropnames van oude songs. Shadow Man is een prachtig liedje uit 1971, waarvan alleen een demo-versie uit de Ziggy-sessies bekend was. Nadat Bowie het voor Toy van de plank had gehaald, en het daarna weer op een andere plank terugging, kwam een andere heropname in 2002 als b-kant op de cd-single van Slow Burn terecht.


In the Heat of the Morning is een niet-uitgebrachte single uit 1968. You've Got a Habit of Leaving is een single uit 1965. Silly Boy Blue is een track van Bowie's eerste album uit 1967. Liza Jane was Bowie's eerste single, uit 1964. En tot slot The London Boys, de b-kant van een single uit 1966.

Wat nu blijkt is dat de opnames van Toy-liedjes die al eerder werden uitgebracht, dat dat andere takes en mixen zijn. Wat we nu op de uitgelekte Toy hebben, zijn dus andere versies.

En het is onbegrijpelijk dat dit nooit is uitgebracht. Stuk voor stuk prima songs, stuk voor stuk verbeteringen van de oude versies. De muziekindustrie maakt vreemde afwegingen.

Tracklist
Uncle Floyd – Afraid – Baby Loves That Way - I Dig Everything – Conversation Piece – Let me Sleep Beside you – Toy (Your Turn to Drive) – Hole in the Ground – Shadow Man – In the Heat of the Morning – You've Got a Habit of Leaving – Silly Boy Blue – Liza Jane – The London Boys


Met medewerking van
David Bowie - zang, keyboards, stylophone, mandoline
Earl Slick - gitaar
Gail Ann Dorsey - basgitaar
Mark Plati - gitaar
Sterling Campbell - slagwerk
Lisa Germano - viool, blokfluit, mandoline, accordeon
Gerry Leonard - gitaar
Cuong Yu - trompet
Holly Palmer - backing vocals
Emm Gryner - backing vocals

woensdag

Zis is bad for business

Vannacht zijn we gerepatrieerd vanaf onze vakantiebestemming in Egypte. In het idyllische Sharm el Sheikh hebben we helemaal niets gemerkt van het massale oproer in de grote Egyptische steden. In die kustplaats aan de Rode Zee op de zuidpunt van het Sinai-schiereiland was het volkomen rustig. Nog dagelijks kwamen er Britse, Duitse en Russische toeristen aan voor hun vakanties. In die omstandigheden was het voor ons Nederlanders dan ook moeilijk te accepteren dat er een abrupt einde aan onze vakantie moest komen. En eerlijkgezegd begrijp ik niet hoe het kan dat de Europese ministers van buitenlandse zaken, die naar ik aanneem alle informatie over de situatie in Egypte met elkaar delen, toch verschillende risico-analyses maken en op basis daarvan verschillend beleid ten aanzien van hun toeristen bepalen. Het was bizar dat op de dag dat wij vervroegd onze koffers moesten pakken omdat de grond ons te heet onder de voeten zou worden, dat op die dag een groep Britten vanuit Cairo in veiligheid werd gebracht in ons hotel!
In de badplaats zelf was het dus rustig. Geen oproer, geen onlusten, geen protesten tegen Mubarak. Geen tanks op straat, geen gevechtsvliegtuigen in de lucht.
De Egyptenaren bleken terughoudend om hun politieke mening te delen met buitenlanders. Het kostte moeite om ze daarover aan de praat te krijgen. En dan bleek dat de meningen sterk verdeeld waren. Sommigen vonden dat het hoog tijd werd dat Mubarak zou aftreden. En anderen vonden dat hij er goed aan deed om de leiding te houden en het land te behoeden voor totale chaos. Maar ze waren het er allemaal over eens: zis is bad for business. De gehele economie van Sharm el Sheikh is afhankelijk van het toerisme. Wanneer de toeristen weggaan en niet meer terugkomen, dan komt alles daar tot stilstand. Dat betekent geen werk voor de duizenden die van die bedrijfstak moeten leven. En geen werk betekent geen inkomen.
De ervaren rust was één ding, de geruchten over onrust waren niet van de lucht. Er zouden tanks rijden in de straten van Sharm el Sheikh, er zou geplunderd worden op de luchthaven, het leger zou onderweg zijn. Bleek allemaal niet waar. Maar ja, er was geen internet, geen twitter. Voor nieuws waren we afhankelijk van sms’jes uit Nederland en van de tv-uitzendingen van de BBC World News en van BVN.
Wat we ervan gemerkt hebben dat waren eigenlijk alleen maar de indirecte gevolgen van het massale oproer in Cairo en de andere grote steden: de ATM-geldautomaat in het hotel was buiten gebruik en we konden dus geen contanten opnemen, creditcard-betalingen dat ging niet meer, ons hotel werd kennelijk niet meer 100% bevoorraad, dus alles werd langzaamaan minder. Kortom, voor ons kleine ongemakken waar we zonder echte problemen mee om konden gaan. Maar voor de lokale Egyptenaren erg vervelend: voor hen staat het hele bestaan op het spel en de onzekerheid waarin ze verkeren moet enorm zijn.
De hele terughaalactie moet een logistieke operatie van jewelste zijn geweest, maar die verliep wat ons betreft vlekkeloos en geheel volgens planning. Met vlucht OR492 van ArkeFly verlieten we Sharm el Sheikh op dinsdagavond iets na middernacht, vlak na Mubarak’s tv-toespraak. En woensdagmorgen om 5:00 uur stonden we op Schiphol. Teleurgesteld vanwege het afbreken van onze vakantie. Maar een ervaring rijker.