zondag

Detox – dag 0

Ik maak zojuist mijn laatste sigaret uit: straks ga ik slapen en morgen word ik wakker als ex-roker. Dat is tenminste het plan.

Eeuwige roem

Met veel trots toen ik dit certificaat. Verdiend met het oplossen van een leuke puzzel.

vrijdag

Zero naar (Wijk aan) C

iamzero is lekker bezig in Wijk aan Zee; de (Haarlemse) krant(en) staan er vol van. Hij staat met nog drie partijen voor de boeg met 5½ uit 6 aan kop in groep 1A. En hij gaat dus voor promotie naar de grootmeestergroep C. Onderschat niet wat dat betekent: dan staan zijn uitslagen dus op Teletekst (pagina 693)!

Zijn partij van afgelopen zondag, de derde ronde, was er bijvoorbeeld één om trots op te zijn (en dat is-tie dus ook):

link: Never change a winning beard.

En dan zijn er nog cynici die beweren dat er in Haarlem geen klimaat voor topsport zou zijn!

maandag

Rood-blauw in de kou

Het is zover: de HFC Haarlem is failliet. Na maandenlang spartelen. De club heeft een flinke schuld en het lukt niet om een goed plan te maken waarmee die schuld kan worden weggewerkt. Ondanks alle inspanningen van de betrokkenen, zowel bestuurders als sponsors als, niet in de laatste plaats, de supporters. En dan is het net een echt bedrijf: dan gaat de stekker eruit en is het einde oefening. Spelers en medewerkers staan op straat, de club is met onmiddellijke ingang uit de Jupiler-competitie gehaald.

Veel Haarlemmers hadden de belangstelling voor het wel en wee van de club al twintig jaar geleden verloren. Jarenlang leidde de club een onopvallend bestaan in de marge van het Nederlandse profvoetbal, in die kelder die ze Jupiler-League noemen. Maar er was natuurlijk nog wel een handjevol supporters waarvoor de club belangrijk was. Voor hen is dit faillissement een drama. En voor de betrokken medewerkers, die hun baan kwijtraken, is het dat natuurlijk ook. Maar voor het overgrote deel van de Haarlemmers zal het niet veel verschil maken. Ze gingen toch al nooit naar het stadion.

Bij sommigen lopen de gemoederen hoog op. Nu de fase "redden wat er te redden valt" is afgesloten, begint er een nieuwe fase: "wiens schuld is dit?" Veel vingers wijzen naar het gemeentebestuur, dat als eigenaar van het stadion onbehoorlijk gehandeld zou hebben. Zal wel een kern van waarheid in zitten, alhoewel de eerste verantwoordelijkheid natuurlijk bij het bestuur van de club zelf ligt.

Het faillissement komt net op tijd om de thuiswedstrijd van aanstaande zondag tegen Telstar, toch altijd een hoogtepuntje in het seizoen, geen doorgang te laten vinden.

Hier de reacties op de website van het Haarlems Dagblad voor een onthutsende kijk op de emoties die het faillissement oproept in de stad.

zondag

Pelikanen aan zee

Eens per jaar kom ik in Wijk aan Zee, altijd in januari. Niet voor het strand of voor de duinen, maar voor het schaken. Corus Chess. Vandaag was het weer zover. Eerst sfeersnuiven in de speelzaal. Een enorme sporthal, helemaal afgeladen met tafeltjes waarachter honderden mannen zeer moeilijk kijkend hun partijen spelen. En het publiek schuifelt tussen die tafeltjes door. In een oorverdovende stilte. Aan één kant van de hal zitten de grootmeesters, de 42 schakers die in de A-, B- en C-groep hun achtste ronde spelen. Zij zitten afgescheiden van het publiek, maar je kan ze wel allemaal goed zien. Vandaag spelen Shirov en Carlsen tegen elkaar, en Kramnik neemt het op tegen Nakamura. Op voorhand interessante ontmoetingen. Wanneer ik de speelzaal binnenkom zijn de partijen een kwartiertje onderweg. Op de monitoren kun je de partijen van de A-groep goed volgen. Bij de monitor waarop Shirov-Carlsen wordt getoond is het dringen geblazen, want er gebeurt van alles: de mannen spelen de eerste 21 zetten à tempo, en het bord staat in brand! Dat gaat nog wat worden bij de analyse. Ik maak nog een laatste wandeling door de zaal, langs de borden van de amateurs –waarop zero lekker onderweg blijkt om in groep 1A zijn derde opeenvolgende volle punt binnen te halen– en zoek dan een plekje in de iets verderop gelegen grote tent waar de partijen zullen worden geanalyseerd.

Die analyse wordt gedaan door Hans Böhm en Vlastimil Hort. En dat gaat dus in het Duits, Engels en Nederlands door elkaar. Maakt niet uit, schakers onderling begrijpen elkaar snel. Böhm heeft eerst nog iets recht te zetten van de dag ervoor (bij het sluiten van de analyse van Short-Kramnik was iedereen ervan overtuigd dat Short vet gewonnen stond, maar het werd uiteindelijk toch remise en hoe kon dat nou?), maar daarna kwamen dan toch de twee belangrijke partijen van de dag op het bord. Böhm is er voor het commentaar op de zetten, Hort voegt de couleur locale toe (over een toernooi in Dubrovnik in 1951 of zo, over de Tsjechisch/Argentijnse oorsprong van de tegenwoordig zo populaire Pelican-variant van het Siciliaans, over hoogblonde dames op een hotelkamer in Leningrad). Shirov-Carlsen eindigt in een anti-climax. De mannen hebben dus de eerste 21 zetten vanuit hun eigen voorbereiding gespeeld, daarna bedenken ze ieder nog vier zetten achter het bord en komen dan remise overeen. Beetje teleurstellend.

Kramnik-Nakamura levert meer stof tot analyseren op. Het in de analysezaal verzamelde publiek vindt de winnende zet voor wit (24. Pxf4), leuk omdat zo mee te maken. Hoogtepunt van de analyse: Böhm die de tactiek van Kramnik in verband brengt met diens Russische achtergrond (“hij geeft eerst heel veel ruimte, hij lokt de vijandelijke pionnen allemaal zo ver naar voren dat de aanvoerlijnen te lang worden, waarna de winter intreedt en dan neemt-ie ze allemaal onder vuur”), en Nakamura, tsja die is toch meer van het land van de kamikazes. Dieptepunt: Böhm die de Euwe-marsch voordraagt.

dinsdag

Real Cool World

Franz is terug van een tijdje weggeweest. Het was even time-out. Moet kunnen, toch?

Dat kwam omdat er de afgelopen tijd zo ontzettend weinig gebeurde in de echte wereld. En hoewel virtueel is Franz' World natuurlijk wel een beetje een afspiegeling van wat er in die echte wereld gebeurt. En daar leek het alsof alles een beetje stilstond. Al maandenlang alleen maar herhalingen van Dr. House op SBS6, het kabinet-Balkenende doet helemaal niets, qua popmuziek was 2009 een buitengewoon mager jaar, nog magerder dan 2008 al was, en op sportgebied was er ook maar weinig te beleven.

Maar gelukkig, er gloort weer licht. Er zijn verkiezingen op komst, de voetbal- en de klaverjascompetitie gaan weer beginnen, Corus Chess 2010 is aan de gang, de Olympische Spelen staan voor de deur en als klap op de vuurpijl: maandagavond 1 februari is het weer Koops Kafé Kwis-avond. Voldoende blogstof, zo lijkt het.

En wat popmuziek betreft: Franz houdt het maar op de classic rock. Zo af en toe een stukje over muziek van plusminus veertig jaar geleden. Dat snapt-ie tenminste.