zondag

Now Playing

Bruce Springsteen - The Ghost of Tom JoadBruce Springsteen - The Ghost of Tom Joad (1995)

Er zijn albums die op de een of andere manier in de loop der jaren beter worden. Steeds beter. Dit is er zo een.

The Boss heeft natuurlijk al heel veel albums gemaakt. Veel spektakel, veel E Street Band, veel rockers. Maar daartussen ook drie volslagen ingetogen albums: Nebraska, Devils and Dust en deze.

Amazing Grace

Night of the Proms 2010

Gisteravond waren we in het verbouwde Rotterdam Ahoy. Bij de laatste avond van de Night of the Proms van dit jaar in Nederland. En het was natuurlijk weer als vanouds: een groot orkest dat onder leiding van Robert Groslot bekende, zeer bekende en overbekende klassieke stukken speelt, afgewisseld met rocksterren uit de klassieke doos die onder begeleiding van een elektrische band en het orkest hun grote successen nog eens over het uitbundige voetlicht brengen.
Het publiek komt voor de sterren, en het vermaakt zich tijdens de klassieke stukken met kleine zwaailichtjes, met heen en weer deinen en met ongein in het algemeen. Altijd een vrolijke boel.
En dit jaar waren de sterren de moeite waard. Het was erg leuk om Boy George nog eens te zien en om hem met groot enthousiasme en vol overgave zijn grootste hits te horen zingen (Do you Really Want to Hurt me, Karma Chameleon), maar eigenlijk kon dit niet meer.
Dat was anders bij de andere grote namen op het affiche. Amazing Grace Jones zong verspreid over de hele avond vier liedjes, waaronder natuurlijk La Vie en Rose en Slave to the Rhythm, en alle keren was het vooral haar presentatie die het buitengewoon bijzonder maakte. Ze kwam op in een zebrapak, ze zong in een rood pauwenpak, waarbij haar gehele achterkant bloot was, ze hoola-hoopte een heel liedje op stiletto-naaldhakken, kortom, never a dull moment. Bijzonder mens met enorme billen.
En dan was daar Barry Hay, die na de pauze de zaal op z'n kop zette met Radar Love en When the Lady Smiles. Geweldig!
Tegen de tijd dat we de tussendoor-Tsajkowski's, -Straussen, -Mendelsohns, -Vivaldi's en -Von Weebers wel zat waren, was het tijd voor het onbetwiste klapstuk: John Fogerty. Hij kreeg volop de ruimte voor zijn liedjes: Bad Moon Rising, Down on the Corner, Long as I can See the Light, Cottonfields, Have you ever Seen the Rain, Rockin' All Over the World. En opnieuw kende hij een nieuw dimensie toe aan het begrip guitar change: voor elk liedje een andere gitaar. Hij kwam nog terug voor de grote finale met alle sterren op het podium, Proud Mary. Een gedenkwaardige avond.

Op de terugweg een whopper gescoord bij Delft-Zuid -smaakte ook goed- en daarna om 01:00 uur thuis. Waar ik tot mijn verbijstering lees dat ook Suarez na afloop van Ajax-PSV enorme trek had en zijn tanden in een smakelijk voorbijkomend hapje plaatste. Bizar.

Once in a Lifetime


Het werd een groot feest. Wat is het toch leuk om muziek te maken! En veel enthousiaste reacties van het publiek zorgen voor heel veel plezier, op het podium en in de zaal. Dit was dus een succes.

Setlist

I’d be Yours – I'm a Believer – Lodi – Boulevard of Broken Dreams – (Sittin’ on) The Dock of the Bay – Never Marry a Railroad Man – Honky Tonk Women – You Can Leave Your Hat on – Blue Hotel – Blue Suede Shoes – Bad Moon Rising – Take it Easy – Stuck in the Middle with you – Who’ll Stop the Rain – China Girl – Ayo Technology – In the End – Sex Bomb – Kiss – Let your Love Flow – Handle with Care – Does Your Mother Know – Hard to Handle

zaterdag

Is it nice in your snowstorm?

David Bowie - Station to StationDavid Bowie - Station to Station (2010 3-cd reissue)

In april 1974 vertrok Bowie naar Amerika. Voor de Diamond Dogs-toernee. Hij zou er meer dan twee jaar blijven. Niet voor alleen die toernee, want die was eind 1974 klaar. Maar hij bleef hangen en nam zijn intrek in Los Angeles. En in die twee jaar in Amerika nam hij twee elpees op: eerst Young Americans in Philadelphia en later Station to Station in LA. Hij zelf kan er zich achteraf niets meer van herinneren, en dat zal iets te maken kunnen hebben met de enorme hoeveelheid cocaine die er in die periode doorheen ging. De Britse tv-maker Alan Yentob maakte in 1974 een fascinerende documentaire over Bowie in Amerika (Cracked Actor), waarin hij de hoofdpersoon laat zien als een graatmagere uitgemergelde alien, die uitsluitend onsamenhangende kreten uit.

Dat dit levende lijk, deze dead man walking in staat bleek om fantastische muziek te maken, was uitermate onwaarschijnlijk. En toch ... De eerste elpee uit deze periode, de plastic soul van Young Americans (1974), was zeer geslaagd. En de tweede, Station to Station (1976) zo mogelijk nog meer. Van Young Americans verscheen in maart 2007 al een fraaie heruitgave (zie hier). En nu is er de heruitgave van die andere.

Wat als eerste opvalt is natuurlijk de hoesfoto. Eindelijk hebben ze de originele zwart-witfoto van de oorspronkelijke elpee weer gebruikt. Met daarboven die mooie rode letters zonder spaties. Bij eerdere cd-uitgaves was telkens een foute kleurenfoto gebruikt. Goed dat dat nu is rechtgezet.

De cd komt in een mooi kartonnen doosje, met een deksel. Helemaal in de stijl van de Santa Monica '72-uitgave. En in het doosje zitten drie schijfjes, een boekje en een aantal Bowie-foto's op karton. De schijfjes zijn verpakt in van die vinyl-replica's, kartonnen mini-elpee-hoezen met een ingang voor het schijfje aan de zijkant. Ziet er fraai uit. Ruikt ook lekker.

Het eerste van die drie schijfjes is het studio-album zelf. Remastered from the Original Analog Tapes. Ik weet niet precies wat dat betekent, maar het klinkt wel erg goed.

De twee andere schijfjes zijn van een concert uit de Station to Station-toernee: 23 maart 1976 in het Nassau Coliseum in Uniondale NY. Dat indrukwekkende concert werd toen gedeeltelijk via de radio uitgezonden en er circuleerden daarna al heel snel bootlegs. Op de 1992-Rykodisc-heruitgave van Station to Station stonden al Word on a Wing en Stay van dit optreden als bonustracks. En nu is er dan dat gehele concert. Dus ook Lou Reed's Waiting for the Man, Queen Bitch, Life on Mars? en Five Years, die niet op de bootleg stonden. Werkelijk fantastisch!

De serie heruitgaves van Bowie's albums uit de jaren zestig en zeventig vordert gestaag. En haalt met elk deel een zeer hoog cijfer. Ook deze keer weer. Heb je het album nog niet, dan is dit dè versie waarnaar je op zoek moet.

Station to Station - Tracks

Station to Station - Golden Years - Word on a Wing - TVC15 - Stay - Wild is the Wind

Live Nassau Coliseum '76 - Tracks

Station to Station - Suffragette City - Fame - Word on a Wing - Stay - Waiting for the Man - Queen Bitch - Life on Mars? - Five Years - Panic in Detroit - Changes - TVC15 - Diamond Dogs - Rebel Rebel - The Jean Genie

Tour de France - extra

dinsdag

Afvalrace

koude sanering

  • RKC Waalwijk
  • HFC Haarlem
  • BV Veendam
  • Willem II
  • MVV
  • AZ
  • NAC Breda
  • ....

vrijdag

De Giro komt naar Utrecht...

The Gasoline Brothers - In Our Town

... en daar maken we dus een liedje over.

The Gasoline Brothers - In Our Town

De vrolijke Utrechtse band The Gasoline Brothers is natuurlijk blij dat de Giro d'Italia naar Nederland komt. Op 9 mei is in die stad de finish van de tweede etappe. Daar moesten onze vrienden, die al zoveel te danken hebben aan het wielrennen, natuurlijk een liedje over maken. Vandaag kwam dat liedje officieel uit als de nieuwe single: In Our Town.

Prima! Allemaal downloaden en luisteren en genieten. En als je dat gedaan hebt, dan kun je ook nog een leuk wielrenfilmpje bekijken.

... en die Giro komt niet naar Haarlem

Het is dus eigenlijk om jaloers op te zijn: wel naar Utrecht en naar Amsterdam en naar Zeeland. Er komt helemaal niks naar Haarlem, ook het Glazen Huis 2010 niet. Haarlem Sportstad zou een mooi motto zijn, maar ik heb niet begrepen dat in ons lokale coalitieakkoord (D66, PvdA, VVD en GroenLinks) daar iets over staat. Gemiste wielerkans. Niks topsport in Haarlem.

zaterdag

Een korte weg naar de champignons

Kunst Werk WinkelVanmiddag wandelend kennisgemaakt met een stukje van de binnenstad van Haarlem dat ik nog helemaal niet kende. We hadden de auto geparkeerd aan de Koudenhorn, een eindje naast het politiebureau. En vandaar wilden we naar de winkels in de Grote Houtstraat en zo. De gemakkelijkste wandelroute is dan langs het Spaarne tot aan de Damstraat. Maar dan maak je een paar vreemde bochten. Er zou toch een kortere route moeten zijn. Op goed geluk en een klein beetje op puur mannelijke oriëntatie-intuïtie –ik ben gek op woorden met zowel trema’s als koppeltekens– liepen we door de smalle straatjes en steegjes rond de Bakenesserkerk, over een klein bruggetje, langs de pittoreske gracht en stonden plotseling vlakbij de Philharmonie. Een erg leuk stukje van de stad. Moeilijk te vinden, maar zeer de moeite waard. En een heel stuk korter dan de route buitenom langs het water.

Enkele ogenblikken later zaten we aan een heerlijk lunchgerecht bij Grand Café Brinkmann op de Grote Markt. Het leven is verrukkeluk.

woensdag

rookstoppoging - maand 2

De tweede maand zit er ook op. Geen korte maand deze keer: drieëntwintig werkdagen. En nog steeds gestopt. En nog steeds niet happy. Ik heb wel fijne collega's. Ze zeggen dat ik zou moeten gaan sporten. Maar dat vind ik dubbel straf!

maandag

rookstoppoging - maand 1

De eerste maand zit erop. Een korte maand weliswaar, maar toch. Achtentwintig dagen, zeshonderdtweeënzeventig uur lang niet roken.

En het gaat nog steeds redelijk goed. Ik blijf het mezelf voorhouden: hou vol! Want het mag dan wel goed gaan, het gaat nog niet vanzelf. Soms zijn er momenten... Veel voorkomende verschijnselen (doorhalen wat niet van toepassing is): geïrriteerdheid, ongeduldigheid, agressiviteit, angst, bezorgdheid, neerslachtige buien, concentratieproblemen, slapeloosheid, onrust, toename van eetlust en gewichtstoename.

Ik besef dat ik altijd een roker zal blijven, een roker die al een tijdje niet heeft gerookt.

zaterdag

Groot, groter, grootst

Thialf HeeremaDe Thialf - Mammoet op zaterdag

Heb je je ooit afgevraagd hoe ze boorplatformen bouwen? Het in elkaar zetten van die enorme installaties op zee lukt alleen met bouwkranen van buitengewone proporties. Die drijvende kranen noemen ze semi-submersible crane vessels, half-afzinkbare kraanschepen. In principe komt het neer op een stelletje pontons, met daarop hijskranen. Met ballast kunnen die pontons een heel stuk onder water zakken, waardoor de gehele installatie stabiel blijft tijdens het takelen op volle zee.

Het grootste gevaarte ter wereld in deze categorie is de Thialf. Van de Leidse offshoremaatschappij Heerema. Die Thialf ligt sinds medio vorig jaar voor groot onderhoud in Rotterdam. Buurman Paulus werkt voor een bedrijf dat daaraan meewerkt. En vanmiddag mocht ik met hem mee voor een scheepsbezoek. Wat een fascinerende ervaring!

Het vaartuig ligt in het Calandkanaal, bij Rozenburg. Het is niet afgezonken, dus het staat hoog op de poten. Om aan boord te komen moeten we eerst een enorm aantal trappen op. En dan staan we dus onderaan, op niveau B3. Boven ons zijn dan nog eens negen niveaus. Met de lift gaan we omhoog. Het is gelukkig een heldere dag en vanaf het dek hebben we een weids uitzicht, van Zierikzee tot Zoetermeer. Aan onze voeten varen de supertankers als een soort playmobiel voorbij. Aan bakboordzijde ligt Brielle, aan stuurboord kijken we neer op de kerk van Maassluis. Ik moet denken aan Maarten 't Hart en zijn verhaal Mammoet op zondag. Wat zouden de jongetjes van Maassluis hebben genoten van deze Thialf. En wat zou Maarten graag vanaf deze hoogte op die kerk hebben neergekeken.

We kunnen bijna overal op het schip kijken. Aan de voorzijde bezoeken we de accommodaties voor de bedrijfsvoering: de verblijven voor de bemanning, de keuken, de radiokamer, de brug, het helicopterplatform. En aan de achterkant bekijken we de installaties ten behoeve van het het primaire proces: de gigantische kranen. Ze zijn bezig met het vervangen de kogellagers van het draaisysteem van de kranen. Stalen skippyballen.

Geweldig ding! In april vaart-ie weer uit. Tot die tijd kun je vanaf de A13 tussen Delft en Rotterdam de twee kranen hoog boven de horizon zien uitsteken.

De coup van de rat

De val van het kabinet-Balkenende IV bleek onafwendbaar. Het wederzijdse vertrouwen tussen de coalitiepartners was op. Of liever gezegd: tussen Bos en Verhagen ging het niet meer. Die twee zijn nooit grote vrienden geweest, integendeel. Maar de economische crisis hield de boel tenminste nog een tijdje bij elkaar.

Maxime heeft het slim gespeeld: konkelen, streken uithalen en samenzweren binnen het kabinet, voor rat Maxime een alledaagse bezigheid. De PvdA voelde zich keer op keer getreiterd en concludeerde uiteindelijk dat ze niet langer geloofwaardig kon doorgaan met "samenwerken".

JP ziet voor de derde keer een kabinet dat zijn naam draagt vallen. Ik kan me niet voorstellen dat het CDA hem na dit fiasco nog een keer als de grote man naar voren zal schuiven. Grote kans dat er een opvolger gaat komen. En wie staat daarvoor voorgesorteerd? Juist. We krijgen nog een rompkabinet-Balkenende V, tot aan de verkiezingen over een paar maanden. En daarna?

Maakt u gereed voor het kabinet-Verhagen.

donderdag

missie

Zamboni'sEindelijk, het einde van het kabinet Balkenende IV naakt. Jarenlang gehobbel, van incident naar incident. Structureel vooruitschuiven van belangrijke beslissingen. En nu het gaat over het al dan niet continueren van de Nederlandse bijdrage aan de militaire strijd in Afghanistan, nu gaat het fout. De PvdA vindt het mooi geweest, heeft altijd gezegd dat er in 2010 een einde moet komen aan de huidige Uruzgan-missie en is niet van plan om dat standpunt te herzien. Ze zijn er klaar mee. Daar kun je het mee oneens zijn - en dat ben ik - maar het kan voor niemand een verrassing zijn. Rouvoet zei dat hij onaangenaam verrast was door deze onverwachte wending van de PvdA. Op welke planeet leeft-ie?

Het kabinet gaat hier niet meer uitkomen: de PvdA zal voet bij stuk houden. En het CDA en de CU geven niets meer toe aan de PvdA. Balkenende is vorige week, toen het ging over het rapport van de commissie-Davids, al door het stof gegaan, en dat doet hij echt niet nog een keer. Of het nou in het landsbelang is om het kabinet te laten vallen of niet, dat doet er kennelijk niet meer toe.

woensdag

Aziatisch ijs

Over de kwaliteit van het ijs van de Richmond Olympic Oval in Vancouver is veel te doen. Het blijkt "Aziatisch ijs" te zijn, ijs waarover vooral Koreanen, en in mindere mate Japanners en Chinezen, heel hard schaatsen. Noord-Amerikanen en Europeanen blijken niet vooruit te branden. Jan Bos: "Wanneer ik al rijdend in Heerenveen mijn bidon op het ijs zet, dan glijdt-ie nog een heel stuk door. Maar hier valt-ie direct om."

Vannacht, op de 500m voor vrouwen was het al zoals verwacht een Aziatisch feestje: El had al aangekondigd dat volgens haar Wikkie Wakkie Wokkie zou winnen, ik hield het op Wang Snee Wang.

Vanavond de 1000m. Ik tip een Lee.

dinsdag

Dweilen

Zamboni'sDe Olympische ijsdweilmachines in Vancouver weigeren dienst. Ze gaan allemaal stuk. En zonder dweilmachines kan er niet Olympisch geschaatst worden, dat moge duidelijk zijn.

Het toernooi op 500 meter verliep door deze problemen chaotisch. Even dreigde zelfs complete afgelasting. Gelukkig kwam het zover niet. Maar om herhaling te voorkomen laat de organisatie met spoed een dweilmachine overkomen uit Calgary.

zondag

rookstoppoging - week 1

De eerste week zit erop. Zeven dagen lang. Honderdachtenzestig uur lang.

Er zijn eigenlijk maar twee goede manieren om te stoppen met roken. Er is de trage manier: heel langzaam afbouwen. Wanneer je twintig sigaretten per dag rookt, dan ga langzaam minderen. De eerste week rook je nog negentien sigaretten per dag, de week daarna nog achttien, enzovoorts. Zodoende duurt het twintig weken voordat je er echt mee bent gestopt.

De andere methode is de resolute aanpak: cold turkey, van het ene op het andere moment stoppen.

Statistisch zijn dit de twee meest effectieve methodes, waarbij cold turkey nog iets betere statistieken laat zien. Geen gedoe met pleisters, met kauwgum of met rare vuur-, rook- en nicotinevrije sigaretten.

Het gaat nog steeds goed. Hou vol! Zeg ik tegen mezelf. Maar dat valt niet mee op de zondag waarop Feyenoord thuis verliest van AZ.

vrijdag

Kouwe kalkoen

Ik zit in de auto en luister naar de muziek die uit mijn iPod Shuffle komt. Het is net de radio: ik weet niet wat het volgende liedje zal zijn. Al weet ik wel dat ik de iPod gevuld heb met liedjes uit 1969. Het is dus net Radio 2, zeg maar.

Toepasselijke liedjes? Hoe kom je erbij.

Ik heb zin om iemand te pesten. Ik heb zin om mijn auto ergens tegenaan te rijden. Ik heb zin om iets of iemand te slaan.

Maar laten we dat maar allemaal niet doen.


Ik pak het pakje boterhammen uit mijn tas en neem een hap. Zal je net zien: bruin brood met kalkoenfilet.

My eyes are wide open,
Can't get to sleep,
One thing I'm sure of,
I'm in at the deep freeze.

Cold turkey has got me on the run.
Cold turkey has got me on the run.

Thirty-six hours,
Rolling in pain,
Praying to someone,
Free me again.

Oh I'll be a good boy,
Please make me well,
I promise you anything,
Get me out of this hell.

Cold turkey has got me on the run.
Oh-, oh-, oh--, oh...
John Lennon

donderdag

rookstoppoging - dag 4

Vandaag gaat het niet goed met me. Ik voel me ellendig: een algeheel gevoel van malaise. Ik vind dat ik al vier dagen goed mijn best heb gedaan, en eigenlijk wil ik daar een beloning voor hebben. Dat ik me nu beter zou voelen of zo. Maar niks daarvan. Ik voel me juist minder. Dat is frustrerend. Ik moet mezelf voorhouden dat die beloning er op termijn zal zijn. Dat ik dan namelijk van die slechte rookgewoonte af zal zijn. Maar vandaag voelt dat dus niet goed.

In deze toestand ben ik niet veel waard. Niet voor de klant, niet voor mijn collega's, niet voor mezelf. Een mens zou er depressief van kunnen worden.

woensdag

Detoxed

Sinds vandaag is alle nicotine uit mijn systeem. Zeggen ze. Ik weet niet hoe je dat zou kunnen merken, maar het voelt als een mijlpaal. En mijlpalen heb je nou eenmaal nodig om je doel te bereiken.

De hele dag op kantoor. Van collega's kreeg ik feedback op mijn gedrag van afgelopen maandag, mijn eerste dag van proberen te stoppen. Ik heb ze kennelijk laten schrikken. Dat waren ze niet gewend, dat ik met stoelen smeet.

Vanavond weer vroeg naar bed. Slapen helpt.

dinsdag

Detox – dag 2

Vandaag de hele dag binnen op kantoor bij de klant. De ontwenningsverschijnselen nemen af. Ik voel me niet meer permanent rillerig, en het komt zelfs voor dat ik langer dan een uur niet aan een sigaret denk. Dit gaat lukken, daar ben ik van overtuigd.

De autorit terug naar huis is een rit door heel slecht weer: regen, regen en nog eens regen. Om kwart over negen ben ik terug in Haarlem. Ik vond nog een pakje sigaretten in de auto; de verleiding was groot, maar kon ik gelukkig weerstaan. Die sigaretten wel direct weggegeven, je moet jezelf niet onnodig treiteren.

Het ergste is achter de rug.

maandag

Detox – dag 1

Dit is niet de eerste keer dat ik stop met roken. Ik ben al twee keer eerder gestopt. De eerste keer duurde de stop drieëneenhalf jaar, de tweede keer iets korter: zes maanden. Daar heb ik in elk geval van geleerd dat ik een verstokte roker ben, die ook al is hij gestopt, nog heel lang verslaafd zal blijven.

Vandaag viel niet mee. Er zijn heel veel momenten op een dag die ik associeer met het opsteken van een sigaret: de eerste kop koffie na het opstaan, aansluiten in de file, koffie op kantoor. En dat zijn bij uitstek de momenten waarop ik mezelf moet inprenten dat ik die sigaret niet nodig heb. Ik voel me rillerig.

Veel water drinken. Schijnt ergens goed voor te zijn.

Ik ben vanavond uit kantoor niet terug naar huis gereden, maar naar Brussel. Vannacht in een hotel, morgen de hele dag overleg bij de klant. Vlak bij het hotel staat een auto in lichterlaaie. Volop rook. Daar hoef ik niets aan toe te voegen; politie patrouilleert gewapend door de straten, onrustige buurt.

Vroeg naar bed. Wanneer ik slaap, dan merk ik niet dat ik trek heb in een sigaret.

zondag

Detox – dag 0

Ik maak zojuist mijn laatste sigaret uit: straks ga ik slapen en morgen word ik wakker als ex-roker. Dat is tenminste het plan.

Eeuwige roem

Met veel trots toen ik dit certificaat. Verdiend met het oplossen van een leuke puzzel.

vrijdag

Zero naar (Wijk aan) C

iamzero is lekker bezig in Wijk aan Zee; de (Haarlemse) krant(en) staan er vol van. Hij staat met nog drie partijen voor de boeg met 5½ uit 6 aan kop in groep 1A. En hij gaat dus voor promotie naar de grootmeestergroep C. Onderschat niet wat dat betekent: dan staan zijn uitslagen dus op Teletekst (pagina 693)!

Zijn partij van afgelopen zondag, de derde ronde, was er bijvoorbeeld één om trots op te zijn (en dat is-tie dus ook):

link: Never change a winning beard.

En dan zijn er nog cynici die beweren dat er in Haarlem geen klimaat voor topsport zou zijn!

maandag

Rood-blauw in de kou

Het is zover: de HFC Haarlem is failliet. Na maandenlang spartelen. De club heeft een flinke schuld en het lukt niet om een goed plan te maken waarmee die schuld kan worden weggewerkt. Ondanks alle inspanningen van de betrokkenen, zowel bestuurders als sponsors als, niet in de laatste plaats, de supporters. En dan is het net een echt bedrijf: dan gaat de stekker eruit en is het einde oefening. Spelers en medewerkers staan op straat, de club is met onmiddellijke ingang uit de Jupiler-competitie gehaald.

Veel Haarlemmers hadden de belangstelling voor het wel en wee van de club al twintig jaar geleden verloren. Jarenlang leidde de club een onopvallend bestaan in de marge van het Nederlandse profvoetbal, in die kelder die ze Jupiler-League noemen. Maar er was natuurlijk nog wel een handjevol supporters waarvoor de club belangrijk was. Voor hen is dit faillissement een drama. En voor de betrokken medewerkers, die hun baan kwijtraken, is het dat natuurlijk ook. Maar voor het overgrote deel van de Haarlemmers zal het niet veel verschil maken. Ze gingen toch al nooit naar het stadion.

Bij sommigen lopen de gemoederen hoog op. Nu de fase "redden wat er te redden valt" is afgesloten, begint er een nieuwe fase: "wiens schuld is dit?" Veel vingers wijzen naar het gemeentebestuur, dat als eigenaar van het stadion onbehoorlijk gehandeld zou hebben. Zal wel een kern van waarheid in zitten, alhoewel de eerste verantwoordelijkheid natuurlijk bij het bestuur van de club zelf ligt.

Het faillissement komt net op tijd om de thuiswedstrijd van aanstaande zondag tegen Telstar, toch altijd een hoogtepuntje in het seizoen, geen doorgang te laten vinden.

Hier de reacties op de website van het Haarlems Dagblad voor een onthutsende kijk op de emoties die het faillissement oproept in de stad.

zondag

Pelikanen aan zee

Eens per jaar kom ik in Wijk aan Zee, altijd in januari. Niet voor het strand of voor de duinen, maar voor het schaken. Corus Chess. Vandaag was het weer zover. Eerst sfeersnuiven in de speelzaal. Een enorme sporthal, helemaal afgeladen met tafeltjes waarachter honderden mannen zeer moeilijk kijkend hun partijen spelen. En het publiek schuifelt tussen die tafeltjes door. In een oorverdovende stilte. Aan één kant van de hal zitten de grootmeesters, de 42 schakers die in de A-, B- en C-groep hun achtste ronde spelen. Zij zitten afgescheiden van het publiek, maar je kan ze wel allemaal goed zien. Vandaag spelen Shirov en Carlsen tegen elkaar, en Kramnik neemt het op tegen Nakamura. Op voorhand interessante ontmoetingen. Wanneer ik de speelzaal binnenkom zijn de partijen een kwartiertje onderweg. Op de monitoren kun je de partijen van de A-groep goed volgen. Bij de monitor waarop Shirov-Carlsen wordt getoond is het dringen geblazen, want er gebeurt van alles: de mannen spelen de eerste 21 zetten à tempo, en het bord staat in brand! Dat gaat nog wat worden bij de analyse. Ik maak nog een laatste wandeling door de zaal, langs de borden van de amateurs –waarop zero lekker onderweg blijkt om in groep 1A zijn derde opeenvolgende volle punt binnen te halen– en zoek dan een plekje in de iets verderop gelegen grote tent waar de partijen zullen worden geanalyseerd.

Die analyse wordt gedaan door Hans Böhm en Vlastimil Hort. En dat gaat dus in het Duits, Engels en Nederlands door elkaar. Maakt niet uit, schakers onderling begrijpen elkaar snel. Böhm heeft eerst nog iets recht te zetten van de dag ervoor (bij het sluiten van de analyse van Short-Kramnik was iedereen ervan overtuigd dat Short vet gewonnen stond, maar het werd uiteindelijk toch remise en hoe kon dat nou?), maar daarna kwamen dan toch de twee belangrijke partijen van de dag op het bord. Böhm is er voor het commentaar op de zetten, Hort voegt de couleur locale toe (over een toernooi in Dubrovnik in 1951 of zo, over de Tsjechisch/Argentijnse oorsprong van de tegenwoordig zo populaire Pelican-variant van het Siciliaans, over hoogblonde dames op een hotelkamer in Leningrad). Shirov-Carlsen eindigt in een anti-climax. De mannen hebben dus de eerste 21 zetten vanuit hun eigen voorbereiding gespeeld, daarna bedenken ze ieder nog vier zetten achter het bord en komen dan remise overeen. Beetje teleurstellend.

Kramnik-Nakamura levert meer stof tot analyseren op. Het in de analysezaal verzamelde publiek vindt de winnende zet voor wit (24. Pxf4), leuk omdat zo mee te maken. Hoogtepunt van de analyse: Böhm die de tactiek van Kramnik in verband brengt met diens Russische achtergrond (“hij geeft eerst heel veel ruimte, hij lokt de vijandelijke pionnen allemaal zo ver naar voren dat de aanvoerlijnen te lang worden, waarna de winter intreedt en dan neemt-ie ze allemaal onder vuur”), en Nakamura, tsja die is toch meer van het land van de kamikazes. Dieptepunt: Böhm die de Euwe-marsch voordraagt.

dinsdag

Real Cool World

Franz is terug van een tijdje weggeweest. Het was even time-out. Moet kunnen, toch?

Dat kwam omdat er de afgelopen tijd zo ontzettend weinig gebeurde in de echte wereld. En hoewel virtueel is Franz' World natuurlijk wel een beetje een afspiegeling van wat er in die echte wereld gebeurt. En daar leek het alsof alles een beetje stilstond. Al maandenlang alleen maar herhalingen van Dr. House op SBS6, het kabinet-Balkenende doet helemaal niets, qua popmuziek was 2009 een buitengewoon mager jaar, nog magerder dan 2008 al was, en op sportgebied was er ook maar weinig te beleven.

Maar gelukkig, er gloort weer licht. Er zijn verkiezingen op komst, de voetbal- en de klaverjascompetitie gaan weer beginnen, Corus Chess 2010 is aan de gang, de Olympische Spelen staan voor de deur en als klap op de vuurpijl: maandagavond 1 februari is het weer Koops Kafé Kwis-avond. Voldoende blogstof, zo lijkt het.

En wat popmuziek betreft: Franz houdt het maar op de classic rock. Zo af en toe een stukje over muziek van plusminus veertig jaar geleden. Dat snapt-ie tenminste.