dinsdag

Op en Af

Dylan discografie

Binnenkort gaan we weer de Tour de France rijden. Het diagram hierboven doet daar wel een beetje aan denken. Van die leuke etappeprofielen, waarop je goed kunt zien over hoeveel steile hellingen de renners zich die dag moeten slepen. Maar het plaatje hierboven is geen etappeschema. Het is een grafische weergave van mijn waardering van de drieëndertig studio-albums die Bob Dylan heeft gemaakt. Van links 1962 ("Bob Dylan") tot rechts 2009 ("Together through Life").

Vijf albums hors catégorie:

  • Bringing It All Back Home
  • Highway 61 Revisited
  • Blonde on Blonde
  • Blood on the Tracks
  • Oh Mercy

Hoge toppen, maar ook diepe dalen (Self Portrait, Dylan, Knocked out Loaded, Down in the Groove). In de jaren tachtig liep het allemaal niet zo. Maar daarna is het weer crescendo gegaan: de laatste twaalf jaar is het allemaal weer top!

maandag

De vrolijke staafmixer

Ziggy remixed

Ziggy Stardust remixed (2009)

Men neme het bekendste glamrock-album. Men neme tevens de digitale staafmixer ter hand. Voeg enkele lekkere overbekende jaren zestig-themaatjes toe. En mixen maar. Zo ongeveer moet de Amerikaanse dj DJ BC met enkele van zijn vriendjes te werk zijn gegaan. Hij maakte elf zeer geslaagde mash-up remixen van de liedjes van David Bowie's Ziggy Stardust and the Spiders from Mars. Vrolijke muziek, bekende liedjes, waarin je toch telkens weer wat bijzonders hoort.

We horen de Doors, de Supremes, de Beatles. Het meest geslaagd vind ik de combinatie van Hang on to Yourself met Deep Purple's Highway Star (het heet nu Hang on to the Highway).

DJ BC deed het gewoon voor de fun, niet voor de poen. De hele cd is beschikbaar in een free download.

zondag

Bassman

Coda Museum, Apeldoorn

Vandaag naar Apeldoorn geweest. Museum. Laatste dag van een speciale fototentoonstelling. Fotograaf: ex-Rolling Stones-bassist Bill Wyman.

Een interviewer vroeg ooit eens aan Charlie Watts hoe het was om vijfentwintig jaar te drummen bij de Stones. "That is five years work and twenty years waiting", had Watts geantwoord. En zo was het maar net. Wyman heeft die lange jaren wachten voor een groot deel doorgebracht met zijn privé-hobby: fotograferen. En waar alle andere fotografen steeds maar meer moesten wachten tot de heren bereid waren een fotoshoot toe te staan, zo kon Wyman doodgemoedereerd zijn gang gaan. Duizenden foto's heeft hij gemaakt tijdens de talloze toernees.

Uit al dat werk heeft hij een mooie selectie gemaakt en deze selectie, iets van vijftig stuks, werd fraai tentoongesteld onder de titel Wyman Shoots. Erg fraaie platen, erg leuk om te zien.

Op een begeleidende film geeft Wyman een toelichting. Bijvoorbeeld op de enige foto waarop Keith Richards te zien is met een fraai blauw oog. Hem toegediend door Chuck Berry. Voor degenen die het verhaal niet kennen: tijdens een 1972-jamsessie in Los Angeles vond Chuck Berry dat die ene gitarist te hard speelde. "Turn it down", riep hij naar achteren. Richards deed alsof hij niets hoorde. "Turn it down!", riep Berry nogmaals. Richards draaide vervolgens zijn versterker nog wat harder. Daarop zei Berry helemaal niks meer, maar haalde fors uit met zijn rechter. "I didn't know it was you", zou Berry achteraf ter verontschuldiging hebben gezegd. Maar dat was volgens Wyman niet waar: Chuck Berry wist donders goed wie die gitarist was. "Liar".

Allemaal erg leuke foto's van bekende koppen. Brian Jones, Ron Wood, Mick Jagger, Charlie Watts, Nicky Hopkins, Mick Jones. Maar de show wordt natuurlijk gestolen door Keith Richards, de fraaiste kop van allemaal.

Een van de mooiste is een prent van drie heren: Wyman zelf, Bob Dylan en Ron Wood. Voor de verandering niet gemaakt door Wyman persoonlijk, maar door een vriendin. Hij had zelf de compositie bepaald, haar snel de camera in handen geduwd "en dan moet je zometeen op dit knopje drukken". Foto geslaagd.

Elders in het museum was ook nog de tentoonstelling Yesterday. Foto's van Nico van der Stam, gemaakt in de jaren zestig. Van popmuzikanten. Popfoto's dus. Van Bowie tot de Golden Earrings, van de Cats tot Pink Floyd. De Supremes op een Amsterdamse brug. Keurig alfabetisch geordend. Bijzonder. Feest der herkenning.

zaterdag

Schuurpapier

Vanaf het moment dat Dylan liedjes ging schrijven hebben andere artiesten die liedjes gecoverd. In het begin van de jaren zestig zelfs in die mate dat de platenmaatschappij van Dylan (CBS) bij weer eens een nieuwe Dylan-elpee het marketingmotto Nobody sings Dylan like Dylan gebruikte. Dat is ruim veertig jaar geleden. Maar in die tijd is er niet veel veranderd: nog steeds zijn de liedjes van de Minnesota bard populair bij collega-artiesten. Wat te denken van al die verschillende versies van Make you Feel my Love, misschien wel het meest gezongen liedje van de afgelopen tijd.

En nog steeds geldt: Nobody sings Dylan like Dylan. Komt misschien wel omdat zijn stem nou niet bepaald erg aantrekkelijk klinkt. A voice like sand and glue. Als schuurpapier kon zingen, dan zou het ongeveer zo klinken.

Hugh Laurie deed een tijdje terug een erg leuke parodie.

Tijd voor weer eens een lijstje, voor een top 5. Een lijstje van wat ik de beste covers van liedjes van Bob Dylan vind. Liedjes die in de gecoverde uitvoering veel bekender zijn geworden dan het origineel.

  1. All Along the Watchtower – Jimi Hendrix
  2. Make you Feel my Love – Adele
  3. Simple Twist of Fate – Bryan Ferry
  4. This Wheel’s on Fire – Julie Driscoll
  5. Mr. Tambourine Man – The Byrds

Maar er zijn vast nog veel meer kandidaten…

Meer Dylan op Franz' World: klik hier.

dinsdag

Hallelujah

X-Factor gezien? Waarschijnlijk niet. Ik althans niet; ik kijk niet naar de hedendaagse talentenshows. Mis ik dan wat? Ja, soms wel. Lisa bijvoorbeeld. Lisa blijkt dit jaar gewonnen te hebben bij die X-Factor. Ze zong in de finale een liedje van Leonard Cohen, Hallelujah.

Vanavond kwam het ter sprake op de kaartclub. “Wat een mooi liedje was dat. Ik weet niet goed waar het over ging, maar ze zeiden erbij dat het een religieus liedje was of zo. En is het niet zo dat bij een liedje het er niet alleen om gaat dat het mooi wordt gezongen en dat de woorden mooi zijn, maar het moet ook iets doen met je gevoel”. De dames waren het erover eens: Lisa zong het heel mooi en het gevoel was goed.

Leonard Cohen en een religieus liedje? Hmmm, ben ik niet echt gewend van hem. Toch eens even checken. Dacht ik het niet: niks religieus. Gaat gewoon over seks. Bij elk hoogtepunt roept-ie het uit: Hallelujah. Vier keer per couplet. Het schijnt dat hij tachtig (!) coupletten heeft geschreven. Leonard is kennelijk een liefhebber.

Dat ze Lisa dit hebben laten zingen op tv, onbegrijpelijk.

woensdag

In het stof (negen keer)

Negen.

Van de achttien trainers die bij het begin van het seizoen 2008/2009 aan het roer stonden van een Eredivisieclub zijn er negen over. De andere negen zijn inmiddels weg. Ontslagen, ontslag genomen, andere functie binnen de club, whatever.

Roda JC ontsloeg Raymond Atteveld. Utrecht stuurde Van Hanegem de laan uit. Bij Vitesse bleek Westerhof niet te handhaven. PSV en Stevens gingen uit elkaar. Jonker koos voor een plekje in de luwte in de Willem II-organisatie. De spelers van Feyenoord pestten Verbeek weg. De Graafschap zegde het vertrouwen op in Van Stee. Wetzel ging zich bij ADO met technische zaken bezighouden. En Van Basten gooide in de Arena zijn Ajax-handdoek in de ring.

Een rijke oogst.

Negen clubs die tijdens het seizoen de trainer vervangen. Ik weet niet of dat een record is, maar ik vind het er erg veel. Negen clubs, negen trainers, die hun doelstellingen niet hebben kunnen realiseren. En daar de consequentie uit trekken dat dat aan de trainer ligt, niet aan het team. Of aan toeval. Of aan pech. Of aan de tegenstanders -"hun waren gewoon beter"-. Of aan de scheidsrechters. Of aan, ja, er kunnen zoveel redenen zijn dat je na een weekend wat lager op de ranglijst staat dan je vooraf had gehoopt.

Waarom zien we bijna nooit dat een club een falende speler (Suárez!) ontslaat?

maandag

In de greppel

Neil Young loopt al heel wat jaartjes mee. En het is niet zo dat-ie slechts één kunstje kan, en dat-ie datzelfde kunstje al meer dan veertig jaar vertoont. Telkens wanneer Neil vond dat het tijd werd voor iets anders, dan deed-ie ook wat anders.

In 1972 maakte hij Harvest, wereldwijd een monster-charttopper, de best verkochte elpee van dat jaar. Heart of Gold kwam op #1 in hitlijsten. En dat zinde Neil -merkwaardig type- allemaal geenszins: hij wilde helemaal geen mainstream artiest zijn. "This song put me in the middle of the road. Travelling there soon became a bore so I headed for the ditch. A rougher ride but I saw more interesting people there." Hij besloot dus om zijn commercieel zo succesvolle karretje in de greppel langs de kant van de weg te sturen. Hij ging toeren met Crazy Horse en besloot om alleen maar nieuwe, en dus voor het publiek totaal onbekende liedjes te spelen. En ze speelden hard en ongepolijst. Geen close-harmonies, geen akoestische gitaren. En hij hield het drie jaar, drie albums vol. Het leverde ons de beruchte "Ditch-trilogy" op:

Neil Young - Time Fades Away

  • Time Fades Away (1973)
  • On the Beach (1974)
  • Tonight's the Night (1975)

Verkoopcijfers? Nauwelijks. Recensies? Overwegend negatief. Move geslaagd? Dacht het wel.

Toen in de jaren tachtig Neil's oude albums op cd werden uitgebracht, bleven Time Fades Away en On the Beach buiten beschouwing. Vage redenen, kwam er min of meer op neer dat Neil zelf heruitgave tegenhield. Pas in 2003, kwam On the Beach op cd uit. Fans gedeeltelijk tevreden. Nu die laatste nog. Er kwam een internet-petitie in 2005: Release Time Fades Away, the Holy Grail of the Neil Young-albums. Bijna 12,000 ondertekenaars.

Maar Neil gaat niet overstag. Eigenwijze dwarsligger.

zondag

Mislukt

"Ik begrijp dat er serieuze vragen gesteld gaan worden." Marco van Basten was na afloop van de met 4-0 verloren partij tegen Sparta zwaar aangeslagen. Wég tweede plaats, wég voorronde Champions League. Seizoen volkomen mislukt. Vooral de manier waarop Ajax zich in deze beslissende fase manifesteert is ontluisterend. En Marco solliciteert naar ontslag: "Ik denk dat ik mijzelf ook ga evalueren. Dat hoort erbij. Je moet concluderen dat ik de ploeg nog niet aan het voetballen heb gekregen. We moeten onszelf wel afvragen hoe we dat kunnen veranderen. Of ik volgend seizoen nog trainer van Ajax ben? Wij kunnen daar met alle instanties over praten. Ik sta wel open voor suggesties en hun ideeën."

Ik heb wel een ideetje. Zou het niks zijn om die Suárez de laan uit te sturen? Misschien krijg je er nog een paar centen voor, en wanneer je zijn salaris niet meer hoeft te betalen scheelt dat vast een stuk op het exploitatiebudget. En ook nog een suggestie: koop voor nog eens dertig miljoen wat spelers van Heerenveen en Groningen, dan blijf je die misschien volgend jaar nog voor.

Of zou Co het volgend jaar over een andere boeg gaan gooien?

Van Basten

Mediagekte

Het lijkt wel alsof iedereen in Nederland een groot persoonlijk verlies heeft geleden. Koninginnedag is inmiddels vier dagen geleden en nog steeds gaat het allemaal over Apeldoorn. Ben ik erg cru wanneer ik dat allemaal een tikkeltje overdreven vind? Natuurlijk, voor de direct betrokkenen is het vreselijk wat er is gebeurd. Maar de media gaan ermee om alsof we een nationaal trauma moeten verwerken. Is dat vanwege compassie met de slachtoffers en de nabestaanden? Of is dat omdat we ervan balen dat ons feestje zo abrupt is geëindigd?

Op de radio hoorde ik dat aan luisteraars de gelegenheid werd geboden om te vertellen waar ze waren toen ze het hoorden. Het was toch warempel de moord op Kennedy niet! Of 9/11.

Laten we alsjeblieft weer een beetje normaal gaan doen.

zaterdag

Krasse knarren

In februari vorig jaar zat tafelheer Martin Bril bij Matthijs van Nieuwkerk en beweerde tussen neus en lippen door dat hij een Dylan-man is, en dat zo iemand geen fan van Neil Young kan zijn. Ik was dat niet met hem eens. Ik ben net als Bril ook een Dylan-man en combineer dat met fan zijn van Neil. Dat ben ik al jaren, sinds pakweg 1970.

Misschien is combineren niet zo'n goed woord; het is meer afwisselen. Neil Young-periodes wissel ik af met Dylan-periodes. Momenteel is het Dylan, vorige week was het nog Neil. Beide heren zijn al aardig op leeftijd, hebben allebei hun steentjes wel bijgedragen, maar zijn allebei nog flink productief. Neil Young bracht drie weken geleden zijn drieëndertigste studio-album uit (Fork in the Road), en van Dylan lag vorige week ook zijn drieëndertigste studio-album in de winkels: Together through Life. Je zou kunnen zeggen dat Neil twee weken voor ligt op Bob. Een piepklein verschil na zoveel jaren.

Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit niet de meesterwerken zijn van de mannen, natuurlijk niet. Die meesterwerken hebben ze jaren geleden al gemaakt: Highway 61 Revisited, Blonde on Blonde, Blood on the Tracks en After the Goldrush, On the Beach en Zuma. Maar toch is het opvallend en verheugend dat ze allebei nog steeds prima albums maken. Geen materiaal om nieuwe fans mee aan te trekken, maar heerlijk voor de ouwe fans.

En er zijn meer overeenkomsten. Beiden zijn doende om zorgvuldig het materiaal dat door de jaren heen onuitgegeven op de plank is blijven liggen alsnog uit te brengen. Dylan doet dat in de onvolprezen "Bootleg series", waarin we inmiddels tot nummer 8 zijn gevorderd. En Neil Young heeft tot nu toe drie delen van de "Performance series" uitgegeven. Eén voor één, maar als alles gaat zoals het zou behoren te gaan, dan komt in juni Neil's hele bubs in één keer uit: The Archives. Tien blu-ray-schijfjes, voorintekenen kan voor de lieve prijs van $299. En dan moet je als fan ook nog een blu-ray-speler aanschaffen natuurlijk. Dat gaat dus een paar centen kosten.