zaterdag

Vriendjespolitiek

Nog een orakelBoulahrouzDoortastend selectiebeleid

Drama voor voetbalfans!
Babel scheurt enkelband,
Kan dus niet spelen, een
Zeer koude does.

Bondscoach van Basten haalt
"wereldverdediger"
bij de selectie, dus
toch Boulahrouz!

Eerder deze week bracht Van Basten zijn selectie terug tot 23 spelers: Khalid Boulahrouz viel als laatste af. Een zucht van verlichting ging door voetballiefhebbend Nederland. De oranjeverdediging is toch al het zwakke punt, en met een verdediger van het niveau-RKC komen we natuurlijk helemaal nergens. Maar nu Ryan Babel ernstig geblesseerd is geraakt haalt Van Basten Khalid terug bij de groep. Daar worden we niet blij van.

Om de een of andere reden ziet San Marco iets in Boulahrouz wat normale stervelingen niet zien. Volgend seizoen speelt Khalid bij Ajax.

De lepelplanten

spatiphyllumWe wonen nu tweeëneenhalf jaar in ons huis. Bij de originele inrichting hebben we ons laten leiden door plannetjes van de vriendelijke Paula. Paula was interieuradviseur bij de woninginrichter waar we onze meubeltjes aanschaften, vandaar.

Een centraal element in Paula's plan v1.0 werd gevormd door een tweetal overhangende planten op twee hoge houten zuiltjes. Zo stond het op het ontwerp. Dat plan is geïmplementeerd met twee koningsvarens. Die hebben trouw dienst gedaan tot de komst van Broes the Demolition Cat. Broes' gedrag droeg niet bij aan het welzijn van de planten en het was snel gedaan met de varens. En sindsdien geldt Paula's plan v1.1, waarin de plantenrol wordt vervuld door twee uit de kluiten gewassen lepelplanten. Op zondagen heten ze Spatiphylli. Twee fraaie exemplaren, mooi bloeiend en snel groeiend. Ze groeiden zelfs zo snel dat we ze twee weken geleden in een grotere pot hebben overgezet.

Eén van de twee heeft deze ingreep niet geheel op prijs gesteld. Kijk maar op de foto. De ene staat er florissant bij, maar de andere heeft het loodje gelegd. Plotseling, onbegrijpelijk, heel erg jammer, maar 't is nu eenmaal niet anders. Ik moet nu eerst mentaal afscheid nemen van deze trouwe interieurfleurder. Maar daarna komt de vraag op tafel: hoe implementeren we Paula's plan v1.2? Vind maar eens een tweede lepelplant met vergelijkbare afmetingen als onze nog dienstdoende kamervriend. Of betekent het verscheiden van de één dat de overlevende dan ook maar zijn prominente positie in de huiskamer moet opgeven?

Keuzes, keuzes, keuzes.

vrijdag

Zweitausendundachteuropameisterschaftsmannschaftsmanager

Regenjas FranzDe week voordat het turnier van start gaat staat natuurlijk ganz und ausschliessend in het teken van de vorbereitung. Voor de deelnemende spieler betekent dat trainieren, voor de overige fussballliebhaber und liebhaberinnen betekent dat: pooltjes!

Regenjas Franz speelt onder andere mee als Zweitausendundachteuropameisterschaftsmannschaftsmanager in het pooltje van Iamzero. Eeuwige roem zal mijn deel zijn.

En natuurlijk ook in de internationale bedrijfspool. Aber dass spricht von selbst.

zaterdag

Diner en entertainment

Het zaterdagdiner werd weer traditioneel professioneel opgeleukt. Een klassieke Brit met een kachelpijp op zijn hoofd heette ons welkom bij het aperitief met allerlei onzinverhalen: hij probeerde me het hele hotel te verkopen. Later ging hij van tafel tot tafel en vertoonde daar zijn indrukwekkende goochelaarskunsten. Mathilda Sliert (waarzegster, maar o.a. ook geurtherapeute en garnalenpelster, in een vorig leven schoenpoetser uit Istanboel) had haar tent opgeslagen in de dinerzaal en ontving daar haar clientèle. Het kwartet 48 Special verzorgde de akoestische muziek. En het meest nadrukkelijk aanwezig was een tweetal nichterige illusionisten dat á la Siegfried und Roy, maar dan iets anders, het publiek aan de tafels telkens versteld deed staan van een putdiep inzicht in de menselijke geest. En tussendoor dus lekker eten.

Sigmund und Froyd48 Special

Met een afzakkertje in de bar werd het een complete avond. Gelukkig was het mooi weer, want het gehele hotel was rookvrij en voor een sigaretje moesten de rokers dus telkens naar buiten.

Zand en duinen

GPS-dingetjeEn terwijl de sportievelingen (ver in de meerderheid) zich te buiten gingen aan diverse zéér actieve activiteiten op het strand (voetbal, volleybal, spectaculair blowkarten -Oud-Beijerland dient zich voor te bereiden op een onrustige zomer-, een GPS-speurtocht), hield ik me op deze stralende warme zaterdag aangenaam bezig met het recreatieve programma. En dat programma kende twee bijzondere elementen: 's morgens maakten we op het strand onder deskundige leiding van medewerkers van de zand-a-ca-de-mie een sculptuur, en 's middags leidde boswachter Bert ons op een interessante duinwandeling door het zuidelijkste Kennemerduingebied.

De zand-a-ca-de-mie had gezorgd voor vijf kuub jong rivierzand, uitermate geschikt materiaal voor het maken van een sculptuur. Want met het sterk geërodeerde zand van het strand kun je natuurlijk niet veel. De benodigde sculptuurtechnieken hadden we vrij snel onder knie. Het begon met scheppen - mengen - stampen, waarmee we een zeer stevig massief zandblok samenstelden. Daarna bewerkten we dat blok met plamuurmessen en andere scherp materiaal, waarmee de wonderlijkste vormen ontstonden. We werkten in vijf teams aan onze creaties. Aan het einde van de morgen hadden we een lokomotief uit het zandblok bevrijd. Grappig om te doen.

de zandtruckde zandzeemeerminde zandlokomotief

ZeewolfsmelkDe ontspannen middagwandeling door het duin leerde me veel over de nog maar zeer korte geschiedenis van dit bijzondere gebied. Onverwacht ontstaan na de verlenging van de pieren van het Noordzeekanaal in de jaren zestig. Boswachter Bert legde ons aan de hand van de vegetatie uit hoe dat proces is verlopen. Hij vertelde over de pioniers (de duindoorn), over de duinslufters, leerde ons zeewolfsmelk en wilde asperge herkennen. Verhalen over scheurbuik, over een schuitengat, over konijnen (die daar niet voorkomen), over kalkrijke en kalkarme grond. Op de weg terug ging het meer over de Tweede Wereldoorlog: bunkers, bombardementen en konijnen (die daar toen wel voorkwamen). Gevariëerd en toch leuk. Aan het slot nodigde hij ons uit om een andere keer nog eens een tochtje met hem te maken, maar dan vanuit Duin en Kruidberg of Elswoud, "want daar is nog veel meer te zien en over te vertellen". Gaan we zeker een keer doen.

blowkarten

vrijdag

The Show

Eindelijk was het weer zover: ons optreden voor alle collega's en hun partners tijdens het jaarlijkse bedrijfsweekend. Sinds januari repeteerden we bijna wekelijks, alleen maar om op deze vrijdagavond zo goed mogelijk voor de dag te komen. En het is gelukt; het was weer zeer leuk om te doen en we kregen erg enthousiaste reacties van het publiek ("jullie worden elk jaar beter"). Kortom: geslaagd!

De locatie was mooi: de grote zaal op de bovenste etage van het Holiday Inn bij de jachthaven van IJmuiden. Met vanaf het dakterras een indrukwekkend uitzicht over zee, de pieren en de havens, het forteiland met daarachter de bijna surrealistische skyline van Corus, en over het Noord-Hollandse duingebied van Zandvoort tot Castricum. In die ambiance bouwden we 's middags onze spulletjes op en bereidden we ons voor. Iedereen was op tijd, alles ging voorspoedig, tot het moment dat Jaap's akoestische gitaar kapot bleek te zijn. Die bleek ter plaatse niet te repareren, dus Jaap zou alle liedjes op zijn elektrische gitaar moeten spelen. Daarna nog wat kleine strubbelingen met Ronald's voetpedaal, maar dat bleek gelukkig slechts een kwestie van een batterijtje te zijn. En nadat Jaap het traditionele gesleutel aan het drumstel had verricht waren we ruim op tijd klaar: soundcheck (stonden we niet te hard?) en een biertje in de zon.

Het diner liep wat uit. Om tien uur moest het dessert nog worden geserveerd. Van het hotelmanagement mochten we tot elf uur herrie maken, dus dat werd allemaal wat krap. Om half elf, veel gasten waren in een andere zaal nog aan de koffie, stapten we het podium op. En een uur later stapten we bezweet, moe maar voldaan onder luide toejuichingen er weer vanaf.

the Houseband

Setlist

  • Take it Easy
  • I’m a Believer
  • I’d be Yours
  • Girl
  • The Letter
  • Stuck in the Middle with You
  • (Sittin' on) The Dock of the Bay
  • I Don’t Wanna Be
  • Back in the USSR
  • China Girl
  • Alles is Liefde
  • Does your Mother Know
  • Honky Tonk Women
  • Kiss
  • Sex Bomb
  • Gimme all your Lovin'
  • Blue Suede Shoes

collage IJmuiden

Vanwege het reeds gevorderde tijdstip was er geen gelegenheid meer voor een toegift, zeer tegen de wens van ons publiek. Slechts twee klachten bij de hotelmanager vanwege herrie, maar die klachten waren van Duitse toeristen, dus dat was niet erg. Was dus weer bijzonder. Tot volgend jaar?

Eerdere shows:
Optreden 2007 (Hoenderloo)
Optreden 2006 (Ermelo)
Optreden 2005 (Papendal)

woensdag

Wreed en toch leuk

Manchester United wint Champions League

Champions League finale. Manchester - Chelsea. Spannende wedstrijd. Goede voetballers, slecht veld, slecht weer, matige scheids. En het liep dus uit op penalty's nemen. Altijd goed, zeker wanneer het Engelsen betreft. Drama en euforie. En wonder boven wonder, Edwin van der Sar wordt de Held van de Avond. De man die de naam had een zeer goede keeper te zijn, behalve bij het tegenhouden van strafschoppen, doet die naam geen eer aan.

En dat nadat-ie in de wedstrijd zelf nauwelijks iets had laten zien van zijn keeperskwaliteiten. Het kan raar lopen, En dat is nou precies de charme van het spelletje.

Edwin van der Sar viert feestJohn Terry mist op matchpointHet beslissende moment in de penaltyserie was natuurlijk de tiende strafschop. Chelsea op matchpoint: John Terry, de aanvoerder, zou 'm even binnen schieten. Maar hij gleed weg met zijn standbeen, waarna de bal op de buitenkant van de paal kwam. Pech voor hem, 'a cruel disappointment'; mooi voor ons.

Penaltyseries zijn een groot plezier om naar te kijken. Dat we straks bij het EK er ook maar veel van mogen krijgen.

dinsdag

Lip Sync Hell

Ik had dus een mooie nieuwe tv gekocht. Een lcd-tv. Mooi ding, hoor, met het beeld is niks mis. Maar mooi geluid kun je natuurlijk niet verwachten van deze platte kasten, ondanks de vele mooie woorden daarover van de fabrikanten. Nou hoeft dat ook helemaal niet, voor geluid heb ik namelijk mijn A/V-receiver met surround-speakers.

Niet helemaal dus. Want wat blijkt? Deze tv vertraagt het beeld, waardoor bij het bekijken van een film vanaf de dvd-speler beeld en geluid niet synchroon lopen. Het geluid is merkbaar vroeger dan het beeld. Zéér irritant. En na bijna eindeloos puzzelen met aansluitingen, kabeltjes en installatiemenu's, bellen met helpdesks onoplosbaar. Tenzij ik bereid ben om met 2.0-stereo geluid genoegen te nemen. Conclusie: ik kan kiezen uit:

  • synchroon 2.0 (stereo), en
  • a-synchroon 5.1 (surround)

Caught between a rock and a hard place, dus.

De enige uitweg uit deze lip sync hell is een extra apparaat aanschaffen, een digitale geluidsvertrager. "Lost al uw synchronisatieproblemen op - onmisbaar voor wie via een A/V-systeem naar films luistert." Voor de niet onaanzienlijke prijs van € 235,- Het is eigenlijk bij de wilde spinnen af.

Die lampenkappen zijn het toch nèt niet.

maandag

Geen jager, geen neger

Al lang worstelt de ChristenUnie met de vraag of jagers en negers een vertegenwoordigende functie namens deze regeringspartij kunnen vervullen. In gemeenteraden, provincies, het parlement. Of als wethouder, provinciebestuurder, in het kabinet. Vorig jaar dreigde het congres een motie over dit onderwerp te behandelen. André Rouvoet moest hemel en aarde bewegen om dat te voorkomen; uiteindelijk werd er een interne commissie van wijze mannen/vrouwen ingesteld om de partij te adviseren. En de belangrijkste opdracht voor deze commissie was: zeg dat je jagers noch negers wil, zonder jager of neger te zeggen.

Die adviescommissie heeft een uitweg uit deze taalpuzzel gevonden: "of bepaalde levenswijzen al dan niet worden geaccepteerd, dient te worden beoordeeld aan de hand van de Bijbel." De commissie voegt daaraan toe: we gaan niet werken met lijstjes. In gesprekken met kandidaten zal de levenswijze van een sollicitant worden beoordeeld op ‘bijbelse aanspreekbaarheid’ en politieke geloofwaardigheid. Ze geven er zelfs voorbeelden bij: is het geloofwaardig als een Surinaams raadslid in Spakenburg zijn winkel op zondag openhoudt, terwijl volgens het verkiezingsprogramma van de CU op zondag niet kan worden gewinkeld? Kan een bestuurder van de Partij voor de Dieren in zijn vrije tijd jagen? (Oei, dat was bijna een 'jager'.)

Heerlijk vaag, je kunt er alle kanten mee uit en toch is de strekking volkomen duidelijk. Noemde Orwell dit geen newspeach? We weten nu precies waar we aan toe zijn met de CU: homo'sjagers en negers kunnen het vergeten.

zondag

Mislukt Amsterdams seizoen

Twente plaatst zich voor Voorronde Champions League

De laatste wedstrijd van het seizoen draaide voor Ajax uit op een enorme teleurstelling. De finale van de play-offs eindigde zoals hij begon, Ajax-Twente bleef 0-0, waardoor Twente zich plaatst voor de voorronde van de Champions League en Ajax volgend jaar in het toernooi om de UEFA-Cup mag meedoen. Dat vinden ze in Amsterdam geen prijs. Kennelijk verwend door de vele successen van de laatste jaren.

Niet dat het voor Ajax veel verschil zou hebben uitgemaakt. De twee voorgaande seizoenen plaatste Ajax zich wèl voor de voorronde CL, maar werd beide keren de toegang tot het grote toernooi ontzegd, door eerst BK Kopenhagen en later Slavia Praag. Nou waren dat natuurlijk wel Tegenstanders van Formaat, dat moet gezegd.

Seizoen voor Ajax dus faliekant mislukt: geen kampioenschap, geen beker, geen Champions League. Heitinga vertrekt, Davids houdt het voor gezien, voor Huntelaar bestaat warme belangstelling vanuit Spanje. Kommer en kwel.

vrolijke gezichten op de Ajax-bank

We wensen Twente veel succes. Twente heeft geen beschermde status in Europa, dus ze zullen wel een tegenstander als Liverpool, Juventus of Schalke treffen. Zal dus ook wel uitdraaien op UEFA-Cup. Geen goede zaak voor het Nederlandse voetbal. Ajax, bedankt.

zaterdag

Uitgelezen

Leo Blokhuis - Grijsgedraaid, Liedjes en lijstjes uit de popgeschiedenis - Ambo 2006

Leo Blokhuis, GrijsgedraaidLeo Blokhuis blijkt over een bijzondere gave te beschikken: hij kan meerdere keren hetzelfde boek schrijven en toch blijft het aangenaam leesvoer. Eerder al las ik Het Plaatjesboek, en deze vakantie dus het al eerder verschenen eerste boek van Blokhuis. En ook in dit boek staan niet de artiesten centraal, maar liedjes. Vijftien klassieke popsongs, elk met een eigen bijzonder verhaal.

  • Blackbird
  • Eve of Destruction
  • Hey Joe
  • Love Hurts
  • Midnight Special
  • Need Your Love so Bad
  • Nobody Knows You when You're Down and Out
  • Route 66
  • Without You
  • Rocket 88
  • (This May be) The Last Time
  • Lilac Wine
  • Sloop John B
  • Le Moribond / Seasons in the Sun
  • Comme d'Habitude / My Way

En ik kan gewoon mijn eerdere tekst herhalen: Leo schrijft vlot, de verhalen lezen gemakkelijk weg. Vijftien hapklare brokken. Lekker veel feiten, weinig meningen. De verhalen worden adequaat opgeleukt met fotootjes, platenhoezen, gedeeltes van originele hitlijsten, concertaffiches, kortom: alleen al het doorbladeren van het boek is een lust voor het oog. Bij het boek zit een cd met daarop dertien van de vijftien liedjes in hun mooiste, meest bijzondere of zeldzame uitvoering. Eindelijk heb ik nu dus Comme d'Habitude van Claude François! Kleine aanmerking op de cd: Blackbird (Beatles) en Without You (Badfinger) ontbreken; kennelijk iets met Apple en met rechten.

Prima verzorgde uitgave. Geschreven door een liefhebber met een vlotte pen. Mooi boek. Aanwinst.

Uitgelezen

Wij waren allemaal goden, de Tour van 1948Wij waren allemaal goden (De Tour van 1948), Benjo Maso (2003)

Gelezen op vakantie: Wij waren allemaal goden, De Tour van 1948, een zeer gedetailleerde reconstructie door Benjo Maso. Een bijzonder wielerboek.

Maso beschrijft de tweede naoorlogse Tour de France, een Tour met het achterwiel nog in het heroische tijdperk en met het voorwiel al in de moderne tijd van tv en ploegentaktiek. In die eerste naoorlogse jaren bleek de Tour niet alleen van sportief belang, maar het waren vooral politieke overwegingen die aan de organisatie en de uitvoering ten grondslag lagen. De mensen hadden geen eten en wanneer je ze geen brood kunt geven, zorg dan in ieder geval voor spelen.

Fietsen tegen het communisme

Maso beschrijft de Tour van dag tot dag, elke dag een hoofdstuk. De hoofdpersonen zijn natuurlijk de renners, Bartali, Bobet, Lapébie, Robic, Teissiere, Schotten, Ockers. Het was een buitengewoon spannende tour, met telkens wisselende kansen; Maso koos natuurlijk niet voor niets juist deze editie om een boek over te schrijven. De beslissing in deze Tour bleek te vallen op 14 juli. Rustdag in Cannes, voorafgaande aan de dertiende etappe. Bobet in het geel; de renners zijn klaar om aan de Alpen te beginnen. En dan gebeurt het: in Rome wordt een moordaanslag gepleegd op Palmiro Togliatti, de leider van de communistische partij van Italië. Rellen, opstand, het politiek zeer instabiele land staat aan de rand van een burgeroorlog. Premier De Gasperi ziet maar één oplossing; hij pakt de telefoon en belt naar Cannes, en vraagt Gino Bartali om de Tour te winnen. "Voor de eenheid van het vaderland". Er is maar één probleempje, Bartali staat in het algemeen klassement op een kansloze achterstand van meer dan twintig minuten. Hoezo hebben sport en politiek niets met elkaar te maken?

Gino BartaliLuoison Bobet

16 juli - Bartali en Bobet op de Galibier

Een journalistieke documentaire in de vermomming van een spannend jongensboek. Vroeger was alles spannender, ook de Tour de France.

Uitgelezen

De verleidster van FlorenceDe verleidster van Florence, Salman Rushdie (2008)

Gelezen op vakantie: De verleidster van Florence, de nieuwste roman van Salman Rushdie. En met heel veel plezier.

Het verhaal speelt zich af aan het hof van Mogoelkeizer Akbar de Grote. 16e eeuws India dus. Aan het hof meldt zich een Europeaan die beweert familie van de keizer te zijn. Diens oom op precies te zijn. Om deze onwaarschijnlijke claim te ondersteunen vertelt hij een fantastisch verhaal, waarin een uit het collectieve geheugen van de keizerlijke familie verdwenen prinses de hoofdrol vervult.

Renaissance aan het Hindoestaanse hof van Akbar de Grote

Dat verhaal, vol historische en verzonnen gebeurtenissen en personages is te mooi om waar te zijn. Of toch niet? Magie en moord, politieke intriges en oorlog, hoeren en humor, Rushdie leeft zich uit in zijn bekende barokke stijl. Bijna over the top. De verteller neemt ons mee van Fatehpur Sikri in India, naar Herat in Afganistan en Perzië, via het Istanboel van de Osmaanse sultan naar het Florence van de Medici. En deze verteller doet flink zijn best om zijn publiek te blijven boeien. Immers, "De Hindoestaanse verteller weet altijd wanneer hij zijn publiek kwijtraakt", zei de koning. "Omdat het publiek gewoon opstaat en vertrekt, of met groente gaat gooien, of, in het geval het publiek de koning is, de verteller met het hoofd naar beneden van de stadsmuur gooit. En in dit geval, mijn beste Mogor-oom, is het publiek inderdaad de koning."

En het lukt de verteller om in ieder geval mijn interesse tot het einde te behouden. Af en toe met hilarische gebeurtenissen. Voorbeeld: de hoveniersrace. Arcalia, de janitsaren-generaal van het Osmaanse leger moet wegens verraad terecht staan voor de sultan. Hij voelt de bui al hangen: dat wordt de doodstraf. Maar, wanneer een edelman van het hof ter dood werd veroordeeld, kreeg hij een kans die gewone mensen niet gegund was. Als hij harder kon lopen dan de tuinman c.q. beul van de sultan, mocht hij blijven leven. "Zodra Selim de Grimmige in de troonzaal van het Huis van Gelukzaligheid de doodstraf uitsprak tegen de verrader Arcalia, draaide de krijger, die de regels kende, zich pijlsnel om en begon te rennen. Van de troonzaal tot de Vishuispoort was ongeveer zevenhonderdvijftig meter door de paleistuinen en hij moest daar zien te komen voordat de bostanci-basha, met zijn rode kalotje, witte mousselinen kniebroek en blote borst, die de achtervolging al had ingezet en met elke stap op hem inliep, hem bereikte. (..) Er is nooit een bevredigende verklaring gegeven waarom de snelvoetige opperhovenier van sultan Selim de Grimmige plotseling op de grond viel en zijn buik vastgreep, nog geen dertig stappen voor het einde van de hoveniersrace, of waarom hij toen ten prooi viel aan een aanval van de smerigste flatulentie die iemand ooit had geroken, met winden zo luid als pistoolschoten en het uitschreeuwde van de pijn als een ontwortelde mandragora, terwijl Arcalia over de eindstreep bij de Vishuispoort rende, op het paard sprong dat op hem stond te wachten en naar zijn ballingschap galoppeerde."

Zeer goed vertaald. Toen het uit was ben ik gewoon weer opnieuw begonnen. Ik heb me kostelijk vermaakt. Geweldig!

vrijdag

Het rijke roomse leven, iets ten zuiden van Sicilië

Weer terug van een ontspannende vakantie in Malta. We zullen het hier niet hebben over het weer en de stranden van de eilanden. Ook niet over het bijna ondoorgrondelijke openbaarvervoerssysteem, dat qua prijsstelling, netwerk en dienstregeling evenveel geheimen verbergt als er gaten en kuilen in het wegdek zitten. En we zullen bovendien de Maltezer horeca buiten beschouwing laten, immers, pizza en pasta kennen we allemaal en gestoofde konijn past natuurlijk niet op het menu van een Lepus Europaeus. Hierbij maken we dan wel één uitzondering: havenrestaurant Café de Paris in Marsaxlokk serveerde mij de lekkerste zeebaars die ik ooit gegeten heb. "Seabass, very fresh, very good choice"; 's morgens spartelde hij nog vrolijk rond.

SeabassSeabassSeabassSeabass
droomschrikbeeldschrikbeelddroom

Wat overweldigend aanwezig is in de Maltese cultuur en tegelijkertijd verborgen blijft voor de toerist is het religieuze leven van Malta. Iedereen op de eilanden is rooms-katholiek, met een ongekende toewijding en devotie. Christus is in iedere straat, in elke bus aanwezig. Zijn portret siert menig lantaarnpaal en bushokje. Veelkleurig verlichte Christusbeelden staan op menige heuveltop. Het geloof in de ene god van de timmerman, diens vader en hun geest, met zijn moeder is overal. Openlijk, uitbundig, zonder gêne, en oprecht. Anders dan bijvoorbeeld in andere katholieke landen als Spanje, Frankrijk en Italië, waar meer een sfeer is van dat het geloof iets is voor de kerk op zondag, en doordeweeks zien we wel.

koepelkerk van MostaElk dorp heeft minstens één kerk, hoe klein het dorp ook is. Meestal een kerk met een koepel en twee klokkentorens, dat is zo'n beetje de bouwstijl die overal is gevolgd. En dat zijn dan niet van die lullig kleine koepeltjes, zoals die namaak-St. Pieter in Oudenbosch, nee, deze koepelkerken zijn gemaakt om gezien te worden. Voorbeeld: in Mosta staat, zo beweren althans de toeristenfolders, de kerk met de op twee na grootste koepel ter wereld (na de basiliek van St. Pieter in Rome en de kathedraal van St. Paul in Londen). Waarmee die in Mosta dus, ik noem maar wat, groter is dan de Santa Maria del Fiore in Florence of om iets dichter bij huis te blijven de koepel van de basiliek van St. Bavo in Haarlem. En Mosta is een stadje met net zoveel inwoners als laten we zeggen Noordwijkerhout. En die in Noordwijkerhout zijn toch ook allemaal katholiek.

Ta' Pinu - Gozo

Op het eilandje Gozo gaan ze nog een stapje verder. Daar heeft niet alleen elk dorp een eigen uit de kluiten gewassen koepelkerk, maar daar heeft tevens het eiland als geheel nog eens een eigen eilandkerk. De kerk van Ta' Pinu, een bedevaartsoord van internationale allure, op de plek waar de Maagd Maria in de loop van de twintigste eeuw meerdere mirakels heeft verricht. De eilandgemeenschap heeft tientallen jaren lang hutje bij mutje gelegd om een indrukwekkende basiliek te bouwen. De Maagd bleek zich met name te hebben toegelegd op het genezen van zieken, getuige die vele uitgestalde attributen als kunstbenen en looprekken die bij wijze van dank in de kerk zijn achtergelaten door gebruikers die deze niet meer nodig hadden. De imposante kerk staat niet in een dorp, maar ergens in het niks, op een vlak stuk grond tegen een heuvelhelling aan. Toen in 1990 de paus het eiland bezocht heeft hij in die kerk de mis opgedragen; de stoel waar Zijne Heiligheid bij die gelegenheid op heeft gezeten kan nog door elke bezoeker worden bewonderd en aanbeden zo deze dat wil.

Katholieken hebben een eigen symboliek, eeuwenoud. Iconografie. Ontwikkeld, ontstaan in een tijd dat het geschreven woord geen adequaat communicatiemiddel was omdat de mensen niet konden lezen of schrijven. Uit de middeleeuwen dus. Maar het aardige is dat die symbolentaal de tand des tijds heeft overleefd. Dus ook bij de twintigste eeuwse basiliek van Ta' Pinu staan beelden die iets te zeggen hebben. Alleen wát, tsja. Rond het grote voorterrein bij de kerk, op de vier hoeken van de enorme parkeerplaats, staan vier beelden. En de vraag is: wie stellen dit voor? Dat bleek een aardige puzzel voor een zonnige donderdagmiddag. Zelfs met de medewerking van George, onze enthousiaste lokale chauffeur kwamen we er niet helemaal uit.

St. AnnaKoning DavidMozesSt. Jozef
St. Anna, met de nog jeugdige Maria?
Of Bernadette van Lourdes?
Koning David, de psalmist met zijn lierMozes, met twee offerduiven in zijn handAntonius van Padua?
Of St. Jozef?

Anyway, zo hadden we nog een leuke quizmiddag. Suggesties voor andere antwoorden zijn welkom.

dinsdag

even weg

Porto Azzurro, St. Paul's Bay, Malta

Franz is even op vakantie.

Vakantieadres:

Hotel Porto Azzurro
St. Paul's Bay
Malta

Vrijdag 16 mei weer terug.

maandag

Holland Sport

Op de massagetafel ligt de 73-jarige meesterscout Piet de Visser. Verder ontvangen Wilfried de Jong en Matthijs van Nieuwkerk FC Twente-voetballer Robbie Wielaert en VVV-trainer André Wetzel. Daarnaast de huldiging van veldrijdster Daphny van den Brand en wat zit er allemaal in de koffer van presentator Jack van Gelder. En met Cor Vos wordt er gesproken over het gevaar van wielerfotografie.
Holland SportVanavond de opnames bijgewoond. In de tv-studio in Amsterdam aan de Plantage Middenlaan. Naast Artis. Een bijzondere ervaring. Wat opvalt: het is allemaal heel erg compact. De studio heeft een oppervlakte van een forse postzegel. En op die postzegel lopen allemaal mensen druk heen en weer. Iedereen weet kennelijk wat hij of zij moet doen; het is een geoliede machine. En wat ook opvalt is het gemak waarmee Matthijs en Wilfried de boel presenteren. Soepel, spontaan, geen autocue, geen souffleurs, niks. Allemaal zo uit de losse pols. Indrukwekkend.

Natuurlijk ook petje-op petje-af gespeeld. De Ronaldo-quiz. Ik lag er bij de tweede vraag uit.

Erg leuke avond gehad.

Voor een kijkersverslag klik hier.

No More Lonely Nights

Het is vandaag weer fantastisch weer. Vanmiddag nog even boodschappen gedaan. En het een en ander afgegeven bij een kennis -die met dit mooie weer niet thuis was natuurlijk- in de Da Costastraat. Op de terugweg lekker het raampje open en de muziek in de auto hard aan. Wingspan van Paul McCartney. Lekker, lekkerder, lekkerst. Het laatste liedje van cd-1 is No More Lonely Nights. Hitje uit 1984. Al talloze malen gehoord, -wie kent het niet-, en ik kan woord voor woord meezingen, noot voor noot de baslijn meeneuriën en de slotgitaarsolo kan ik ook wel dromen. Wat is dat toch een fijne solo. Wie zou die eigenlijk spelen, vraag ik me af. Ik luister nog eens goed en meen duidelijk de karakteristieke stijl en sound van David Gilmour (Pink Floyd) te herkennen. Dat was me eigenlijk nog niet eerder opgevallen.

Thuisgekomen zoeken we dat natuurlijk even op. En wat blijkt? Het is 'm inderdaad. En, nog verrassender: wie speelt er bas? Jazeker, Herbie Flowers, de man die we vanmorgen nog in het zonnetje hebben gezet!

Dat kán geen toeval zijn.

Baslijntjes Top 10

En daarmee hebben we dus de gehele top 10, allemaal keurig op een rijtje, zoals het hoort:

  1. Walk on the Wild Side - Lou Reed
  2. Radar Love - Golden Earring
  3. Riders on the Storm - Doors
  4. My Wife - The Who
  5. Dazed and Confused - Led Zeppelin
  6. Watching the Detectives - Elvis Costello
  7. Another One Bites the Dust - Queen
  8. Walking on the Moon - The Police
  9. The Chain - Fleetwood Mac
  10. Come Together - The Beatles

Of hebben we nog wat gemist?

Baslijntjes Top 10 -1

Herbie FlowersWalk on the Wild Side / Lou Reed [Herbie Flowers]

Lou Reed's klassieker heeft zijn wortels in het plan om Nelson Algren's roman A Walk on the Wild Side, over heroineverslaving en prostitutie, in de VS in het theater te brengen. Reed was gevraagd om de muziek te maken voor dat theaterstuk. Het plan kwam nooit van de grond en in 1971 werd het definitief geschrapt. Maar het titelstuk lag er al, een song waarin Reed ons een inkijkje geeft in Andy Warhol's Factory, een bonte stoet van transseksuelen en travestieten, een parade van Warhol's "superstars": Holly Woodlawn, Candy Darling, Joe Dallessandro, de Sugar Plum Fairy en Jackie Curtis.

In 1970 was Lou Reed al met de Velvet Undergound gestopt; hij ging voor zichzelf aan de slag. Aanvankelijk met erg weinig succes. Twee jaar later zat hij in Londen en liep daar zijn bewonderaar David Bowie tegen het lijf. Bowie stelde voor dat Lou Reed een solo-album in Londen zou opnemen, dan zou Bowie, samen met gitarist Mick Ronson de productie verzorgen. Zo gezegd, zo gedaan. Van overal vandaan werden sessiemuzikanten opgetrommeld. En wanneer je in die tijd in Londen een bassist nodig had, dan nam je Herbie Flowers. Herbie had zijn sporen reeds verdiend op talloze hits, onder andere op Bowie's Space Oddity. Herbie was zelfs Bowie's eerste keuze geweest als bassist van de Spiders (maar Herbie had bedankt vanwege het tourneegedoe).

Op het album staan twee klassieke popsongs: Perfect Day en Walk on the Wild Side. En dat laatste liedje is zo bekend, geliefd, populair, mede, waarschijnlijk wel vanwege Herbie Flowers' baslijntje. Het gaat zo:

G 12--9--/14--17-12--
D ----10-/15--16-----
A -------------------
E -------------------

Double bass. Hij speelt het niet op een basgitaar, maar op een cello. Fretloos dus. Voor de volledigheid legt hij er in de coupletten met zijn basgitaar nog een tweede baslijntje onder.

G ------------3-----------------------------
D ---------3----31---------3--3----0--3--0--
A -3-3-3-3---------3-3-3-3------3-----------
E ------------------------------------------

Herbie kreeg dubbel uitbetaald (als cellist én als bassist) en ontving daardoor in totaal vierentwintig pond voor zijn onsterfelijke bijdrage aan dit liedje.

Lou Reed - TransformerTransformer

Vanaf juli 1972 werden de liedjes voor Transformer in de studio opgenomen. Het bleek een hele toer om Bowie, die regelmatig te veel dronk -alcohol was in die periode zijn ding-, en Reed, die een stevige heroineverslaving moest onderhouden, effectief te laten samenwerken. Angela Bowie: "Lou blew up at David and Ronno in the studio one day; I made a beeline for the door as soon as he exploded". Dat het allemaal goed is gekomen is vooral te danken aan Mick Ronson, die van groot belang bleek om het hele project te doen slagen.

Tracklist:
Vicious - Andy's Chest - Perfect Day - Hangin' Round - Walk on the Wild Side - Make Up - Satellite of Love - Wagon Wheel - New York Telephone Conversation - I'm so Free - Goodnight Ladies

zondag

Schipbreuk

Als ik ergens naartoe op vakantie ga, dan wil ik wel graag van tevoren iets weten van de geschiedenis van de plek waar ik heen ga. Ik ga deze week dus naar Malta, naar St. Paul's Bay om precies te zijn. En de vraag is dan natuurlijk: waarom heet St. Paul's Bay St. Paul's Bay?

Het antwoord blijkt, verrassend, te vinden in de Bijbel. Handelingen 27. In het jaar 60 zou de apostel Paulus op Malta schipbreuk hebben geleden, op een klein eilandje in bij wat nu St. Paul's Bay heet.

St. Paul's Bay

Voorbereidingen

Type C stekkers (voor het Verenigd Koninkrijk, Ierland en MaltaWe brengen alvast alles in gereedheid voor de vakantie. Dinsdag vertrekken we voor anderhalve week naar Malta. En we gaan tot in de kleinste details. Welke elektriciteitsstekkers hebben ze daar eigenlijk? Het juiste verloopdingetje gaat mee in de koffer. We zijn op alles voorbereid.

Baslijntjes Top 10 - 2

Rinus GerritsenRadar Love / Golden Earring [Rinus Gerritsen]

Het belangrijkste moment uit de geschiedenis van de Nederlandse popmuziek: de ontmoeting tussen Rinus Gerritsen en George Kooymans. Zullen we een bandje beginnen? Ergens zo rond 1961 moet dat geweest zijn, in Den Haag.

George speelt beter gitaar dan Rinus, dus Rinus moet dan maar gaan bassen. Geld om een echte basgitaar te kopen is er niet, dus bouwt Rinus' vader er zelf één -de beroemde rode Darwin basgitaar waar Rinus nu nog op speelt-, op aanwijzingen van Rinus. Na wat personele wijzigingen in de eerste jaren kennen we het resultaat sinds 1970 als Golden Earring, met naast Kooymans en Gerritsen de heren Cesar Zuiderwijk op drums en Barry Hay als zanger. In Nederland zijn ze dan al absolute sterren en hun grote internationale doorbraak komt in 1973, na jaren van keihard werken, met Radar Love, een enorme hit die nog steeds wereldwijd wordt beschouwd als een van de top rock 'n rollsongs aller tijden.

Radar Love heeft alles wat een rock 'n rollsong nodig heeft: een stuwend ritme, een pakkend gitaarriffje, een tekst over auto's, seks en drama, maar bovenal heeft Radar Love een geweldig basloopje:

G --------------------------------------------------------------
D --------------------------------------------------------------
A ------------------------0-------------------------------------
E ---2--2--2--2--2--2--2-----------2--2--2--2--2--2--2--0-------

Radar Love is de ultieme bass song. Niet voor niets gebruikt Rinus bij concerten dit nummer om de bassolo een plaatsje te geven. Altijd, zo vlak voor het einde van het optreden. Steamin'.

Rinus speelt het met plectrum, zoals het natuurlijk hoort. Al jarenlang de beste bassist van Nederland. Zonder concurrentie.

RinusCesarBarryGeorge

zaterdag

The Time of my Life

Dirty DancingDirty Dancing - Beatrix Theater Utrecht

Vandaag naar Utrecht geweest. 's Middags lekker door de stad gewandeld, gewinkeld (schoenen, boeken), terrasjes gezeten. Biertje, wijntje, frietje. Het was natuurlijk buitengewoon lekker weer, dus allemaal zeer aangenaam.

's Avonds naar het Beatrix Theater, voor de voorstelling van Dirty Dancing. Het verhaal van de film uit 1987, nu als musical op de planken gebracht. Groots opgezet, spectaculair gebracht, goed gespeeld. Vooral vrouwen blijken dit mooi te vinden, gelet op de m/v-verhouding in het publiek: ongeveer 20/80.

We hadden zeer goede plaatsen op de twaalfde rij, en konden het dus allemaal prima zien. En er gebeurt erg veel op het podium. Dat komt omdat er buitengewoon veel acteurs en dansers meedoen, soms zijn er wel meer dan twintig tegelijkertijd bezig. De voorstelling verloopt in een slopend hoog tempo, de scènes wisselen elkaar erg snel af. En telkens decorwisselingen natuurlijk. Stemmige filmbeelden op de achtergrond en aan de zijkanten, bewegende vloerdelen, een draaiend podium, kortom: geen moment rust. En er wordt veel gedanst natuurlijk. Dat ziet er prima uit, vooral Johnny Castle (Martin van Bentem) kan er wat van.

Het verhaaltje is natuurlijk flinterdun, maar dat geeft helemaal niks. Leuke avond gehad. Niet écht the time of my life, maar toch ook niks mis mee.

Baslijntjes Top 10 - 3

Riders on the Storm / The Doors [Ray Manzarek - Jerry Scheff]

Op plaats 3 staat, verrassend, geen bassist, maar een keyboardspeler. Het is Ray Manzarek van The Doors, die band zonder bassist. Ze hadden nooit iemand konden vinden die de baspartijen zo wilde spelen als de band dat wilde. Dus speelde Manzarek de baspartijen met zijn linkerhand op een Fender Rhodes Piano Bass, bovenop zijn Continental Vox-orgeltje. Ging eigenlijk best prima. Zo heeft-ie zelfs een keer tijdens een concert in Amsterdam in 1968 ook nog zeer succesvol de zangpartijen voor zijn rekening genomen, nadat Morrison vlak voor het optreden met iets te veel chemicaliën in zijn lijf in het ziekenhuis was opgenomen.

Op de zes klassieke elpee's die The Doors tussen 1967 en 1971 met Morrison hebben gemaakt staan erg veel leuke baslijntjes. Allemaal van de hand van Manzarek dus. De leukste is de laatste song op het laatste album dat ze met zijn vieren maakten: Riders on the Storm uit 1971. Tijdens de opname in de studio was er overigens wel een ingehuurde bassist aanwezig, sessiemuzikant Jerry Scheff. En Jerry mocht dus dit lijntje spelen:

G --------------------------
D --------------------------
A -----2-----2--------4-----
E --0-----3-----0--5-----5--


Twee maten lang kort, eindeloos herhaald. Betoverend, bijna magisch.

L.A.Woman

Die elpee overigens, L.A.Woman dus, is een eldorado voor bassisten. Tien songs, alle tien voorzien van een baspartij om door een ringetje te halen. Het beluisteren van dit album is als een masterclass voor beginnende bassisten.
Tracklist:
The Changeling - Love her Madly - Been Down so Long - Cars Hiss by my Window - L.A.Woman - L'America - Hyacinth House - Crawling King Snake - The Wasp (Texas Radio and the Big Beat) - Riders on the Storm

vrijdag

Even voorstellen

Ik vlieg van de week naar Parijs, komt er een verschrikkelijke mooie vrouw de cabine in en tot mijn grote plezier gaat ze naast me zitten. We raken aan de praat. Ze vertelt dat ze onderweg is via Parijs naar New Orleans, voor een internationaal congres van nymfomanen. "Ik ga daar een toespraak houden," zegt ze, "de mensen denken nou wel dat negers de grootste hebben, maar ik kan uit uitgebreide ervaring verklaren dat dat eigenlijk geldt voor indianen. En de Fransen mogen dan de naam hebben de beste minnaars te zijn, maar de beste zijn natuurlijk de Grieken." Interessant. Ik zeg tegen haar: "Leuk om te horen. Maar voor u verder vertelt, ik zal me even voorstellen. Winnetou." Ik steek haar mijn hand toe. "Winnetou Papadopoulos."

Baslijntjes Top 10 - 4

John EntwistleMy Wife / The Who [John Entwistle]

In de top 10 mag, nee kán John Entwistle niet ontbreken. The Ox, Thunderfingers, de bassist der bassisten, de basgrootmeester himself. De eerste de beste van de rockbassisten. Who? Ja, die!

Er is alleen één probleempje: hij speelde eigenlijk geen basloopjes. Townsend maakte de gitaarriffjes en Entwistle legde er een fundament onder. Met drive en power. Slechts heel af en toe herhaalde hij een thema, doorgaans was het meer soleren. Zoals in My Generation. Het dichtstbij een baslijntje komt Entwistle met zijn zelfgeschreven nummer My Wife, van het 1971-album Who's Next.

Dit is geen gitaarnummer, zoals bijna alle andere Who-songs, maar een basnummer. My Wife is een bijzondere song. De tekst is leuk:

"The song was written whilst Entwistle was taking a walk in the woods with his dog after getting into an argument with his wife. This is supposedly because he had been partying and had not notified her. The song tells of all of the precautions Entwistle is going to take as his wife is coming after him. "Gonna buy a tank and an aeroplane, When she catches up with me, Won't be no time to explain, She thinks I've been with another woman, And that's enough to send her half insane." Entwistle is constantly on the run from her throughout the song which ends with the repeated line "She's comin'!""

Maar de sound is geweldig! De bas draagt het hele nummer.

G -------
D -------
A -------
E -7-7-5-

G --------------------------------------------------
D ------------------------5-5-3-5-5-----------------
A -7-7-7-7----3-3-1-3---------------------7-7-5-7-7-
E --------------------------------------------------

G --------------------------------------------------
D --------------------------------------------------
A ---5-5-3-5-5-3-7-7-5-7-7--------------------------
E ----------------------------------7-7-5-7-7-5-7-7-

G ---------------------------------------
D -----------------5-5-3-5-5-------------
A --4-4-2-4-4------------------7-7-5-7-7-
E ---------------------------------------

G ---------------------------------------------
D -------------------5-5-3-5-5-----4-4-2-4-4---
A --5-5-3-5-5-3-5-5----------------------------
E ---------------------------------------------

G -------
D -------
A -------
E -7-7-5-

donderdag

Wandelen op het Zaand

Deze Hemelvaartsdag maakten we een wandeling over het Wekeromse Zand. Het zaand, zoals ze dat ter plaatse noemen. Maar nadat we met Pasen al een pak sneeuw op ons dak hadden gehad, zo kregen we vandaag een stuit hagel te verwerken. Tussen de onweersbuien door. Ik geloof weinig meer van dat broeikaseffect.

Natuurlijk even over het terrein van het tegenovergelegen kampeerbedrijf gewandeld. Maar uiteindelijk moesten we sprinten naar de geparkeerde auto om nog een beetje droog te blijven.