Catch 22

Het dilemma

De PvdA-fractie vergadert vandaag over de vraag of er een tweede referendum moet komen over het nieuwe Europese verdrag. De fractie bevindt zich in een lastig parket.

Behandelen (lees: goedkeuren) zonder referendum betekent politieke zelfmoord. Dat zegt voormalig PvdA-Kamerlid Niesco Dubbelboer, in 2005 één van de initiatiefnemers van het beruchte eerste referendum. Hij wijst erop dat de PvdA eerder vóór een referendum was en dat fractievoorzitter Tichelaar dat onlangs nog heeft herhaald. "Dan mogen we nu niet draaien." Daar heeft-ie een punt. 'Draaien' speelt de SP en de PVV alle troeven in handen. Die zullen de PvdA volledig afbranden in de publiciteit. Geen prettig vooruitzicht.

Maar het alternatief is niet echt aantrekkelijk. Indien de PvdA-fractie wél aandringt op een referendum dan brengen ze het kabinet in een onmogelijke positie. Het kabinet was unaniem van mening dat een referendum onwenselijk en onnodig is. Dat vonden dus ook de PvdA-ministers. Hoe zouden die dan moeten reageren op die eis van de Tweede kamer? Balkenende heeft al gezegd dat in dat geval het kabinet de referendumeis van de Tweede Kamer naast zich neer zal leggen. Oei. Intern conflict binnen de coalitie. Val van het kabinet? Vervroegde verkiezingen? Wie breekt betaalt, is het aloude adagium. PvdA nog verder terug?

De PvdA-fractie lijkt alleen maar te kunnen kiezen uit twee kwaden. Lose-Lose. Politiek-strategische overwegingen beïnvloeden de besluitvorming. Dat is geen prettige situatie om een beslissing te nemen over zo'n belangrijke kwestie.

Ik hoop dat ze zullen standhouden ten opzichte van de druk van Marijnissen. Nederland heeft dit referendum niet nodig: we willen graag enthousiast lid blijven van Europa.

Rondje Zweden

Karin en Willem zijn heelhuids weer terug van hun rondje Zweden. Zie Sabbatical van 18 april.

"Wij zijn terug van onze reis. Afgelopen zondag om 3 uur ’s-middags, na toch nog een zonnige dag, afgemeerd in onze box in Monnickendam. Tijdens onze trip hebben wij veel gezien, gehoord en meegemaakt. Eén ding is ons wel duidelijk geworden: jullie zijn ons erg dierbaar, we hebben jullie gemist”.

En, zoals het hoort, organiseren ze heel binnenkort een gezellig samenzijn, met veel hapjes en drankjes, foto's en verhalen. En een waxinelichtje. Leuk!

Welkom thuis, wereldzeebevaarders!

Ietsje meer, mag dat?

Opvallend bericht in Nieuwsblad Transport vandaag:

De kosten van megaprojecten komen gemiddeld 30 procent hoger uit dan gepland. Dat blijkt uit onderzoek van Bent Flyvbjerg, Deens hoogleraar aan de TU Delft. Bij de HSL-Zuid werden de kosten zelfs met 45 procent overschreden. Volgens de hoogleraar wordt er nogal eens gelogen.

Lees hier het artikel.

Liegen is politiek niet correct. En liegen over geld al helemaal niet. Maar bij grote projecten doen we het kennelijk toch op grote schaal. Hoe kijken we daar vanuit projectmanagement tegenaan? Iedere projectmanager heeft natuurlijk te maken met kosten. Projecten zijn immers investeringen, en de cost gaat nog immer voor de baet uyt. De opdrachtgever voor een project maakt de afweging: hoeveel moet hij investeren? En hoeveel kan hij van die investering terugverdienen? En hoe snel gaat dat? De meest gebruikelijke aanpak om deze analyse te maken maakt gebruik van kasstromen: plan de uitgaven van het project in de tijd, plan de inkomsten voortvloeiende uit het project ook in de tijd, en druk het verschil uit in de netto contante waarde. Op die manier kun je de bijdrage van het project uitdrukken in geld; je kent een financiële waarde toe aan het project. Zodoende kun je als opdrachtgever het ene project goed vergelijken met het andere project. Zodat je kunt kiezen welke projecten wel en welke projecten nog even niet in uitvoering te nemen.

De waarde van die aanpak staat of valt met goede prognoses van zowel de kosten als de baten van elk project. Het probleem dat de professor aanroert gaat over de zijns inziens veelvuldig onderschatte kostenramingen. De recente ervaringen met grote infrastructuurprojecten (HSL, Betuwelijn, A4) geven hem gelijk. De professor vermoedt foul play. Dat is voor mij nog even een stap te ver. Ik denk dat de uitvoerders en aannemers heel goed kunnen plannen. En dat ze heel goed in staat zijn om de kostenraming te doen. Ik denk dat de schoen feitelijk wringt bij de opdrachtgevers zelf. Immers, elke kostenraming vooraf zal zijn gebaseerd op de specificaties van het project vooraf. De opdrachtgever zal duidelijk moeten zijn in wat er allemaal wel en wat er niet in het project moet worden gedaan. Met een mooi Nederlands woord noemen we dat tegenwoordig de scope van het project. Te vaak gebeurt het dat na het moment dat de kosten/baten-analyse voor een investering is gemaakt de eisen aan het resultaat worden veranderd. En dan hebben we het over aanvullende eisen. Eisen vanuit de politiek, eisen vanuit de samenleving. Het maakt eigenlijk niet uit waar ze vandaan komen, maar als de opdrachtgever die aanvullende eisen toestaat in het project, dan zal het project daar duurder van worden. Daar helpt geen lieve moedertje aan. Vooralsnog wijt ik de vele kostenoverschrijdingen in projecten aan het telkens weer oprekken van de scope. En niet aan opzettelijk gemanipuleer van opdrachtnemers.

De Oscar Moenstrofee

Vandaag was superzondag. Met PSV-Feyenoord en AZ-Ajax. Goede wedstrijden, met veel en mooie goals. En ook weer enkele fraaie bijdragen in de strijd om de Oscar Moenstrofee. Dat begon al op vrijdagavond. We nomineren voor u deze week vier spelers: VVV-Venlo-doelman Begois, AZ-doelman Waterman en het Heerenveense spitsenduo Prager en Matusiak.

Kevin Begois

In een uiterst pover duel in Venlo heeft NAC Breda drie punten 'verdiend' door VVV met 3-1 aan de kant te zetten. Al na 38 seconden (!) was het 0-1. VVV-doelman Begois verwerkte een terugspeelbal zo ongelukkig dat hij Lurling een niet te missen kans bood. Zeer vermakelijk. En vlak na rust ging de Belg opnieuw in de fout, maar nu bleef zijn halve mistrap gelukkig voor hem, maar jammer voor ons zonder gevolgen. Kevin is een echte aanwinst in de Eredivisie.

Boy Waterman

"Boy = The Man" stond er vanmiddag op een groot spandoek in het AZ-stadion. Dat liet Boy aan iedereen zien in de thuiswedstrijd tegen Ajax. Bij een vrije trap van Huntelaar greep hij helemaal mis: 0-1. En halverwege de tweede helft liet hij zich kinderlijk foppen door Suárez, die de bal slim over de ver uitgelopen Waterman lepelde. 1-3, wedstrijd beslist. Boy is op zijn zachtst gezegd een beetje ongelukkig in zijn optredens dit seizoen.

Radoslaw Matusiak en Thomas Prager

Heerenveen ontving vanmiddag Utrecht. En het was een spannende pot. Tot vlak voor tijd stond het 2-2. En toen kreeg Heerenveen toch een kansen! In wat met recht een klassieke scrimmage genoemd mag worden kregen de Heerenveen-aanvallers Prager en Matusiak in een tijdsbestek van drie seconden allebei een dot van een kopkans. Maar ze kopten allebei op de lat! Een prestatie van formaat. De ernst van de situatie werd vlak daarop benadrukt, toen Utrecht wél de winnende goal scoorde. Afonso Alvès wordt node gemist in het Abe Lenstra-stadion.

Klik hier voor de uitslag.

House MD

Mijn favoriete tv-serie van dit moment is de Amerikaanse serie House. Wekelijks op SBS6. Medisch. Dr. House is dé topspecialist op het gebied van diagnosticeren. Elke aflevering staat op zich en volgt hetzelfde patroon: hij krijgt een patiënt in een zeer ernstige conditie en dan gaat het erom dat House en zijn team erachter komen wat de patiënt mankeert. Twee, drie, vier keer zitten ze op het foute spoor, krijgt de patiënt de verkeerde medicatie waardoor zijn of haar situatie alleen maar verslechtert, maar dan uiteindelijk vindt House toch de echte oorzaak.

Dr. House is een zeer onaangenaam persoon in de omgang, zowel tegenover patiënten als tegenover zijn collega's. Neemt geen enkel blad voor de mond. House gaat te werk als een detective, symptomen zijn aanwijzingen, het lichaam van de patiënt is de plaats delict. Het personage van House is compleet gemodelleerd naar Sherlock Holmes. Met House's drie co-assistenten (Foreman, Chase en Cameron) in de rol van Watson.

Zeer amusant. Het leukste zijn de geweldige dialogen. Een voorbeeldje:

[Over een patiënt die ter dood is veroordeeld:]
Dr. Foreman: Aren't there better ways to spend our time?
Dr. House: Good question. What makes a person deserving? Is a man who cheats on his wife more deserving than a man who kills his wife?
Dr. Foreman: Uh yeah. Actually, he is.
Dr. House: What about a child molester? Certainly not a good guy, but he didn't kill anybody. Maybe he can get antibiotics, but no MRI's. What about you? What medical care should you be denied for being a car thief? Tell you what: the three of you work out a list of what medical treatments a person loses based on the crime they committed. I'll review it when I get back.

Het fortuin

Veertigste klant

We doen vandaag boodschappen in de stad. Winkel in, winkel uit, van de Gasthuisvest, door de Grote Houtstraat, Gedempte Gracht, Koningsstraat, Grote Markt, via de Barteljorisstraat en de Kruisstraat en de Kruisweg naar het Stationsplein. Waar we met een heleboel plastic tasjes in de handen wachten op de bus. Dan valt El's oog op de winkel van de ECI, tegenover de bushalte. "Laten we daar nog even kijken", zegt ze, "de bus is er toch nog niet".

We lopen de winkel in en El heeft al snel haar boeken gevonden: Khaled Hosseini's De vliegeraar en Karin Slaughter's Onaantastbaar. Ik houd ondertussen met een schuin oog de bushalte in de gaten. We betalen en dan gebeurt het: de vriendelijke winkelbediende Martijn zegt: "U bent de veertigste klant, u mag aan het rad van fortuin draaien. Altijd prijs." De ECI bestaat veertig jaar en pakt ter gelegenheid daarvan flink uit. Dat we dat nog eens mogen meemaken! El neemt een aanloopje en geeft een forse slinger aan het rad. Er klinkt een feestelijk geratel van jewelste. En tergend langzaam komt het rad tot stilstand. En wat is onze prijs? 25% korting op een kalender naar keuze. We kijken elkaar een beetje beteuterd aan: we willen helemaal geen kalender. "Dat zag ik gisteren ook al gebeuren", bemoeit een andere klant zich ermee. "Die mensen wilden ook geen kalender". Martijn weet wel een oplossing. "U mag ook één van de mindere prijzen kiezen, hoor, zoals 25% korting op een cd of 25% korting op een dvd." Een cd van de ECI hoef ik niet (keuze uit Andy Williams, the Best of the Three Degrees, Willeke Alberti, de nieuwste van Marianne Weber), maar El wil wel een dvd. Uitgebreid onderzoeken we de dvd-afdeling en na lang wikken en wegen besluiten we om de dvd-box met het gehele tweede seizoen van de tv-serie House te nemen; 30 euro, maar nu voor ons dus slechts € 22,50.

Maar toch bekruipt me het gevoel dat we niet écht een prijs hebben gewonnen.

Ja/Nee (doorhalen wat niet gewenst is)

Ons kabinet is eruit: een tweede referendum over het nieuwe Europa-verdrag is niet nodig én niet wenselijk. Goedkeuring van het verdrag kan wat hen betreft behandeld worden zoals eerdere verdragsaanpassingen werden geratificeerd. Ze laten het aan de volksvertegenwoordiging over om de procedure voor goedkeuring te bepalen. Dat kan nog een mooi circus opleveren.

De SP wil dat er opnieuw een referendum komt. De grootste oppositiepartij wordt gesteund in dat standpunt door andere partijen. En de PvdA-fractie in de Tweede Kamer lijkt verdeeld.

Wat willen onze volksvertegenwoordigers nou? De realiteit is dat er voor dit verdrag geen ander alternatief bestaat dat uit de Europese Unie te stappen. Het is slikken of stikken. En wie zit er nu te wachten op een volksraadpleging over die vraag? Heronderhandelen binnen Europa is immers geen optie. Dit is het, en hier zullen we het mee moeten doen. En dus gaat het bij de parlementaire behandeling van de tekst van dit verdrag over de vraag of Nederland lid van de EU wil blijven. En afgezien van een enkele wereldvreemde parlementariër is er niemand die die vraag met nee zal beantwoorden. En dat is maar goed ook.

De SP moet haar verantwoordelijkheid nemen. Ze zijn met veel stemmen in de Tweede Kamer gekozen. En dan moet je af en toe moeilijke keuzes maken. Wat ze nu doen is zich verschuilen: laten we alsjeblieft proberen onze vingers niet te branden aan deze kwestie. Als we nou maar de verantwoordelijkheid voor die keuze afschuiven op de kiezer kunnen we nooit fout zitten. Lafaards!

Prinsjesdag

Van Greetje Gladpootjes, onze royalty-verslaggeefster:

Vandaag was het allemaal zo geweldig! Ik bereik op Prinsjesdag elk jaar weer een enorm hoogtepunt. Enigjes gewoon. Ik stond natuurlijk al voor dag en dauw klaar in Den Haag. Op mijn gezellige vaste plekje langs het Voorhout. Ik zei nog zo tegen mijn vriendinnen: 'het gaat weer een hele fijne dag worden'. En wat denk je, het werd een fijne dag!

Ik was al vroeg naar Den Haag gegaan, omdat ik natuurlijk net als elk jaar helemaal vooraan wil staan. Dus moest ik ook wel een beetje lang wachten, maar dat vind ik helemaal niet erg. Ik was zo opgewonden, gewoon niet gewoon meer. Ik zag de gouden koets natuurlijk al van verre aankomen. Wat een mooie koets is dat; je zou niet zeggen dat-ie al zo oud is. En toen-die voorbij kwam, kon ik ook onze Koningin goed zien. Wat een mooie vrouw is dat; je zou niet zeggen dat ze al zo oud is. Ze zwaaide vriendelijk naar alle mensen langs de route en toen ze voorbij kwam leek het er even op dat ze me herkende. Ik meende een korte aarzeling in haar zwaaihandje te zien, en leek het alsof ze me recht aankeek en naar me glimlachte. Heel even maar, want toen reed de koets natuurlijk al weer verder en moest onze Koningin haar aandacht weer schenken aan al die andere enthousiaste onderdanen die zo vreselijk veel van haar houden.

Ik ben zo trots op onze vorstin. Daar kunnen die andere landen nog een puntje aan zuigen. Want zo'n koningin als de onze zouden ze maar wat graag zelf hebben. Maar gelukkig is ze van ons.

Ik kijk nu al weer uit naar de volgende Prinsjesdag.

Nou doei!

De Oscar Moenstrofee

De vierde speelronde. Deze week geen blunderende keepers of mistastende verdedigers. Dit keer alle aandacht voor de scheidsrechters. Het totale en structurele gebrek aan kwaliteit werd deze week pijnlijk manifest op de Nederlandse velden. De jongeheer Kevin Blom is de enige genomineerde.

Kevin Blom

Kevin Blom won vorig seizoen het Specsavers Gouden Kaart-klassement. Hij volgt daarmee Roelof Luinge(!) op. De fluiter uit Alphen aan den Rijn werd daarmee onderscheiden als de beste scheidsrechter van de Eredivisie. Wat die onderscheiding waard is bleek afgelopen zaterdagavond in de wedstrijd PSV-Vitesse. Vitesse-doelman torpedeerde de doorgebroken Danko Lazovic, en alleen arbiter Blom zag er geen overtreding in. Verzachtende omstandigheid: waarschijnlijk speelt hier het "boy who cried wolf!"-principe. Lazovic is zo'n speler die door zijn inmiddels gekende gedrag immer de schijn tegen heeft, maar dit geval was wel zó overduidelijk. Geen reclame voor Specsavers in elk geval.

Klik hier voor de stembus.

Euforia, of het moment dat ik nooit dacht nog mee te mogen maken

Knijp eens in mijn arm.... Is het écht waar?

Na vier speelronden in de Eredivisie is de stand:

1. Feyenoord
2. Ajax
3. PSV
4. Vitesse
5. Twente

Feyenoord is als enige nog zonder verliespunten.

Na drie speelronden in de Serie A is de stand:

1. Roma
2. Inter
3. Napoli
4. Juventus
5. Milan
6. Fiorentina

Roma is als enige nog zonder verliespunten.

De pyrrusoverwinning

Volgens Hans Wiegel zou de VVD-partijsteun voor Mark Rutte wel eens een pyrrusoverwinning kunnen blijken te zijn. "Ik zou niet graag in zijn schoenen staan." Kwisvraag: wat is een pyrrusoverwinning?

Volgens wikipedia: Pyrrhus was koning van Epirus (thans een provincie van Griekenland). Hij verloor een groot aantal mannen in een tweetal gewonnen veldslagen tegen de Romeinen. Toen één van zijn generaals hem met zijn overwinning wilde feliciteren schijnt hij in woede te zijn uitgebarsten en zoiets te hebben opgemerkt als "Nog één zo'n overwinning en ik ben verloren."

Bij de PvdA hebben ze ook ooit zoiets meegemaakt. Bij de Tweede Kamerverkiezingen in 1977 haalde de partij tien zetels winst en werd de grootste partij. De daaropvolgende formatie werd een eindeloos drama, waarna het CDA en de VVD uiteindelijk een regeerakkoord sloten en de PvdA in de oppositie belandde. Die traumatische pyrrusoverwinning staat binnen de PvdA bekend als de overwinningsnederlaag.

Het beeld dat Wiegel schetst is treffend: Mark Rutte heeft binnen de VVD twee overwinningen behaald op Rita Verdonk. Eerst vorig jaar, bij de keuze van de partijleider, en gisteren op de partijraad bij de beoordeling van zijn beslissing om Verdonk uit de fractie te zetten. Maar bij beide overwinningen heeft hij schade opgelopen. Nog zo'n overwinning en het is afgelopen met hem.

Ruimte op rechts

In Nederland staat een jarenlang gekoesterde traditie momenteel zwaar onder druk. We doen het al jaren met drie spitsen, maar is dat nog wel van deze tijd? Het driespitsenmodel van Oranje blijkt niet effectief. Alle topclubs in Europa spelen tegenwoordig 4-4-2.

Niet alleen op het voetbalveld spelen we al jaren met drie spitsen. Ook ons politieke model is op dit systeem gebaseerd: één op links, één op rechts en één in het centrum.

De VVD vervulde jarenlang de positie van rechterspits. Maar is de VVD zelf nog wel van deze tijd? Met hoeveel spitsen gaan we op rechts spelen? Is één niet genoeg? Er lopen er al een tijdje twee in het veld: Rutte en Wilders. En nu komt er nog een spits bij: Rita Verdonk gaat ook helemaal voorin meespelen. Dat lijkt allemaal een beetje veel.

Het zijn allemaal electorale overwegingen. Het gaat helemaal niet over politieke richtingen, of over basisprincipes, of over beginselen. Nee, het gaat om stemmen. Er blijkt aan de rechterkant van het politieke spectrum een enorm kiezerspotentieel, een grote vijver, en alledrie proberen ze daarin de meeste vissen te vangen.

Rutte staat er het slechts voor. Hij is de vertegenwoordiger van het fatsoenlijke liberale gedachtengoed, dat zijn wortels heeft in de Verlichting en de Franse Revolutie. Ik wil niet zeggen dat de VVD nooit met zijn tijd is meegegaan, maar in de kern is deze politieke beweging al meer dan tweehonderd jaar oud. En het lukt die partij niet om vanuit de principes van dat liberalisme de uitdagingen van de 21e eeuw aan te gaan. In de kern is het liberalisme conservatief, en Mark Rutte verdedigt de verworvenheden van twee eeuwen liberalisme. Mark is geen aanvaller, maar een verdediger. En iedereen weet, verdedigers moet je niet in de spits zetten.

Wilders is een ander verhaal. Wilders is een islamofoob, die er onophoudelijk op hamert dat de moslims in onze samenleving de oorzaak zijn van alle problemen. Rechtse borreltafelpraat. Populair thema. Wat je zegt ben je zelf, zeiden we vroeger al als kinderen onder elkaar: Wilders is knettergek. Maar hij brengt wel een nieuw en herkenbaar eigen geluid. Bij gebrek aan concurrentie rechts-voor, lukt het hem aardig om flink wat kiezers achter zich te krijgen.

Maar er komt nu een nieuwe rechterspits bij in het veld. Rita Verdonk gaat haar persoonlijke populariteit te gelde maken. Rutte heeft haar uit de fractie gegooid en de VVD-leden hebben dat besluit niet teruggedraaid. Alle ingrediënten zijn aanwezig voor een historisch liberaal schisma, een scheuring van de VVD. De conservatief-liberalen blijven binnen de VVD, onder leiding van Rutte en Kamp, met Bolkesteijn als partijgoeroe op de achtergrond. En Rita begint haar eigen partij op rechts, gesteund door Wiegel. Ze zal zich manifesteren als de one and only erfgenaam van het gedachtengoed van Pim Fortuyn. En ze zal grote aantallen stemmen halen. Hans en Rita: the future is ours, comrad. Rita is een echte aanvaller, doelgericht, handige passeerbewegingen. Verdedigt niet mee.

Er staan straks drie spitsen in het veld. Marijnissen op links, Balkenende in het centrum. En met Verdonk op rechts komt er straks eindelijk weer wat lijn in het spel. Dat driespitsensysteem is zo gek nog niet.

W.g.
Ir. Marcus Koperslager

Klassieke aanwinst

Lou Reed - Berlin (1973)

In 1973 kwam onze vrolijke Amerikaanse vriend met het album Berlin, als opvolger van het zeer succesvolle, door Bowie geproducerde glam-rock-album Transformer. Dit was different cook, dit had helemaal niets met glam te maken. Het album bestaat uit tien liedjes die het verhaal vertellen van twee heroinejunks, Jim en Caroline, die in Berlijn langzaam maar zeker naar de verdoemenis gaan. Allemaal kommer en kwel. En het eindigt in dood en verderf.

De muziek is gevarieerd. Dan weer ingetogen, dan weer bombastisch met brede orkestrale arrangementen. En er staat ook nog een gewoon rock-nummer op.

Reed toert dit jaar de wereld rond, en speelt dan o.a. alle liedjes van dit album. Met groot orkest en kinderkoor. Ter gelegenheid daarvan is de cd opnieuw uitgebracht. Remastered, in een mooi hoesje. Netjes gedaan.

In 1973 waren de reacties van publiek en critici niet onverdeeld positief. Om het maar zachtjes uit te drukken. Maar met terugwerkende kracht mogen we dit toch wel als een meesterwerkje beschouwen.

Tracklist: Berlin / Lady Day / Men of Good Fortune / Caroline Says / How do you Think it Feels / Oh Jim / Caroline Says (pt II) / Kids / Bed / Sad Song

Eerder op Franz' World: It's so cold in Alaska...

Fury Noir

Don't follow leaders, watch your parking meters

Vlot

Van Greetje Gladpootjes, onze royalty-verslaggeefster:

Onze zo vlotte prinses Annette is tijdelijk haar rijbewijs kwijt! Een paar van die dienstkloppende verkeersagenten moesten haar zonodig vorige week in Uddel betrappen toen ze 155 reed op een 80-kilometerweg. Ze had natuurlijk haast, want voor een prinses is elke minuut vanzelfsprekend véél belangrijker dan voor gewone mensen. Dat die dienders dat nou niet begrijpen. Hadden die niet gewoon de andere kant op kunnen kijken? Het lijkt warempeltjes wel alsof ze het erom doen! Wat is dat nou helemaal, 155. Voor een prinses valt dat best wel mee.

Tot overmaat van ramp moet ze ook nog voorkomen. De rechtbank in Zutphen behandelt binnenkort haar zaak. Ik hoop maar dat die rechter meer begrip heeft voor de zo kwetsbare positie van onze royals in de samenleving.

Nou, doei!

een typisch geval van pech

Ik loop vanmiddag over de parkeerplaats op Schiphol naar mijn auto. Vlak naast die van mij zie ik twee vrouwen onderzoekend om hun auto heen drentelen. Wanneer ik dichterbij kom zie ik wat er aan de hand is: de linkervoorband van hun auto is helemaal leeg. O jee - lekke band.

Op dat moment schiet er al van alles door me heen. Met als allesomvattend thema de vraag of ik moet helpen of niet? Want dit zijn van die situaties waarin het er echt op aankomt. Ik bedoel: twee hulpeloze vrouwen, die verwachten natuurlijk van een heer als ik dat ik ze uit de brand help. Ridderlijk, galant en zo. Maar aan de andere kant heb ik er helemaal geen zin in om ze te helpen. Ik loop in mijn goede pak, het regent een beetje en ik wil naar huis. En bovendien ben ik helemaal niet zo handig met reservewielen. Ik neem een tactisch besluit: ik loop langs alsof ik niks in de gaten heb. Ik start mijn auto en wil weg rijden. Op dat moment gaat het alsnog fout: één van de twee komt op me toe lopen. Nu kan ik me er niet meer aan onttrekken.

"Heeft u verstand van auto's?", vraagt ze vriendelijk, met zo'n angstige blik. "Nee, dat niet," antwoord ik. Misschien kom ik er nog mee weg. Maar ze zet door: "Kan ik met die band nog rijden? Naar een benzinestation?". "Dat kan wel, maar zou ik niet doen. Voor je het weet beschadig je de velg en dan zit je met nog veel meer schade", zeg ik, "je moet het wiel vervangen, door het reservewiel". Haar gezicht betrekt. "Heb ik daar dan zo'n ding bij nodig, je weet wel, een krik of zo?" Dit is echt een hulpeloze vrouw, dat merk ik wel. Ik besluit desondanks om door te zetten: "Ja, dat moet met een krik. Die hoort bij de auto. Ligt meestal achterin, bij het reservewiel". Ik draai mijn raampje weer omhoog, geef gas en rij weg. In mijn spiegel zie ik dat die andere vrouw aan het bellen is. Succes!

Waarom voel ik me schuldig? Ik ben toch immers geen seksist? Wanneer vrouwen net zo behandeld willen worden als mannen dan geldt dat toch ook in dit soort situaties? Ik maak mezelf wijs dat ik het juiste heb gedaan. Toch? Maar waarom voel ik me dan toch niet prettig? Zou ik ook die twijfel hebben gevoeld als het twee mannen waren geweest die met een lekke band stonden? Het hele geval knaagt aan mijn geweten.

Het duurt even maar dan kom ik toch tot een conclusie: ik ben een seksist. Een male chauvinist pig. Ik had die vrouwen natuurlijk moeten helpen. Wie weet hoe lang ze nog zo daar in de regen hebben staan modderen. Ik ben een slecht mens, ongevoelig, egoïstisch. Het enige goede aan mijn beslissing om niet te helpen is dat mijn pak niet naar de stomerij hoeft. Schrale troost.

5th Dimension Television

5:00 The White Hole

Vandaag: Cat Creeps. Am. documentaire van Sterling Abril over het verschijnsel 'kattenkopjes' in de astronomie, dat optreedt als een geleerde te lang in een sterrenkijker tuurt en vervolgens bijvoorbeeld een collega aankijkt. Waarna deze een zogenaamd kattenkopje lijkt te hebben. Verschijnsel is minder onschuldig gebleken dan werd aangenomen.

Vintage

Op foto's van The Boss valt het me altijd weer op dat hij al jaren met dezelfde gitaar lijkt te spelen. Kijk voor de aardigheid eens naar de gitaren op deze fotocollage.

De oudste foto hiervan is uit 1975, de meest recente is van 2007. En altijd weer diezelfde Telecaster. Zou hij echt al meer dan dertig jaar met hetzelfde instrument rondsjouwen?

Gevonden

Ik was Bruce Springsteen's dvd Live in New York City kwijt. Zie Opsporing verzocht. Maar ik heb hem weer gevonden! Hij was helemaal niet uitgeleend, hij lag alleen maar op een verkeerd plekje. Gelukkig maar. Zo blijkt maar weer eens dat een goed bedacht opbergsysteem niet de enige voorwaarde is om je spulletjes te beheren: je moet je ook aan dat systeem houden.

35 jaar Ziggy

The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars

Het is deze zomer vijfendertig jaar geleden dat Bowie's nu klassieke album verscheen. En ter gelegenheid daarvan organiseerde de internet-Bowie-community Bowienet een contest: wie ontwerpt een hedendaags hoesontwerp?

De inzendingen werden op de site gepubliceerd en de bezoekers konden stemmen. En er kwamen veel inzendingen. De meeste vond ik niet zo bijzonder, maar sommige waren erg leuk gedaan. En twee ervan vond ik echt de moeite waard:

Allebei creatieve ontwerpen, knap gepaintshopt. Dat vonden de andere Bowienetters ook, want deze ontwerpen kregen de meeste stemmen.

Workshoppen zonder gel

Vandaag en gisteren in Parijs gewerkt. Gisterenmorgen in alle vroegte van huis om de vlucht van tien voor zeven te halen. Lukt net. Ik blijk de EU Rules for Hand Luggage for All Passengers te overtreden: mijn haargel en scheerschuim verdwijnen in de afvalbak. Landen met kleine vertraging om kwart over acht. Klein stukje met een hypermodern pendeltreintje naar het kantorencomplex. In Roissypole, op het kantorengebied van luchthaven Charles de Gaulle. We werken in Bâtiment Jupiter. Snel gevonden. Met vijftien man/vrouw in een veel te kleine conferenceroom, altijd aangenaam. Tussen de middag even een luchtje happen, een sandwich thon eten. Daarna weer aan de slag. Na afloop met een pendelbusje naar mijn hotel (Hotel Suite in Roissy-en-France). Enorm grote kamer! Vroeg naar bed.

Vanmorgen vanaf negen uur weer aan de slag. Eerst natuurlijk weer met zo'n pendelbusje. Die volgen een bijzondere route. Komt erop neer dat ze in een vrij groot rondje rijden, allemaal eenrichtingsverkeer. De werkwijze is vandaag weer hetzelfde als gisteren: met te veel mensen in een te kleine kamer. Maar goed, we moeten het ermee doen. We ronden om een uur of vier af. Dat is ruim vroeger dan gepland, waardoor we een vlucht eerder terug naar Amsterdam kunnen nemen - meevaller.

Volgende week woensdag en donderdag weer. Zal wel snel wennen, denk ik.

Kaarten

En nu is de zomer écht afgelopen: na een lange periode van onthouding is vandaag de klaverjascompetitie weer begonnen. Gelukkig waren alle leden weer present. Want laten we eerlijk wezen, dat is niet vanzelfsprekend gelet op de leeftijden van sommige klaverjasgenoten.

Ik was een beetje roestig moet ik toegeven. Maar dat komt met een paar weken wel weer goed, denk ik.

Diana

"Goedemorgen Diana, het is 7:17 en ik zit te bloggen. Het is september, en het belooft een winderige dag te worden. Help me eraan te herinneren straks de vuilniszakken mee naar beneden te nemen. Het gaat anders zo rieken hier in huis. De koffie smaakt me vanmorgen niet goed. Zal wel te maken hebben met die nieuwe koffiemachine die we onlangs hebben aangeschaft - de koffie van die vorige smaakte een stuk beter. De morgenstond heeft goud in de mond, is een oud Tibetaans spreekwoord, maar vandaag smaakt de koffie meer naar asfalt dan naar goud. De bezorger van het Haarlems Dagblad is vanmorgen vergeten om een krant bij ons in de brievenbus te doen. Dat veroorzaakt een kennelijke onbalans in het dagelijkse bestaan. De continuiteit van ons bestaan is een logische aaneenschakeling van dagelijkse routines. Een ketting, die eenmaal gebroken, slechts met veel moeite weer aaneengesmeed kan worden."

Je raadt het misschien al: ik ben weer eens aan Twin Peaks begonnen. Alle afleveringen stuk-voor-stuk. Inmiddels gevorderd tot aflevering 13. Het blijft een fascinerende serie, waarin ik toch nog steeds weer dingen zie die me bij eerdere keren kijken niet waren opgevallen (of die ik weer was vergeten natuurlijk).

Kingdom Hospital

Terwijl we gisterenmiddag de wekelijkse boodschappen deden in het winkelcentrum Schalkwijk vroeg El me om even buiten te wachten. Zelf schoot ze de Blokker in, om enige minuten later naar buiten te komen met twee dvd's: 15 afleveringen van De Fabeltjeskrant - Liz logeert dit weekend bij ons - en een box met de complete Amerikaanse tv-miniserie Kingdom Hospital. Dertien afleveringen op vier schijfjes.

Aan het einde van de middag zijn we begonnen aan Kingdom Hospital. Alleen onderbroken voor een uurtje De Wedstrijden hebben we tot diep in de nacht gekeken. We zijn ongeveer op de helft. Zeer boeiend. En gelukkig geen reclame tussendoor, waar ik me normaal gesproken enorm aan erger bij tv-series.

De serie is een tijdje terug in Nederland op tv uitgezonden, bij RTL meen ik, maar ik heb er nooit iets van gezien. Ik had er zelfs nog nooit van gehoord. Maar ik vermaak me prima. In David Lynch-stijl (Twin Peaks) gemaakt. Afwisselende vage verhaallijnen, maffe karakters, sprekende dieren, kortom: surrealistische horror van de bovenste plank.

Erg vermakelijk, mede door de vele min of meer verstopte verwijzingen naar klassieke popmuziek. De drie hoofdpersonen die het vermogen hebben om "contact te maken met de overkant" heten Peter, Paul en Mary, één van de hoofdfiguren is een "Dr. Hook", er figureert een Johnny B. Goode, één van de artsen in het hospitaal heet Earl Slick en ga zo maar door.

Prima serie!

Déjà Vu

Sinds een paar weken luister ik op zondagmorgen naar het KRO-radioprogramma Déjà Vu. Dat wordt op zaterdagavond uitgezonden, van acht tot elf uur, maar dan doe ik meestal iets anders dan naar de radio luisteren. Maar via de website van het programma kun je de uitzending eenvoudig terugluisteren. Het programma zet de beste albums uit de geschiedenis van de popmuziek opnieuw in de spotlights. En biedt daarbij volop ruimte voor suggesties van luisteraars. Ik dacht onlangs: laat ik ook eens een duit in het zakje doen.

In de uitzending van gisteravond was het raak. Mijn suggestie om Scott Walker's 30 Century Man, van het album Scott 3 uit 1969, te laten horen werd leuk opgepakt. Luister hier naar het programma; het betreffende fragment begint op 2:33.18.

Koninklijk Feest

Van Greetje Gladpootjes, onze royalty-verslaggeefster:

Prins Willem-Alexander vierde vandaag het uitgestelde feest voor zijn veertigste verjaardag met een feestelijke ontvangst op Paleis Het Loo. De charmante kroonprins was 27 april al jarig, maar stelde zijn feest toen uit, omdat vlak daarvoor op 10 april zijn derde dochter Ariane was geboren.

Vertegenwoordigers van vele verschillende koninklijke huizen waren aanwezig zijn op het paleis in Apeldoorn. Vrienden, familie en natuurlijk Prinses Máxima en drie dochters Amalia, Alexia en Ariane waren natuurlijk van de partij. Prins Floris, zoon van prinses Margriet en Pieter van Vollenhoven, was met zijn zwangere vrouw prinses Aimée gekomen. Die liet de exacte datum waarop de baby wordt verwacht nog even in het midden maar zei dat ze in oktober is uitgerekend.

Onder de buitenlandse feestgasten waren de Belgische kroonprins Filip en prinses Mathilde. De prinses liep misschien al wat vooruit op de gevolgen van de formatieproblemen in België door gekleed in een oranje jurk naar het feest te komen. Op die problemen in het land wilden ze niet ingaan.

Andere buitenlandse gasten waren onder meer de Britse prins Edward en prinses Sophie, prinses Victoria uit Zweden en leden van de Jordaanse en Spaanse koninklijke families.

Het was ongetwijfeld een geweldig feest. Jammer dat ik niet was uitgenodigd, anders had ik jullie mooie verhalen kunnen vertellen. Wat kunnen die royals feesten, neem dat maar van me aan!

Nou, doei!

Kosovo

Bereid je er maar alvast op voor: de komende maanden gaan we nog veel (Euro-)politieke heibel zien over de toekomst van Kosovo. In december moet er een besluit genomen worden of Kosovo een deel van Servië blijft, of dat het onafhankelijk wordt. De meningen daarover verschillen. Een paar jaar geleden is daar zelfs een oorlog om gevoerd. Servië tegen de Kosovaarse opstandelingen, het UCK. De NAVO greep in. Dat leidde ertoe dat de Verenigde Naties het bestuur over Kosovo tijdelijk overnam. Maar dat leidde niet tot een antwoord op de vraag hoe het nu verder moet. Wie het weet mag het zeggen.

Laten we beginnen met een kleine test: wie weet waar Kosovo ligt? En dan graag een min of meer precies antwoord. Ik bedoel, een antwoord als "op de Balkan" kunnen we natuurlijk niet goedkeuren.

Kosovo ligt in het zuiden van Servië. Het grenst in het westen aan Montenegro, in het zuid-westen aan Albanië, in het zuiden aan Macedonië (waar is overigens de politiek-correcte benaming "FYROM" gebleven?), en voor de rest aan Servië. De hoofdstad van Kosovo is Pristina.

De bevolking bestaat voor het grootste gedeelte uit etnische Albanezen. Serven vormen een minderheid.

De politici in Europa gaan hier nog een flinke kluif aan krijgen. Voor Servië is onafhankelijkheid een niet bespreekbare optie. En Servië wordt in dat standpunt gesteund door Rusland. De meerderheid van de bevolking van Kosovo wil coute-que-coute los van Servië en is bereid die onafhankelijkheid indien nodig met de wapens af te dwingen. Het UCK heeft dat al eerder laten zien. Europa heeft zich in dit conflict gemengd en daarbij de zijde van de opstandelingen gekozen. Zoiets schept verwachtingen.

Maxime Verhagen dacht van de week de oplossing te hebben: hij stelde voor om Kosovo op te delen in twee stukken. Dan kan één stuk onafhankelijk worden en kan dat andere stuk bij Servië blijven. Polderen op de Balkan. Iedereen viel over hem heen, en terecht. Met een dergelijk slap compromis kan natuurlijk niemand akkoord gaan. Dat is geen win-win, maar een lose-lose. Ik vind dat we al meer dan genoeg grenzen hebben in Europa; daar moeten we niet nog eens nieuwe grenzen aan toe gaan voegen. We zouden juist naar minder grenzen toemoeten, niet naar meer.

Op de Balkan, waar het bloed kruipt waar het niet gaan kan rijmde Jules Deelder al. Europa heeft zich in een wespennest gestort. Zie daar maar eens zonder kleerscheuren uit te komen.