Het Verenigd Koninkrijk

Brits gerommel

Het rommelt in het Verenigd Koninkrijk. Bij verkiezingen vorige week in Schotland kwam de Scottish National Party als overwinnaar uit de stembus. En die partij heeft de kiezers beloofd dat als het aan hen ligt, dat er dan een referendum komt over de vraag of Schotland lid moet blijven van het Verenigd Koninkrijk. Het op de kop af driehonderd jaar oude Union-verdrag (1707) staat op de tocht!

Ook in Wales zijn velen niet echt enthousiast over hun lidmaatschap van die Union. Engeland en Wales zijn nog veel langer al samen, sinds 1536. Het steekt sowieso al dat hun nationale vlag niet mee mag doen aan de Union Jack. Het enige waar de Welshmen nog nationale trots uit kunnen halen is hun voetbalteam. En dat is nu juist onderdeel van een heuse nationale rel. Wat wil het geval? Het geval wil dat Londen in 2012 de Olympische Spelen mag ontvangen. En voetbal is een Olympische sport. Maar die Britten hebben hun voetbal op een aparte manier georganiseerd. De Engelsen hebben hun bond, de FA, maar dat hebben de Schotten en de Welshmen ook. En die bonden zijn niet aangeloten bij het Olympisch comité van Groot-Brittannië. Dus doen Britse voetballers niet mee aan de Olympische Spelen. Dat hebben ze nog nooit gedaan. En als het aan Wales en Schotland ligt blijft dat ook zo. Maar de organisatoren van de Spelen denken daar anders over. Die willen dat er een Brits nationaal voetbalelftal komt. Dat dan voor elf man uit Engelsen zou bestaan. Nee, dank u, zeggen ze over de grens.

En Noord-Ierland dan? Nou, die hebben wel iets anders aan hun hoofd. Ze hebben sinds deze week een eigen regering. Kunnen ze eindelijk orde op zaken stellen in hun eigen land. Dat verlost de Britse regering in Londen van een netelig probleem. Wie weet, zullen ze in Noord-Ierland nog eens tot de ontdekking komen dat ze beter af zijn zonder die lui van de overkant.

Heeft het Verenigd Koninkrijk zijn langste tijd gehad?

Reacties

Populaire posts van deze blog

IJzeren Poort

Lemming management

Gezellig een stukje varen - Albert Edelfelt, twee schilderijen